24.10.2024, 17:57 ✶
- Możesz być Pyskówka numer jeden, a ja mogę być Pyskówka numer dwa. Ambroise Pyskówka Greengrass - roześmiała się w odpowiedzi na to odgryzienie się. Docinki docinkami, ale chemikalia krążące w jej żyłach sprawiły, że nie mogła wziąć tego na poważnie. Naprawdę powinni byli od tego zacząć, wtedy ta rozmowa potoczyłaby się zupełnie, zupełnie inaczej. Gdy wspomniał o eliksirze nasennym, machnęła ręką. Tak mocno, że się zachwiała, ale jeszcze utrzymała pion. - Daj spokój. Mało sypiam, bo wlewam w siebie hektolitry kawy. I to celowo, wiesz? Bo nie mogę teraz spać bo mam rzeczy do robienia, a nie dlatego, że coś nie pozwala mi spać. Gdybym miała problem z zaśnięciem, to przecież byłbyś pierwszą osobą, która by się o tym dowiedziała.
Powiedziała odrobinę z wyrzutem, bo przecież jak on mógł o tym nie pomyśleć? Zawsze był pierwszym, który się dowiadywał o... Cóż, praktycznie wszystkim. A teraz co? Nagle zaczynał wątpić? Nie była w stanie jednak się na niego gniewać, nie teraz gdy dopiero co udało im się spuścić z tonu i wywalić negatywne emocje przez okno. Dobre okno z dobrą ramą, co słusznie zauważył Ambroise.
- Ale dlaczego? Wydajesz się być bardzo zainteresowany moim życiem miłosnym, prawda? A przecież to nieodłączna sfera związku, nie? Tak przynajmniej wnioskuję po książkach, które wertowałam - wzruszyła ramionami. O co mu chodziło? To jakiś temat tabu był dla niego? Zmrużyła oczy, widząc reakcję brata na te rewelacje, a na ustach Roselyn pojawił się chytry, lisi uśmieszek. - Wiem skąd się biorą dzieci, wiem też że nie żyjemy tylko po to, by się rozmnażać. Ale po prostu mówię ci, że możesz być spokojny. Seks jest brudny i okropnie niehigieniczny, na dodatek pocałunki... Naprawdę ludzie lubią wymieniać się śliną i czerpią z tego przyjemność?
Nie żeby ona nie wymieniała się śliną z innymi przy okazji picia z tej samej szklanki, butelki czy przy okazji palenia tego samego papierosa lub jointa, ale to było zupełnie co innego. Wzruszyła ramionami. Oczywiście, że będzie go informować o swoim życiu seksualnym - kiedy w końcu je będzie miała. Ale Ambroise mógł być spokojny, z takim podejściem długo, długo nie zostanie wujkiem. Powinno mu chyba ulżyć.
- Pewnie, że być wyglądał zajebiście. Ale nie musisz być psem z ładną obróżką, możesz być wilkiem. W sumie trochę przypominasz wilka, ale nie takiego który szwenda się w stadzie, tylko łazi własnymi drogami - Roselyn wydęła usta w zastanowieniu, a potem potrząsnęła głową, pozwalając by ciemne pukle rozsypały się wokół jej twarzy, na której pojawiły się alkoholowe wypieki. - Chociaż to chyba opis kota, co nie?
Gdy wypowiedział słowa, których nie rozumiała, przekrzywiła głowę. Zupełnie jak ten spaniel, do którego ją przyrównał. Patrzyła się tak samo jak piesek, który wpatruje się we właściciela, gdy ten mówi idziemy na spacer?.
Wtuliła się w brata i słuchała tego, co mówił. Co kwalifikujemy jako pobicie? Nie miała pojęcia, ona nie była agresywna. Nie biła ludzi, ale w zasadzie nie musiała bo... Miała od tego jego. Nawet jeżeli bił ludzi tylko metaforycznie.
- Każdy Nott powinien dostać prewencyjną lepę na ryj - odpowiedziała, parskając z rozbawieniem. - Nie lubię ich. Strasznie szpanują. Uuu patrzcie na mnie, mamy swoje radio. A to przecież gówniany mugolski wynalazek. Mogliby już zrobić coś lepszego, nie? Bardziej... Twórczego. Jak my robimy.
Oświadczyła z przekonaniem, graniczącym z buńczucznością. Najwyraźniej uważała, że ich rodzina była o niebo lepsza od takich Nottów, którzy mieli kija w dupie i między nogami. Uniosła jednak głowę, gdy zapytał jak jej się udało dożyć takiego a nie innego wieku. Zamrugała, nie rozumiejąc o co chodzi.
- O co ci chodzi? Nie wiem sama, może to twoja i ojca zasługa - odłożyła głowę z powrotem na jego ramię i przymknęła oczy. Cholera, była zmęczona, pijana i zjarana, a w towarzystwie brata czuła się tak dobrze. Jakby te wszystkie lata i konflikty, które się wydarzyły, nie miały miejsca. Jakby cofnęli się w czasie o metaforyczne wieki - do czasów, kiedy było jeszcze wszystko w porządku, a ich jedynym problemem było to, że muszą napisać pracę domową na obronę przed czarną magią. - Tak. Samuel McGonnagal. Jest... Inny. Wiesz, każdy patrzy na mnie jak na kawałek mięsa. Jakbym kiedyś miała być ich własnością. A ja nie chcę być ich własnością. Sam jest inny. Nie interesują go te rzeczy, poza tym jest trochę dziwny. Wiesz, że uważa, że jestem drzewem?
Zapytała z rozbawieniem, sięgając po jointa. Najpierw jednak z trudem otworzyła oczy. Bogowie, jak jej się chciało spać - ale nie mogła się powstrzymać przed pociągnięciem tej konwersacji.
