[09.1966] soif de vivre || Ambroise & Geraldine

Odnosił wrażenie, że rzeczywiście znała go znacznie lepiej niż ktokolwiek inny. Nawet własnej rodziny nie wciągnął tak głęboko w to, co robił i kim był. Nie mówiąc o przyjaciołach, których wolał obdarzać lojalnością i opieką, nie dostarczając im powodów do niepokoju ani nie uświadamiając nikogo o niebezpieczeństwach. Zazwyczaj raczej starał się odgonić ludzi od ryzyka. Geraldine była wyjątkiem.
Wiedział, że to był tak samo jej świat jak jego. Robili bardzo podobne rzeczy, choć na innych poziomach i etapach. On był raczej kimś, kto włączał się już po fakcie - po tym, gdy ktoś taki jak ona zadbał o wytropienie i upolowanie bestii, przyniósł ją zleceniodawcy lub pośrednikowi, który podejmował dalsze kroki w kierunku sprzedaży, podzielenia na składniki, przerobienia na preparaty. Oboje pracowali w terenie, ale robiąc całkiem inne rzeczy.
Nie zamierzał czynić jej wyrzutów o narażanie się, skoro sam mógłby dostać takimi w formie rewanżu. Już to zrobili. Tak właściwie jednokrotnie w naprawdę paskudny sposób i parokrotnie w formie niezadowolonych, drobnych nawiązań podczas spin, których nie dało się uniknąć. Nie w przypadku tej więzi, którą mieli, a która sprawiała, że jednocześnie jej ufał i starał się być kimś godnym zaufania.
Nie widział innej możliwości. Przyszłość malowała się jasno. Dopóki podejmowali decyzje wspólnie i w zgodzie ze swoimi przekonaniami, dopóty nie potrzebował nic więcej poza nimi, ich domem, wspólnotą. Wszystko inne było zbędne.
- No więc czemu się powstrzymujemy? - Spytał zaczepnie z dłońmi wyciągniętymi z kieszeni po to, żeby zapleść ramiona na piersi, wychylił się przy tym w przód.
Niby nic nie musieli a jednak coś (nie, nie coś, to była czysta przekora) sprawiało, że gadali zamiast przejść do czynów. W teorii wystarczyło, żeby wykonał jeszcze jeden jawny krok, tym razem już bez odsuwania się od Geraldine, ale z drugiej strony chciał zostawić jej trochę pola do popisu. Lubił, gdy przejmowała inicjatywę w odpowiednio nakręcony sposób. Tyle tylko, że z oślim uporem nie schylała się, żeby podjąć rękawicę. Mógł się tego spodziewać, jednakże wciąż westchnął ciężko. Szczególnie na te kolejne słowa.
Bezsens.
- Nie jestem Macmillanem - podkreślił, jakby nie była świadoma tego, że nie miał niemal żadnego powiązania z naczelnymi czarodziejskimi kapłanami; religia nie była czymś, do czego Greengrass przykładał szczególną uwagę, raczej nie postępował zgodnie z tymi duchowymi wskazówkami. Wręcz przez większość czasu się z nimi dyskretnie mijał. - Jeśli już to Mulciberem - dodając po chwili namysłu, posłał jej pozorumiewawczy uśmieszek.
Nie można mu było odmówić powiązań z tą częścią rodziny, nawet jeśli jego własna matka nie była osobą, z którą Ambroise utrzymywał jakiekolwiek kontakty. Nie został wymazany przez swoich krewniaków. Bądź co bądź, spędził z nimi połowę młodości, szczególnie od czasu, kiedy Evelyn Rowle zaczęła być Evelyn Greengrass i dom w Dolinie Godryka stał się mu znacznie bardziej obcy i nieprzyjazny. To z kuzynkami z Mulciberów trzymał się w dzieciństwie, nieświadomie przyswajając sporą dawkę ich wpływów. Tym bardziej, że większość z nich była starsza i wtedy wydawała mu się (im zresztą również) dorosła.
Obecnie również nie stronił od kontaktów z ludźmi, którzy po wyborze mugolaka na Ministra Magii niemalże całkowicie wycofali się w cień. Tym łatwiej znalazł dzięki temu z nimi wspólny język, korzystając z wpływów, kontaktów a czasami również renomy na Ścieżkach. Należało mu się to jak smokowi zamek pełen kosztowności.
To sprawiało, że jeszcze bardziej oddalał się od bycia cnotliwym - czy to pod kątem zachowań, czy to cierpliwości i opanowania trawiącego go ognia. Nie mogła tego sama podsycać a potem dziwić się woni dymu. W przypadku Mulciberów aż prosiło się stwierdzić, że ten mógł być całkiem przyjemny, kadzidłowy i otumaniający.
