Guinevere zmrużyła oczy, wpatrując je w Cathala, który wyglądał, jakby nie zamierzał współpracować, albo właśnie kupował sobie czas, ale dzielnie czekała, i ugryzła się w język, powstrzymując przed komentarzem. W końcu się doczekała i przyjęła to bez komentarza – to też była zagrywka psychologiczna, nie mówić mu, czy odpowiedź była poprawna, czy może jednak nie.
– Bez koca to nie piknik. Już podjęłam decyzję, wciągam koc do podstawowego wyposażenia medycznego – zapowiedziała, kiedy już miała pewność, że Cathalowi nic nie zagraża i jest cały i zdrowy, tylko trochę poturbowany. – Niestety nie mam kanapek. Ale je też zacznę nosić… – dodała po chwili i zapatrzyła się w sufit, by za moment sięgnąć do torebki, w której zaczęła grzebać. Nie w poszukiwaniu słodyczy, a niewielkiego bloku papierów i ołówka. – Węże? Nie ma tu węży, Cal. Może jednak masz jakieś omamy… – dodała pod nosem i spojrzała na niego spod boku, ale zaraz podwinęła zgięte nogi i oparła bloczek o kolana, chcąc naszkicować sobie tę scenkę – skrzynie, sarkofagi… Póki mieli czas i i tak musieli siedzieć. Jakiś czas temu wróciła do tego, co robiła dawno temu: do rysowania i w wolnych chwilach szkicowała różne rzeczy, by później to dokończyć. Miała plan w tym rysuneczku – na koniec trzeba będzie dodać tam wybuch i lecącego Shafiqa, a na koniec mu to wręczyć ze złośliwym uśmieszkiem… Ale póki co stawiała pewnymi ruchami kreski, oznaczając pomieszczenie, skrzynie, grobowiec… Najpierw lekkie, delikatne kreski, by naznaczyć odpowiednio ważne elementy, by dopiero po chwili poprawić to mocniejszym przyciśnięciem ołówka, zachowując odpowiednią perspektywę. Co chwila odrywała spojrzenie od kartki.
– Nie powiedziałam, że nie jestem ciekawa – odparła spokojnie, nie przerywając tego, co robiła. – Powiedziałam, że prawdopodobnie nie ma tu tego, co sądziliśmy, że jest a co mogło jakichś krewnych naprowadzić na nasze wykopaliska. Że trzeba będzie przemyśleć inne podejście do sprawy i gdzie indziej szukać winowajcy. Ale nie neguję tego, że może tu być coś ciekawego. Ba, musi być, biorąc pod uwagę te wszystkie zabezpieczenia – na moment oderwała wzrok od ołówka i odwróciła głowę, by spojrzeć na Cathala. – Tak, jestem ciekawa. Muszę ci to wytłuścić? – zapytała jeszcze, patrząc na niego przenikliwie.
– Ustawię. Ale fizyczną. Coś tam ćwiczyłam z rozpraszania, ale wiesz, mam inne zalety – Ginny potrafiła być rozbrajająco szczera, a po tym nawet się uśmiechnęła szeroko, po czym schowała swój bloczek i ołówek do torebki, a widząc, że po chwili Cathal próbuje się podnieść, postanowiła go uprzedzić i w razie czego odpowiednio zareagować. Nim zbliżył się do sarkofagu, już miała różdżkę w ręce, planując wytworzyć fizyczną barierę jak najprędzej i najbliżej grobowca, by przeniosła na siebie ewentualny impakt, jeśli znowu coś pójdzie nie tak, a gdyby jednak odrzuciło Cala, to chciała wtedy na szybko przemienić strukturę ściany w poduszkę – na szczęście to ostatnie okazało się być zbędne.
Kształtowanie na tarczę
Akcja nieudana
Akcja nieudana