- Ma jakiś dziwny kink naszej rodziny. Pewnie dlatego, że wychował się w Kniei. Sprawdziłam w dokumentach papy, jego rodzina ma pozwolenie. To znaczy teraz tam nie mieszka, odkąd Knieja została zamknięta, ale wychował się właśnie tam. Mam wrażenie, że gdyby cię poznał, to poczułbyś się co najmniej niekomfortowo od uwielbienia, którym by cię obdarzył.
Powiedziała odrobinę z wyrzutem, bo przecież jak on mógł o tym nie pomyśleć? Zawsze był pierwszym, który się dowiadywał o... Cóż, praktycznie wszystkim. A teraz co? Nagle zaczynał wątpić? Nie była w stanie jednak się na niego gniewać, nie teraz gdy dopiero co udało im się spuścić z tonu i wywalić negatywne emocje przez okno. Dobre okno z dobrą ramą, co słusznie zauważył Ambroise.
- Ale dlaczego? Wydajesz się być bardzo zainteresowany moim życiem miłosnym, prawda? A przecież to nieodłączna sfera związku, nie? Tak przynajmniej wnioskuję po książkach, które wertowałam - wzruszyła ramionami. O co mu chodziło? To jakiś temat tabu był dla niego? Zmrużyła oczy, widząc reakcję brata na te rewelacje, a na ustach Roselyn pojawił się chytry, lisi uśmieszek. - Wiem skąd się biorą dzieci, wiem też że nie żyjemy tylko po to, by się rozmnażać. Ale po prostu mówię ci, że możesz być spokojny. Seks jest brudny i okropnie niehigieniczny, na dodatek pocałunki... Naprawdę ludzie lubią wymieniać się śliną i czerpią z tego przyjemność?
Nie żeby ona nie wymieniała się śliną z innymi przy okazji picia z tej samej szklanki, butelki czy przy okazji palenia tego samego papierosa lub jointa, ale to było zupełnie co innego. Wzruszyła ramionami. Oczywiście, że będzie go informować o swoim życiu seksualnym - kiedy w końcu je będzie miała. Ale Ambroise mógł być spokojny, z takim podejściem długo, długo nie zostanie wujkiem. Powinno mu chyba ulżyć.
- Pewnie, że być wyglądał zajebiście. Ale nie musisz być psem z ładną obróżką, możesz być wilkiem. W sumie trochę przypominasz wilka, ale nie takiego który szwenda się w stadzie, tylko łazi własnymi drogami - Roselyn wydęła usta w zastanowieniu, a potem potrząsnęła głową, pozwalając by ciemne pukle rozsypały się wokół jej twarzy, na której pojawiły się alkoholowe wypieki. - Chociaż to chyba opis kota, co nie?
Gdy wypowiedział słowa, których nie rozumiała, przekrzywiła głowę. Zupełnie jak ten spaniel, do którego ją przyrównał. Patrzyła się tak samo jak piesek, który wpatruje się we właściciela, gdy ten mówi idziemy na spacer?.
Wtuliła się w brata i słuchała tego, co mówił. Co kwalifikujemy jako pobicie? Nie miała pojęcia, ona nie była agresywna. Nie biła ludzi, ale w zasadzie nie musiała bo... Miała od tego jego. Nawet jeżeli bił ludzi tylko metaforycznie.
- Każdy Nott powinien dostać prewencyjną lepę na ryj - odpowiedziała, parskając z rozbawieniem. - Nie lubię ich. Strasznie szpanują. Uuu patrzcie na mnie, mamy swoje radio. A to przecież gówniany mugolski wynalazek. Mogliby już zrobić coś lepszego, nie? Bardziej... Twórczego. Jak my robimy.
Oświadczyła z przekonaniem, graniczącym z buńczucznością. Najwyraźniej uważała, że ich rodzina była o niebo lepsza od takich Nottów, którzy mieli kija w dupie i między nogami. Uniosła jednak głowę, gdy zapytał jak jej się udało dożyć takiego a nie innego wieku. Zamrugała, nie rozumiejąc o co chodzi.
- O co ci chodzi? Nie wiem sama, może to twoja i ojca zasługa - odłożyła głowę z powrotem na jego ramię i przymknęła oczy. Cholera, była zmęczona, pijana i zjarana, a w towarzystwie brata czuła się tak dobrze. Jakby te wszystkie lata i konflikty, które się wydarzyły, nie miały miejsca. Jakby cofnęli się w czasie o metaforyczne wieki - do czasów, kiedy było jeszcze wszystko w porządku, a ich jedynym problemem było to, że muszą napisać pracę domową na obronę przed czarną magią. - Tak. Samuel McGonnagal. Jest... Inny. Wiesz, każdy patrzy na mnie jak na kawałek mięsa. Jakbym kiedyś miała być ich własnością. A ja nie chcę być ich własnością. Sam jest inny. Nie interesują go te rzeczy, poza tym jest trochę dziwny. Wiesz, że uważa, że jestem drzewem?
Zapytała z rozbawieniem, sięgając po jointa. Najpierw jednak z trudem otworzyła oczy. Bogowie, jak jej się chciało spać - ale nie mogła się powstrzymać przed pociągnięciem tej konwersacji.
- Ma jakiś dziwny kink naszej rodziny. Pewnie dlatego, że wychował się w Kniei. Sprawdziłam w dokumentach papy, jego rodzina ma pozwolenie. To znaczy teraz tam nie mieszka, odkąd Knieja została zamknięta, ale wychował się właśnie tam. Mam wrażenie, że gdyby cię poznał, to poczułbyś się co najmniej niekomfortowo od uwielbienia, którym by cię obdarzył.