25.10.2024, 10:47 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.10.2024, 10:49 przez Anthony Shafiq.)
Było cudownie, para która oglądała te obrazy wcześniej z pewnością usłyszała jego słowa. Kobieta wspomoże kobietę, ufał, że żona tamtego jegomościa w pewnej chwili nadepnie mu na nogę, żeby uniemożliwić licytowanie, dla czystej zawiści wobec krnąbrności Shafiqa i tego, że nie chciał własnej małżonki słuchać w sprawie wystroju wnętrz.
Uśmiechnął się, odetchnął, rozluźnił. A wtedy padło pytanie, którego... cóż, skłamałby, gdyby powiedział, że się nie spodziewał. Wyczuła drżenie, przez materię ich odzienia, usłyszała świst wypuszczanego powietrza, stężałą twarz w neutralnym uśmiechu, pod którą kryło się kłębowisko wszystkich niewypowiedzianych sekretów. Idealne miejsce na takie zwierzenia. Idealny czas.
Anthony pochylił się ku niej, opatulając ją korzenną wonią ciężkich perfum, z nutami rumu i ciepłem bursztynu. – One nie są tak na prawdę złote, nie przypominają słonecznej tarczy ani tych topazów... Moje oczy są wadliwe, wiesz przecież... Dla Ciebie... Dla Ciebie myślę, byłyby pewnie zielone. Pełne życia i nadziei, których mi odmawiają, innym rozdając obficie. – Wyglądali jak para przeżywająca drugą młodość, jakby nagle pośród tłumu chciał wyznać jej miłość, choć mówił o uczuciu skierowanym ku zupełnie komu innemu. To było surrealistycznie adekwatne. Tłum mugoli był nikim, wobec oceanu uczuć topiących od miesięcy Shafiqa. Tama trzymała się ostatkiem sił. Musiał to zmienić, ale wciąż nie wiedział jak.
– Jeśli kiedyś ten czas zmieni się w zabawną anegdotę, o Erosie co chybił strzałą, by zakpić z losu statecznego starca... Jeśli kiedyś będę kochał mniej, wtedy Ci opowiem Quintesso więcej. Obiecuję. – Odsunął twarz od kobiecego ucha i ująwszy dłoń ucałował ją ponownie. Ze smutkiem stali oczu, ale też wdzięcznością, która przetykała każdy gest:
– Już mi pomagasz. Już mnie łapiesz i pozwalasz zapomnieć – dodał, nie patrząc w stronę sceny, przymykając powieki na wspomnienie świetlistych tęczówek, które karmiły jego sny nęcącym koszmarem, bólem marzeń niespełnionych, niemożliwych do realizacji. Przełknął ślinę. – Kupmy te obrazy i wracajmy do domu. Chciałbym pokazać Ci te ćwiczenia. Bardzo pomagają mi z rozproszeniem. Napisałem nawet na ten temat kilka słów do Horyzontów... – przyznał czekając umarłych słoneczników, próbując przywrócić się do ładu, choć jej pytania i deklaracje tylko pogłębiały kryzys, topiąc bezpieczny lód skamieniałego serca.
Uśmiechnął się, odetchnął, rozluźnił. A wtedy padło pytanie, którego... cóż, skłamałby, gdyby powiedział, że się nie spodziewał. Wyczuła drżenie, przez materię ich odzienia, usłyszała świst wypuszczanego powietrza, stężałą twarz w neutralnym uśmiechu, pod którą kryło się kłębowisko wszystkich niewypowiedzianych sekretów. Idealne miejsce na takie zwierzenia. Idealny czas.
Anthony pochylił się ku niej, opatulając ją korzenną wonią ciężkich perfum, z nutami rumu i ciepłem bursztynu. – One nie są tak na prawdę złote, nie przypominają słonecznej tarczy ani tych topazów... Moje oczy są wadliwe, wiesz przecież... Dla Ciebie... Dla Ciebie myślę, byłyby pewnie zielone. Pełne życia i nadziei, których mi odmawiają, innym rozdając obficie. – Wyglądali jak para przeżywająca drugą młodość, jakby nagle pośród tłumu chciał wyznać jej miłość, choć mówił o uczuciu skierowanym ku zupełnie komu innemu. To było surrealistycznie adekwatne. Tłum mugoli był nikim, wobec oceanu uczuć topiących od miesięcy Shafiqa. Tama trzymała się ostatkiem sił. Musiał to zmienić, ale wciąż nie wiedział jak.
– Jeśli kiedyś ten czas zmieni się w zabawną anegdotę, o Erosie co chybił strzałą, by zakpić z losu statecznego starca... Jeśli kiedyś będę kochał mniej, wtedy Ci opowiem Quintesso więcej. Obiecuję. – Odsunął twarz od kobiecego ucha i ująwszy dłoń ucałował ją ponownie. Ze smutkiem stali oczu, ale też wdzięcznością, która przetykała każdy gest:
– Już mi pomagasz. Już mnie łapiesz i pozwalasz zapomnieć – dodał, nie patrząc w stronę sceny, przymykając powieki na wspomnienie świetlistych tęczówek, które karmiły jego sny nęcącym koszmarem, bólem marzeń niespełnionych, niemożliwych do realizacji. Przełknął ślinę. – Kupmy te obrazy i wracajmy do domu. Chciałbym pokazać Ci te ćwiczenia. Bardzo pomagają mi z rozproszeniem. Napisałem nawet na ten temat kilka słów do Horyzontów... – przyznał czekając umarłych słoneczników, próbując przywrócić się do ładu, choć jej pytania i deklaracje tylko pogłębiały kryzys, topiąc bezpieczny lód skamieniałego serca.