28.10.2024, 15:21 ✶
– Usiądź – powiedziała Florence, wskazując Geraldine na jedno z krzeseł. Sama zajęła się przygotowywaniem herbaty: wyciągnęła czajnik, napełniła go wodą i podgrzała zaklęciem. W bladym, magicznym świetle, wyjęła z jednej z szafek woreczki z herbatą, dla siebie wybierając czarną, o mocnym smaku i aromacie, która mogła pobudzić po wyrwaniu ze snu, a dla Geraldine coś łagodniejszego.
Słuchała słów Yaxleyówny, wsypując herbatę do błękitnych filiżanek z delikatnej porcelany, elementów jednego z wiekowych zestawów, przekazywanych w ich rodzinie od dawna. Nie odezwała się od razu, najpierw przyswajając i przetwarzając informacje. Florence Bulstrode nie była prędka w słowach – uważała, że ludzie ogólnie powinni więcej mówić nad tym, co myślą, a ta sytuacja wymagała szczególnej rozwagi.
– Wampiry odczuwają wieczny głód, Geraldine, a te młode nie potrafią nad nim panować. Wiem, że cię to nie pocieszy, ale Astaroth nieraz jeszcze może stracić nad sobą kontrolę – powiedziała w końcu, stawiając filiżankę przed Yaxleyówną. – Gdzie on jest teraz?
Nie mogła o tym nie pomyśleć: co jeżeli głodny, niepanujący nad sobą wampir, krążył teraz po ulicy Horyzontalnej? Jeśli usiłował ugryźć własną siostrę, to co jeżeli kogoś skrzywdzi? Florence wiedziała, że odbiłoby się to na Geraldine, martwiła się o sąsiadów… o samego Astarotha… tu miała mieszane odczucia. Był młodym chłopakiem, którego życie zakończyło się przedwcześnie i który nie prosił o ten powrót do świata żywych. Był chodzącym trupem, który aby przetrwać, musiał kraść cudzą krew. Był abominacją. Kimś, kto nie powinien powstać – powinien umrzeć i zostać opłakany.
Ale nie mogłaby powiedzieć tego Astarothowi, nie mogła tego powiedzieć Geraldine, nie mogła tego nawet powiedzieć sama sobie. Atreus też był anomalią, a Florence odczuwała jedynie ulgę, że wrócił do żywych. Nawet jeżeli doszło do tego dzięki nekromancji.
– Nie jesteś winna temu, co go spotkało. – Nie mogła powiedzieć, że Astaroth tak nie myślał. Widziała ten mechanizm zbyt wiele razy. Na ich wydział trafiali ciężko chorzy, ludzie pogryzieni przez wilkołaki, u których budziła się klątwa maledictusa. Rozżalenie brało często górę: pytanie „dlaczego ja” nie dawało wielu z nich spokoju. Potrzeba było naprawdę ogromnego altruizmu, aby ktoś postawiony w takiej sytuacji, gdyby dostał wybór… nie był gotowy zamienić się z kimś innym. – Jestem pewna, że Astaroth nie chce, żebyś umarła. Boli go, że stracił światło dnia i normalne życie.
Słuchała słów Yaxleyówny, wsypując herbatę do błękitnych filiżanek z delikatnej porcelany, elementów jednego z wiekowych zestawów, przekazywanych w ich rodzinie od dawna. Nie odezwała się od razu, najpierw przyswajając i przetwarzając informacje. Florence Bulstrode nie była prędka w słowach – uważała, że ludzie ogólnie powinni więcej mówić nad tym, co myślą, a ta sytuacja wymagała szczególnej rozwagi.
– Wampiry odczuwają wieczny głód, Geraldine, a te młode nie potrafią nad nim panować. Wiem, że cię to nie pocieszy, ale Astaroth nieraz jeszcze może stracić nad sobą kontrolę – powiedziała w końcu, stawiając filiżankę przed Yaxleyówną. – Gdzie on jest teraz?
Nie mogła o tym nie pomyśleć: co jeżeli głodny, niepanujący nad sobą wampir, krążył teraz po ulicy Horyzontalnej? Jeśli usiłował ugryźć własną siostrę, to co jeżeli kogoś skrzywdzi? Florence wiedziała, że odbiłoby się to na Geraldine, martwiła się o sąsiadów… o samego Astarotha… tu miała mieszane odczucia. Był młodym chłopakiem, którego życie zakończyło się przedwcześnie i który nie prosił o ten powrót do świata żywych. Był chodzącym trupem, który aby przetrwać, musiał kraść cudzą krew. Był abominacją. Kimś, kto nie powinien powstać – powinien umrzeć i zostać opłakany.
Ale nie mogłaby powiedzieć tego Astarothowi, nie mogła tego powiedzieć Geraldine, nie mogła tego nawet powiedzieć sama sobie. Atreus też był anomalią, a Florence odczuwała jedynie ulgę, że wrócił do żywych. Nawet jeżeli doszło do tego dzięki nekromancji.
– Nie jesteś winna temu, co go spotkało. – Nie mogła powiedzieć, że Astaroth tak nie myślał. Widziała ten mechanizm zbyt wiele razy. Na ich wydział trafiali ciężko chorzy, ludzie pogryzieni przez wilkołaki, u których budziła się klątwa maledictusa. Rozżalenie brało często górę: pytanie „dlaczego ja” nie dawało wielu z nich spokoju. Potrzeba było naprawdę ogromnego altruizmu, aby ktoś postawiony w takiej sytuacji, gdyby dostał wybór… nie był gotowy zamienić się z kimś innym. – Jestem pewna, że Astaroth nie chce, żebyś umarła. Boli go, że stracił światło dnia i normalne życie.