Potarł podbródek w zastanowieniu, przyglądając się niewidzącym spojrzeniem zniszczonej przestrzeni. Żartobliwie mówili z Antoniuszem, że Morpheus planuje karierę mistyka i starego filozofa, zatrudnionego pustelnika, niczym w modzie sprzed prawie dwóch wieków, gdy był to element prestiżu, mieć takiego mieszkańca na swojej posiadłości. W domku ogrodnika niemal. Nie było to dalekie od prawdy. Morpheus coraz częściej zaglądał w przyszłość i żył czasem który minął i który nadejdzie, niż chwilą obecną.
Patrzył na Ulę i czuł niepokój, wdzierający się w jego ciało. Widział jej blizny od poparzeń i zastanawiał się czy gdy jesień zapłonie swoją czerwienią liści i on będzie tak wyglądał, tak odrzucająo. Przypomniał sobie, jak wyglądał sam na koniec wizji, całkowicie zwęglone truchło, w którym próżno było szukać podobieństwa do niego samego, skóra stopiona, tkanina spalona na ciele.
— Chciałbym, aby persymony były przygotowane jak najszybciej, powiedzmy... Do połowy października ten teren, dookoła rzeźby, ma mieć sens. Reszta w rytmie, który pani sama preferuje — Ton jego głosu przygasł, jak skręcona lampka oliwna, pozornie zupełnie bez powodu. Szaleństwo niepewności, na stałe wkomponowane w jego jestestwo, wydawało się płonąć jaśniej tego sierpniowego wieczoru niż jeszcze miesiąc temu, gdy widziała go po raz pierwszy, na polu lawendy. Jego umysł był jak ten ogród, przestrzeń, gdzie natura wymknęła się spod kontroli, tak jak rozszalałe myśli, które plączą się i zapętlają bez żadnego porządku. Ścieżki, kiedyś wyraźne, są teraz niemal niewidoczne, zasłonięte przez gąszcz splątanych pędów i kolczastych krzewów, które uniemożliwiają przejście, zupełnie jak dawne, klarowne ścieżki rozumu, teraz zatracone w chaosie. W każdym zakątku kryją się cienie, dziwne kształty i zarośla tak gęste, że światło z trudem przenika przez ich liście.
Tylko oczy były przerażająco obecne w danej chwili, nieruchomo świadome nadchodzących horrorów.
Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i zapalił jednego od różdżki. Iskra bez ognia. Zaproponował drugiego kobiece, chociaż coś mu podpowiadała, że należała do tych hipisów, którzy palą tylko halucynogenne grzybki. Nikt, kto się tak ubierał, jak ona, nie mógł mieć równo pod sufitem.
Z drugiej strony, on na pewno nie miał, a ubierał się normalnie.
— A, i jeszcze, jak najwyższy żywopłot w stronę tamtego domostwa, tylko z małą bramką, która będzie do niego przechodzić. Chcę odwiedzać sąsiada, ale bardzo nie chcę widzieć przez przypadek, co się wyprawia na jego terenie.
Zwłaszcza, że mogło się to wiązać z nagimi pośladkami jego bratanka, a tego by psychicznie nie wytrzymał. Jego dzikie myśli o porzuceniu Doliny Godryka spaliły na panewce, bo Dolina Godryka śledziła go w każdym momencie. Miecz, wpychany mu do ręki, proroctwo, które musiało w końcu się spełnić. W końcu był Hiacyntem, księciem Sparty.