Przyglądała się z uwagą, jak witka wyciąga się przez otworek, jak porusza się, tyknięta przez Roselyn, jak wysuwa do nich… Jak precyzyjne zaklęcie ucina kawałek, jak opada na ziemię…
Tyle, że to nie była witka. To był piasek, który po prostu opadł na podłogę. Victoria po prostu stała ogłupiała, a cichy krzyk, który przedostał się do jej uszu przez szczelne, puchate nauszniki tylko utwierdził ją w przekonaniu, że nie to było spodziewane. Spodziewała się, że roślinie może się to nie spodobać, że spróbuje zrobić im coś w zamian za to ucięcie witki, ale na pewno nie to, że ta się po prostu… Po prostu rozsypie. Nawet trochę otwarła jej się buzia, ale gdy tylko się zorientowała, to ją po prostu zamknęła i zerknęła na piszącą coś na kartce w złości Roselyn.
Osoba, która nagle wpadła do pomieszczenia miała chyba dużo szczęścia, że nie dział się tutaj żaden bałagan i że nie próbowali opanować walecznej mandragory, bo mogłoby się to skończyć różnie. Kątem oka widziała tylko, że Cameron wychodzi i zaraz zapomniała o zajściu, bo Roselyn podsunęła im swoją na szybko napisaną wiadomość. Kiwnęła tylko głową, a kiedy Jonathan pisał swoją – sięgnęła po jeden ze słoików i machnęła różdżką, by ten rozsypany piasek pozbierać i wzbić w powietrze, a potem nakierować do słoika. Cóż… Zawsze to jakaś próbka… Zaraz zresztą słoik zakręciła i odstawiła na stół, na szybko pisząc na nim, że to witka mandragory i przeczytała wiadomość od Selwyna. Pokazała palcem na jego pytanie i pokręciła głową, dając do zrozumienia, że to normalne absolutnie nie jest, a potem pokazała palcem na wyciąganie soków na kartce jego i Roselyn i kiwnęła do nich głową, bo a jakże, była chętna. Zaraz zresztą odszukała na stole jedną ze strzykawek i rurkę, nie będąc pewna, jak miękka będzie roślina i co się lepiej nada, igła, czy rurka.
Tak czy siak… Trzeba było znowu wywabić witkę i tym razem się w nią wbić.