29.10.2024, 22:34 ✶
Czyli Mona jechała do Paryża... Cóż, we Francji było wiele zacnych kandydatów na męża, szczególnie dla tak pięknej kobiety. Och, to było przecież nieuniknione! Dlaczego nie mógł się z tym pogodzić jak każdy rozsądny człowiek? Czy szaleństwo dostatecznie nim zawładnęło? Czy porzucał swój umysł na rzecz targających nim emocji?
– Paryż to piękne miasto. Z pewnością panienka Rowle będzie doń pasować – rzekł, bardzo subtelnie implikując, że Mona była piękna. Nie umknęło to uwadze Dedalusa, który posłał synowi krótkie spojrzenie typu „porozmawiamy o tym później”. – Jestem też pewien, że dzisiejszy wieczór będzie udany. Mój pan ojciec zadbał o najlepszy wybór win i przekąsek, mamy wybitną orkiestrę, a za kilka momentów zacznie się pierwszy taniec. Mam nadzieję, że panie dołączą.
Nie spodziewał się, że Mona z nim zatańczy. Było przecież tylu lepszych dżentelmenów na sali. Ot choćby młody lord Yaxley, który podobno również interesował się smokami (choć był dla nich raczej zagrożeniem, zważywszy na jego barbarzyńskie łowieckie zwyczaje). A może baron Potter, który tak silnie pachniał pomadą do włosów, że mdliło wszystkich dookoła? Jeszcze był oczywiście tajemniczy pan Percy. Oczywiście podobno był to rozwodnik, który miał więcej skandali na koncie niż guzików we fraku, ale cóż... może był to idealny kandydat dla Mony?
Oczywiście wszystkie te myśli Icarusa były podszyte ironią i niechęcią do niemal każdego mężczyzny, który by mógł być odpowiednim przyszłym mężem dla Mony. W każdym potrafił znaleźć cechę, która dyskwalifikowała go w tym temacie. Ale cóż... to był już wybór rodziny Rowle i ich ewentualnego kandydata. Tylko... czy gdyby Mona mogła decydować sama za siebie, to by wybrała Icarusa?
– Też ubolewam, że lord Rowle nie mógł się dziś pojawić, choć nie mam oczywiście mu tego za złe – uśmiechnął się dyplomatycznie Dedalus.
Icarus wiedział o ich awanturze z ojcem Mony. Były tam już wcześniej drobne niechęci, ale jak eskalowały, niemal doszło do rękoczynów. Nikt poza dwoma dżentelmenami, rzecz jasna, nie wiedział, o co poszło. Po prostu nagle zerwali kontakty i zmusili swoje dzieci do zrobienia tego samego.
Nim zdążył się zorientować, orkiestra zaczęła grać wstęp do menueta. Goście zaczęli ustawiać się naprzeciwko siebie, panowie przed paniami i vice versa. Zrobiło się zamieszanie, jednak wciąż Icarus widział Monę, w kiedy ich spojrzenia się spotkały... wiedział, że musieli razem zatańczyć. Ewentualny gniew ojca mało znaczył i tej sytuacji. To przecież było jakby cały świat podpowiadał mu, że musiał zatańczyć z Moną Rowle. Ustawił się na końcu męskiego rzędu i oczekiwał.
– Paryż to piękne miasto. Z pewnością panienka Rowle będzie doń pasować – rzekł, bardzo subtelnie implikując, że Mona była piękna. Nie umknęło to uwadze Dedalusa, który posłał synowi krótkie spojrzenie typu „porozmawiamy o tym później”. – Jestem też pewien, że dzisiejszy wieczór będzie udany. Mój pan ojciec zadbał o najlepszy wybór win i przekąsek, mamy wybitną orkiestrę, a za kilka momentów zacznie się pierwszy taniec. Mam nadzieję, że panie dołączą.
Nie spodziewał się, że Mona z nim zatańczy. Było przecież tylu lepszych dżentelmenów na sali. Ot choćby młody lord Yaxley, który podobno również interesował się smokami (choć był dla nich raczej zagrożeniem, zważywszy na jego barbarzyńskie łowieckie zwyczaje). A może baron Potter, który tak silnie pachniał pomadą do włosów, że mdliło wszystkich dookoła? Jeszcze był oczywiście tajemniczy pan Percy. Oczywiście podobno był to rozwodnik, który miał więcej skandali na koncie niż guzików we fraku, ale cóż... może był to idealny kandydat dla Mony?
Oczywiście wszystkie te myśli Icarusa były podszyte ironią i niechęcią do niemal każdego mężczyzny, który by mógł być odpowiednim przyszłym mężem dla Mony. W każdym potrafił znaleźć cechę, która dyskwalifikowała go w tym temacie. Ale cóż... to był już wybór rodziny Rowle i ich ewentualnego kandydata. Tylko... czy gdyby Mona mogła decydować sama za siebie, to by wybrała Icarusa?
– Też ubolewam, że lord Rowle nie mógł się dziś pojawić, choć nie mam oczywiście mu tego za złe – uśmiechnął się dyplomatycznie Dedalus.
Icarus wiedział o ich awanturze z ojcem Mony. Były tam już wcześniej drobne niechęci, ale jak eskalowały, niemal doszło do rękoczynów. Nikt poza dwoma dżentelmenami, rzecz jasna, nie wiedział, o co poszło. Po prostu nagle zerwali kontakty i zmusili swoje dzieci do zrobienia tego samego.
Nim zdążył się zorientować, orkiestra zaczęła grać wstęp do menueta. Goście zaczęli ustawiać się naprzeciwko siebie, panowie przed paniami i vice versa. Zrobiło się zamieszanie, jednak wciąż Icarus widział Monę, w kiedy ich spojrzenia się spotkały... wiedział, że musieli razem zatańczyć. Ewentualny gniew ojca mało znaczył i tej sytuacji. To przecież było jakby cały świat podpowiadał mu, że musiał zatańczyć z Moną Rowle. Ustawił się na końcu męskiego rzędu i oczekiwał.