28.10.2024, 02:20 ✶
W odpowiedzi na jej pytanie Basilius po prostu powoli pokiwał głową. No tak, Ellie w sumie nie za bardzo mogła pamiętać, jak nazywała się dziewczyna Icarusa ze szkoły, zwłaszcza że przecież tak naprawdę nie miała nawet jak jej spotkać, aż do tego wieczorku singli.
– Rozumiem – wymamrotał, przecierając dłonią twarz, gdy usłyszał relację Electry z tamtego spotkania, a na jego twarzy można było zauważyć coraz to trudniejsze do zamaskowania zmęczenie. No cóż, w jednym Mona miała w sumie rację, bo Icarus naprawdę powinien zrozumieć, że był świetnym historykiem z ich ojcem, czy też bez. Prawdę mówiąc pokusiłby się nawet o stwierdzenie, że może byłoby mu lepiej w zawodzie teraz bez cienia Dedalusa zawsze w pobliżu. – Nie martw się. Ja chyba też nie do końca rozumiem.
Chociaż parę rzeczy zaczynało świtać mu w głowie. Mona wspominała o pisaniu do nich. Icarus najwyraźniej nigdy nie odpowiedział. Tylko, że brat raczej odpowiedziałby na chociaż jeden z listów, zwłaszcza że najwyraźniej Mona była mu dalej bardzo bliska. Musiał coś sprawdzić w gabinecie ojca. I to koniecznie. Tylko dokończy te część rozmowy z Electrą.
I przejdzie do kolejnej.
Bo przecież nie mógł pozwolić na to, by swatanie pozostało bez żadnego komentarza.
– Wróżba? Nie, nie spaliłem się – zapewnił ją, marszcząc przy tym mocno brwi, bo jaka znowu wróżba? Czy oni odwiedzili w tej sprawie kogoś, kto wywróżył im finał poszukiwania mu randki? Tym razem nie zdołał całkowicie ukryć cienia niezadowolenia, który na chwilę przemknął mu przez twarz. Tego było za dużo. Bardzo, ale to bardzo nie chciał, aby ktokolwiek przepowiadał przyszłość na temat jego życia miłosnego i to jeszcze komuś innemu, niż jemu samemu. Nie kiedy i niektórych rzeczach sam nie chciał na razie myśleć.
– Wróżba... – powtórzył bardzo wolno, jakby sam nie do końca mógł uwierzyć w te słowa, a potem przełknął ślinę i potrząsnął głową. – Przykro mi, że tak to się skończyło. To po prostu... Musi być dla niego trudne. Ellie, mogłabyś mi podać kartkę i coś do pisania? Muszę pilnie napisać do matki, połowa ciasta jest twoja.
– Rozumiem – wymamrotał, przecierając dłonią twarz, gdy usłyszał relację Electry z tamtego spotkania, a na jego twarzy można było zauważyć coraz to trudniejsze do zamaskowania zmęczenie. No cóż, w jednym Mona miała w sumie rację, bo Icarus naprawdę powinien zrozumieć, że był świetnym historykiem z ich ojcem, czy też bez. Prawdę mówiąc pokusiłby się nawet o stwierdzenie, że może byłoby mu lepiej w zawodzie teraz bez cienia Dedalusa zawsze w pobliżu. – Nie martw się. Ja chyba też nie do końca rozumiem.
Chociaż parę rzeczy zaczynało świtać mu w głowie. Mona wspominała o pisaniu do nich. Icarus najwyraźniej nigdy nie odpowiedział. Tylko, że brat raczej odpowiedziałby na chociaż jeden z listów, zwłaszcza że najwyraźniej Mona była mu dalej bardzo bliska. Musiał coś sprawdzić w gabinecie ojca. I to koniecznie. Tylko dokończy te część rozmowy z Electrą.
I przejdzie do kolejnej.
Bo przecież nie mógł pozwolić na to, by swatanie pozostało bez żadnego komentarza.
– Wróżba? Nie, nie spaliłem się – zapewnił ją, marszcząc przy tym mocno brwi, bo jaka znowu wróżba? Czy oni odwiedzili w tej sprawie kogoś, kto wywróżył im finał poszukiwania mu randki? Tym razem nie zdołał całkowicie ukryć cienia niezadowolenia, który na chwilę przemknął mu przez twarz. Tego było za dużo. Bardzo, ale to bardzo nie chciał, aby ktokolwiek przepowiadał przyszłość na temat jego życia miłosnego i to jeszcze komuś innemu, niż jemu samemu. Nie kiedy i niektórych rzeczach sam nie chciał na razie myśleć.
– Wróżba... – powtórzył bardzo wolno, jakby sam nie do końca mógł uwierzyć w te słowa, a potem przełknął ślinę i potrząsnął głową. – Przykro mi, że tak to się skończyło. To po prostu... Musi być dla niego trudne. Ellie, mogłabyś mi podać kartkę i coś do pisania? Muszę pilnie napisać do matki, połowa ciasta jest twoja.