27.10.2024, 10:07 ✶
— Pamiętaj, mój mały smoczyku, jesteśmy tu jedynie dlatego, aby rozejrzeć się za odpowiednim kandydatem dla ciebie. Nic więcej — powtórzyła stanowczo Joanna Selwyn, gdy powóz zatrzymał się przed okazałą posiadłością Prewettów. Jej dłoń sprawnie poprawiła ostatnie niesforne kosmyki rudych włosów dziewczyny, spinając je jeszcze ciaśniej w eleganckim, koralowym upięciu. Na dąsający się wręcz wyraz podopiecznej kobieta uniosła brwi i westchnęła teatralnie. — Och, Mono, nie zachowuj się jak rozkapryszona dziewczynka. Tak nie wypada w towarzystwie... Poza tym nigdy nie wiesz, czy przypadkiem ktoś tutaj nie wpadnie ci w oko — dodała.
— Doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, do kogo serce moje należy — odparła rudowłosa. Jej wzrok padł na zamglony krajobraz widoczny przez okno powozu, jakby w cieniu drzew kryło się coś, czego nikt inny nie mógłby zobaczyć. Joanna skrzywiła się, dostrzegając tę skrytą tęsknotę w oczach dziewczyny.
— Ach, tak, wiem. Niestety — przyznała. — Ale musisz zrozumieć, moje dziecko, że wasze serca nie mogą pragnąć niemożliwego. Twój ojciec, a mój pan, nigdy na to nie zezwoli.
— Dlaczego więc muszę tam iść? — szepnęła, gdy powóz w końcu stanął. Odwróciła wzrok, walczyła z napływającymi do oczu łzami. — Dlaczego muszę udawać, że szukam kogoś innego, skoro już znalazłam tego jedynego?
Drzwi otworzyły się z lekkim skrzypnięciem, a w świetle płomieni widać było już zebranych gości oraz lśniący blask kryształowych żyrandoli sali balowej. Mona poczuła uścisk w żołądku. Wkraczała na pole bitwy, na którym już dawno przegrała.
— Uśmiech, smoczyku — przypomniała Joanna. Wkroczyła do sali balowej z wdziękiem, którego oczekiwano od damy jej pozycji. Jej jedwabna suknia w odcieniu głębokiej zieleni sunęła po parkiecie, a w powietrzu unosił się subtelny zapach lawendy, który zawsze kojarzył jej się z wiejskim domem rodziny Rowle. Czuła na sobie wzrok wszystkich zebranych, ale najbardziej ten jeden; parzył ją niemal fizycznie, mimo że nie widziała jego właściciela od… Jak dawna? Jej serce zaczęło bić szybciej, gdy Joanna szepnęła, że oto zbliżają się do lorda Prewetta i jego syna. Minęło tak wiele czasu, a jednak wspomnienie Icarusa było tak żywe, jakby wciąż stali razem w ogrodzie jej rodzinnej posiadłości, rozmawiając po cichu o rzeczach, których nie mogła się dzielić z nikim innym. O uczuciach, które odradzały się jak chwasty.
Wciąż był tak samo przystojny jak wtedy, gdy się rozstali. Elegancko ubrany, z lekkim nieładem we włosach. I ten jego wyraz twarzy; powściągliwy, niemal neutralny, ale z jakimś cieniem tęsknoty w oczach, który tylko ona umiała odczytać. Z trudem powstrzymała się, żeby nie krzyczeć. Od jak dawna grali w tę grę? Uprzejme pozory, które musieli zachować, nawet gdy ich serca wyrywały się ku sobie?
— Panie Prewett — dygnęła. — Dziękujmy za zaproszenie. Pańska rezydencja jak zawsze zachwyca swoim pięknem.
— Doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, do kogo serce moje należy — odparła rudowłosa. Jej wzrok padł na zamglony krajobraz widoczny przez okno powozu, jakby w cieniu drzew kryło się coś, czego nikt inny nie mógłby zobaczyć. Joanna skrzywiła się, dostrzegając tę skrytą tęsknotę w oczach dziewczyny.
— Ach, tak, wiem. Niestety — przyznała. — Ale musisz zrozumieć, moje dziecko, że wasze serca nie mogą pragnąć niemożliwego. Twój ojciec, a mój pan, nigdy na to nie zezwoli.
— Dlaczego więc muszę tam iść? — szepnęła, gdy powóz w końcu stanął. Odwróciła wzrok, walczyła z napływającymi do oczu łzami. — Dlaczego muszę udawać, że szukam kogoś innego, skoro już znalazłam tego jedynego?
Drzwi otworzyły się z lekkim skrzypnięciem, a w świetle płomieni widać było już zebranych gości oraz lśniący blask kryształowych żyrandoli sali balowej. Mona poczuła uścisk w żołądku. Wkraczała na pole bitwy, na którym już dawno przegrała.
— Uśmiech, smoczyku — przypomniała Joanna. Wkroczyła do sali balowej z wdziękiem, którego oczekiwano od damy jej pozycji. Jej jedwabna suknia w odcieniu głębokiej zieleni sunęła po parkiecie, a w powietrzu unosił się subtelny zapach lawendy, który zawsze kojarzył jej się z wiejskim domem rodziny Rowle. Czuła na sobie wzrok wszystkich zebranych, ale najbardziej ten jeden; parzył ją niemal fizycznie, mimo że nie widziała jego właściciela od… Jak dawna? Jej serce zaczęło bić szybciej, gdy Joanna szepnęła, że oto zbliżają się do lorda Prewetta i jego syna. Minęło tak wiele czasu, a jednak wspomnienie Icarusa było tak żywe, jakby wciąż stali razem w ogrodzie jej rodzinnej posiadłości, rozmawiając po cichu o rzeczach, których nie mogła się dzielić z nikim innym. O uczuciach, które odradzały się jak chwasty.
Wciąż był tak samo przystojny jak wtedy, gdy się rozstali. Elegancko ubrany, z lekkim nieładem we włosach. I ten jego wyraz twarzy; powściągliwy, niemal neutralny, ale z jakimś cieniem tęsknoty w oczach, który tylko ona umiała odczytać. Z trudem powstrzymała się, żeby nie krzyczeć. Od jak dawna grali w tę grę? Uprzejme pozory, które musieli zachować, nawet gdy ich serca wyrywały się ku sobie?
— Panie Prewett — dygnęła. — Dziękujmy za zaproszenie. Pańska rezydencja jak zawsze zachwyca swoim pięknem.