[16.07Rita&Isaac]Niektóre zachody słońca są tak różowe, że trudno o większe bezguście

Isaac z rozbawieniem obserwował, jak starsza pani ciągnie ich przez tętniące życiem ulice Londynu. Mieli zaplanowaną trasę, ale zamiast muzeów czy majestatycznych gmachów, uwagę babci przyciągały stragany z kolorowymi drobiazgami i miejscowe targi, gdzie można było poczuć prawdziwego ducha miasta. Isaac uśmiechnął się do siebie - może taki spontaniczny zwrot akcji był dokładnie tym, czego potrzebowali?
Wyciągnął aparat, nie marnując okazji, by chwytać co lepsze momenty - pełne zainteresowania spojrzenie babci, jej twarz rozjaśnioną uśmiechem, gdy obserwowała mugolskie błyskotki i roześmianą Ritę, która cierpliwie tłumaczyła "co jest czym". Miał przeczucie, że te zdjęcia będą najlepszą pamiątką tego dnia. Postanowił również zrobić swoim pięknym damom drobną przyjemność - kupił dwie ogromne waty cukrowe. Wręczając im słodkie chmury cukru, nie mógł powstrzymać się od śmiechu.
-Proszę, wasza wysokość babciu ánh sáng.- Powiedział z przymrużeniem oka, podając kobiecie watę.-I dla panienki Rity, proszę. Trochę mugolskich słodkości na dzisiejszą wycieczkę.
Kiedy przystanęli przy stoisku z biżuterią, znowu sięgnął po aparat, by uchwycić moment, gdy obie z Ritą przeglądały mugolskie błyskotki - pierścionki, kolczyki, naszyjniki. Było w tej chwili coś niewymuszonego i uroczego, co przypominało mu wakacyjne spacery z rodziną.
Kiedy ruszyli dalej, dotarli do miejsca, gdzie rozbrzmiewała muzyka. Isaac obserwował, jak babcia zaczyna tupać do rytmu, nucąc pod nosem melodię, jakby sama była częścią tej ulicznej symfonii. Nie popędzał jej - wręcz przeciwnie, postanowił dać jej tyle czasu, ile potrzebowała. Starał się fotografować wszystko, co wydawało mu się charakterystyczne dla tego dnia: ulice pełne ludzi, barwne dekoracje, zachwyty babci nad muzyką, przesłodką Ritę. Czuł, że to były chwile, które najlepiej oddadzą atmosferę ich spotkania.
Zerknął w stronę Rity. Cicho liczył na to, że ten dzień przyniesie jej trochę rozluźnienia. W końcu wycieczka miała być czymś wyjątkowym. Uśmiechnął się do niej lekko.
-Dobrze się bawisz?- Zapytał, w przerwie pomiędzy fotografowaniem.
Kiedy babcia w końcu dała znak, że mogą ruszyć dalej, Isaac rozejrzał się i dostrzegł szyld irlandzkiego pubu. Przypomniało mu się, że przecież była to doskonała okazja, aby pokazać jej kolejny smak Londynu.
-A może napijemy się Guinnessa? W końcu płynie w żyłach Irlandczyków. Zamiast krwi. I na pewno gra tam muzyka.- Zapewnił, a dobry nastrój go nie opuszczał.