31.08 okolice Yr Yagwrn - Nie wmawiaj mi, że Cię nie mogę zjeść [Doppelganger]

Grupa zatrzymała się przy rozwidleniu, ale tylko na moment. Ani Ambroise ani Thomas nie mieli dość czasu by zbadać przejścia, czy rozproszyć magię, jeśli takowa jakkolwiek zabezpieczała je przed wejściem. Kopnięty kamień potoczył się, ale nie zwiódł Geraldine. Jako wytrawna łowczyni, choć nie miała możliwości wyczuć obecności Thorana, potrzebowała ledwie ułamka sekundy, żeby podjąć decyzję i ocenić skąd dobiegał krzyk. Wybrała lewą odnogę i ruszyła w głąb leża. Jej instynkt prowadził, nie chodziło nawet tylko o dźwięk, a o ułożenie korytarza, jego kształt i spad. Chodziło o wiele wskazówek, o których nie musiała nawet myśleć, szukając demonicznego serca, które chciała zdusić.

Bliźnięta ostatecznie miały bardzo podobny plan.

Krzyk umilkł i znów towarzyszył im chrzęst własnych kroków. Ziemi było coraz mniej na rzecz litej skały. Dotarli do półkolistej pieczary, której nie byli w stanie w całości oświetlić standardową łuną ukształtowaną na szpicu różdżki. Nieregularny strop niknął w mroku. Od jamy rozchodziły się ponownie korytarze, których wloty mógł bez pudła im wskazać Edge: mniejsze i toporniejsze, na różnych wysokościach, niektóre nie miały średnicy nawet dwóch stop. Podłoże było również nieregularne, z licznymi mniejszymi i większymi głazami.

Geraldine po krótkiej inspekcji odkrytych wlotów, byłaby w stanie znów, bez zająknięcia wskazać im dalszą drogę. Był tylko jeden problem. Grupa z czteroosobowej stała się trzyosobowa. Thomas nie wyszedł z korytarza, którym tu dotarli pozostali.

Ambroise

Miałeś tylko chwilę, nim przewodniczka grupy ruszyła dalej, ale rozpoznałeś, że to nie porost tylko grzyb. Pomimo różnic, instynkt badacza podpowiedział Ci jego nazwę. Czarci grzybek spotykany był zwykle w miejscach, które tradycja uznawała za miejsca przyzwań i nekromanckich praktyk. Patrzyłeś na te zabobony z politowaniem, wiedząc, że nekromancja to tylko i aż przepływ energii, a nie konszachty z piekielnymi siłami. Na powierzchni wyglądał inaczej, był większy i bardziej zasuszony. No i zdecydowanie nie był grzybem świecącym. Ta odmiana zaś, zdawała się zdecydowanie mniejsza, lepiąca i liczniejsza niż leśnych miejscach kultów. No i zdecydowanie była bardziej świecąca, ale instynkt naukowca i znawcy podpowiadał Ci tą hipotezę za całkiem zasadną. Ten grzyb po prostu miał co zassać, na czym się żywić. I zdecydowanie nie pachniał nekromancją. Niósł ze sobą dziwne, nienaturalnie kwaskowate wrażenie, ale nie byłeś pewien, w końcu nie polizałeś tego obiektu. Różnica była subtelna, ale im szliście głębiej tym było ich więcej i zdawały się jaśniejsze. Bardzo. Subtelnie.

Thomas

Krzyk przeszedł w płacz, w łkanie, stłumione, jak przez lekko zbutwiałe drewniane drzwi. Poczułeś dreszcz w kręgosłupie, gdy dopasowałeś głos do twarzy, kątem oka zobaczyłeś w świetle wypuszczonym przez Edga jej wątłą, skuloną postać, która spłoszona poderwała się i zaczęła uciekać. Czarne, rozpuszczone włosy przesłaniały jej twarz, ale nie miałeś wątpliwości kim była. Emocje zacisnęły Ci gardło, gdy pobiegłeś za Millie, nie mogłeś przecież zostawić jej samej. Nie mogłeś znowu jej zawieść.

Tura trwa do 24.10, godz. 23:59

Geraldine sukcesy na Twoich kościach sprawiają, że do końca rozgrywki jesteś w stanie wyznaczyć drogę prowadzącą do leża demona oraz znaleźć drogę powrotną (jeśli układ korytarzy nie ulegnie zmianie).
Thomas jesteś tymczasowo wyłączony z rozgrywki.