Jeśli już miał czemukolwiek zawierzyć to jej, nie ludziom usiłującym narzucić mu to, co powinien robić, jak należało według nich postępować i w co wierzyć, by być dostatecznie cnotliwym, aby doznać duchowego wzniesienia jeszcze za życia. Geraldine Yaxley mogła być jego nową religią. Z tym, że nie było w niej miejsca na standardowe boskie cnoty. Sami ustalali, co było a co nie było właściwym sposobem wyznawania siebie nawzajem. Milcząca, platoniczna adoracja była pozbawiona sensu.
Nie widział powodu, żeby być męczennikiem, więźniem swoich własnych tłumionych popędów, wyższym człowiekiem, nic z tych rzeczy. Pod kątem cierpliwości, była mu ona zazwyczaj dość nieznana i nie po drodze. Potrafił zachować pokerową twarz, zaczekać na odpowiedni moment, ale nie przy Geraldine. Tu dopiero uczył się wstrzemięźliwości, nie będąc przy tym zbyt pojętnym magistrantem. Rozkładał ręce - co mógł na to poradzić, jeśli nie chciał nic na to radzić?
Po co zmieniać coś, co działa? Zawsze tak twierdził i nawet jeśli to, co między nimi zaistniało było w pewnym stopniu sprzeczne z tym podejściem do życia (wcześniej działało bycie samemu, teraz widział, jak marne to było) to uważał ich relację raczej za potwierdzenie reguły. Szanując wzajemnie swoje nawyki i charaktery, tworzyli naprawdę dobrze działający związek.
Nie musiał wywracać wszystkiego do góry nogami, żeby się dostosować do jej potrzeb i oczekiwań. W drugą stronę działała ta sama zasada wzajemności. Usiłował odsunąć od siebie przejawy niepokoju i chęci ochrony Geraldine przed całym złem tego świata, bo od wielu lat obracała się w tym skutecznie, manewrując w trudnych warunkach bez jego wkładu (starał się o tym pamiętać). Raczej przejść z tym do porządku dziennego, spróbować wszystko rozumieć, akceptować, wspierać a nie blokować.
W pewnym sensie to polowanie było dowodem, że mogli działać jako naturalny duet. Być może myśl o nawiązaniu ostrożnej współpracy nie była tak głupia?
W innych okolicznościach pewnie czepiłby się tego słówka dla zasady. Natomiast w tej chwili miał jasność, co do jej oczekiwań a sytuacja nie sprzyjała żartom, więc bez dalszego zawahania zamachnął się kuszą tak, żeby dorzucić ją w ręce Geraldine. Całkiem nieźle i bez większego przeliczenia się w analizie toru lotu. Później z pewnością zamierzał nawiązać do swojego własnego cela. Szczególnie, że mowa była o kuszy a wszystko, co dotyczyło Yaxleyówny i tej broni stanowiło dla Ambroisa doskonały materiał do żartów.
Obecnie był skupiony, zbyt skoncentrowany na pająku i walczącej z akromantulą Geraldine, żeby pozwalać sobie na jakiekolwiek reakcje mogące rozproszyć którekolwiek z nich. Szykował się na okoliczność natychmiastowej reakcji. Nie miał zamiaru stać jak kołek, jeśli nadarzy się okazja i będzie potrzebny.
Aktualnie widział, że mógłby być raczej zbędnym elementem w naprawdę popisowej walce, więc nie zaangażował się bez potrzeby, zamiast tego bacznie obserwując rozwój sytuacji do momentu, kiedy bestia osunęła się na ziemię z ciężkim, głuchym tąpnięciem, targana pośmiertnymi drgawkami.
- Jasna cholera - sapnął z koktajlem skrajnych emocji, nie ruszając się z miejsca przez kilka kolejnych sekund, zanim nie mrugnął i nie wychylił się w przód, robiąc kilka kroków. - Zdechła? - wyglądała na martwą, ale wolał się profilaktycznie upewnić zanim dopuści do siebie możliwość rozluźnienia ciała i całą resztę reakcji w następstwie walki.
Wielokrotnie był świadkiem różnych starć. Leczył ich konsekwencje, rany doznane w trakcie walki zarówno z ludźmi, jak i ze stworzeniami tego pokroju, choć chyba jeszcze nigdy nie chodziło o coś tak jawnie spaczonego czarną magią. Mimo to jeszcze nigdy nie zareagował na to w taki sposób - rozszerzonymi źrenicami i falą gorąca, przesuwając językiem po zębach.
- Zapomnij o wieczorze - nie było mowy, kurewsko go tym nakręciła.