Wiadomości w tym wątku

Perseus Black · 25.10.2024, 00:55 ✶

Perseus niewątpliwie należał do ludzi wrażliwych (być może nawet nadwrażliwych) na otaczające ich bodźce, a przez to kierującymi się swoimi subiektywnymi wrażeniami, emocjami i przemyśleniami zamiast chłodną logiką. Bywał więc porywczy w swoich decyzjach, działał pod wpływem impulsów, nierzadko nierozważnie - a mimo to w stosunku do innych nie wyzbył się swojej łagodności. Częściowo naturalnej, wynikającej z jego niechęci do prowadzenia otwartych konfliktów i wycofywania się, gdy tylko takowy pojawił się na horyzoncie (czym innym przecież było spotkanie Błękitnych Koszul i narzekanie na byłą żonę, a czym innym bezpośrednia kłótnia z Eunice), w większości jednak wypracowanej przez doświadczenie życiowe i zawodowe. Delikatność w jego ruchach, jakby każdym gestem pytał o przyzwolenie, czułość wypływająca spod palców, bezgraniczne oddanie zasnuwające ciemne oczy - to był język, jakim zazwyczaj przemawiał do swoich kochanków.

Nie oznaczało to jednak, że nie znał bólu. Wręcz przeciwnie, potrafił go zarówno zadawać, jak i przyjmować, częściej jednak skłaniając się ku tej drugiej stronie. Znał satysfakcję dominacji i rozkosz uległości, poznał sztukę wiązania tak samo dobrze, jak znał szorstkość lin wbijających się w jego własną skórę. Zdzierał cudze kolana i miewał zdarte własne. Szarpał za włosy i pozwalał innym ciągnąć za swoje. Nie obchodziła go rola, jaką miał pełnić; liczyła się tylko przyjemność, obopólna ekstaza obejmująca po kolei każdy z członków połączonych ciał. Mógłby pozwolić mu się wziąć już wtedy, na tej kanapie, z twarzą przyciśniętą do poduszki. Nie był jednak zwolennikiem pośpiechu, przynajmniej nie w tej kwestii; lubił się delektować, poznawać drugą stronę i jej granicę. Później można... ostrożnie rozkładać cały wachlarz działań.

Jak przez mgłę pamiętał wędrówkę do sypialni. Zdawało mu się jednak, że trwała wieczność, choć w rzeczywistości nie mogła minąć więcej niż minuta. Całował go na schodach skrzypiących pod każdym ich krokiem i musiał trzymać się chybotliwej barierki, by nie upaść. Klamka boleśnie wbiła się w jego plecy, gdy nieudolnie próbował otworzyć drzwi sypialni, a potem przywitało ich niezaścielone łóżko. Ale nie miało to znaczenia, kiedy poczuł pod sobą miękki materac, a zaraz potem usta Rodolphusa na swojej skórze. Błagalnie szeptał jego imię wobec opieszałości jego postępowania; bezsilnie i bezwstydnie, jak ponaglenie i jednocześnie prośbę, żeby nie przerywał tak prędko i pozwolił im cieszyć się chwilą. Lestrange go chciał? Był więc cały jego. Potem wszystko utonęło w czerwieni; przyśpieszone oddechy, dłonie zaciskające się na jego ciele, własny jęk opuszczający wargi i słodka fala przetaczająca się przez całe ciało.

Zawsze miał ambiwalentne uczucia co do tego momentu; z jednej strony uwielbiał to wspólne wyrównywanie oddechów, uspokajanie rozkołatanych serc i przyjemne zmęczenie ogarniające całe ciało. Z drugiej strony obawiał się tego, co nastąpi dalej - nienawidził pośpiesznych pocałunków na pożegnanie, albo nawet ich braku, milczącego zbierania ubrań z podłogi i wstydliwego unikania swoich spojrzeń. Dlatego też przez dłuższą chwilę zwlekał z odwróceniem twarzy w stronę Rodolphusa; zamiast tego ujął jedną z jego dłoni i ucałował jej kostki, każdą z osobna. Potem nieznacznie wyślizgnął się z jego objęć, ale tylko po to, by przekręcić się na drugi bok i mieć go przed sobą.

— Co teraz planujesz zrobić? — zapytał, wodząc palcami po boku młodzieńca; od ramienia, przez żebra, po biodro. — Nie chcę, żebyś odchodził.