[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Zmęczony był już ciągłym udawaniem, że jakoś się trzyma, że jego barki są w stanie unieść wszystko, co na nie spadło w ciągu ostatnich tygodni. Najpierw zamieszanie z tym nieszczęsnym weselem, które ktoś (i tym razem nie on sam, a przynajmniej nie tylko on) postanowił sabotować, później przeklęte Windermere mieszające zmysły i cały ładunek emocjonalny, jaka niosła ze sobą wszechobecna czerń, podróż poślubna, która miała być wytchnieniem, a okazała się fiaskiem, tajemnicza choroba Vespery, śmierć jego teścia i na koniec list zostawiony mu przez matkę. I choć ten ostatni z problemów wydawał się najmniejszym z nich, stał się przysłowiową kroplą, która przelała czarę goryczy. Z perspektywy obserwatora, który nie wiedział jak jego kruche ramiona uginają się pod ciężarem tych wszystkich wydarzeń, jego załamanie tym faktem musiało wydać się zabawne, wręcz komiczne. Oto Perseus Black, rozpieszczony syn bogatego rodu, stracił dostęp do złota i wpadł z tego powodu w rozpacz.

Dość miał już roli obrońcy i opoki dla wszystkich zranionych dusz lgnących do niego w murach Lecznicy, nie był dość odważny by zgrywać bohatera, w ciągu zaledwie miesiąca jego aura przybrała niepokojąco szary kolor, a sam Perseus chciał krzyczeć i płakać, lecz głos odmawiał mu posłuszeństwa i zdawało mu się, że nie ma już więcej łez. Czuł się samotny jak rozbitek porzucony na bezludnej wyspie; a wokół ocean, a on nie umiał pływać. Pragnął silnych ramion oplatających jego wiotkie ciało, ciepłego oddechu na swojej szyi i jednostajnego rytmu drugiego serca kołyszącego go do snu. Seks był miłym dodatkiem, chwilą zapomnienia, ale prawdziwe ukojenie przynosiło mu to wszystko, co działo się potem - rozmowy w pościeli, splecione dłonie, troska o drugą osobę. Nawet jeśli był w tym jakiś fałsz, jeśli było to na pokaz, to Perseus uparcie nie dopuszczał do siebie tych myśli. Przynajmniej tego wieczora nie był sam. Przynajmniej tej nocy łóżko nie było zimne. Jutro było jedynie pojęciem abstrakcyjnym, dziś należał do człowieka, który okazał mu odrobinę serdeczności.

Westchnął, czując palce zaciskające się na jego biodrze, które mimowolnie uniosło się ku górze, spragnione kolejnych pieszczot, a może i purpurowych sińców na alabastrze skóry, tak cienkiej i delikatnej. Drżał w oczekiwaniu na kolejne ruchy Rodolphusa, napinał się, kiedy zbliżał się do jego ciała i rozluźniał z zawodem, kiedy się odsuwał. Błagał go o więcej - tęsknym spojrzeniem, przyśpieszonym oddechem i każdym niespokojnym ruchem.

— Sądzę, że.... — urwał, czując jego usta na swoim uchu. Odchylił głowę do tyłu, pozwalając mu Przygryzł dolną wargę i niby od niechcenia przycisnął Rodolphusa do siebie i oplótł jego udo swoją łydką; chciał go bliżej, mocniej, bardziej. Drugi raz? Więcej, niż chętnie - czuł ponownie, jak pożądanie rozlewa się po jego ciele i spływa całą krwią w dół brzucha. — Sądzę, że jesteś zdolny mnie zatruwać, ale nie całkowicie otruć. Uzależnić od siebie, karmić oniryczną wizją bycia sobą i sprawić, żebym nie widział już niczego poza tobą. Nie zamierzam się wcale przed tym bronić — błogi uśmiech pojawił się na jego twarzy — Bo moja krew też jest trująca.

Czarna jak smoła, wywołująca halucynacje. Mogąca zastąpić dowolny składnik przy ważeniu trucizny. Nieodzowny dowód na to, że jednak nie jest kukułczym jajem, jak przez całe życie sądził.

— Przymierze sugeruje wspólnego wroga — zauważył, wbijając w niego zaskoczone spojrzenie, kiedy ujął jego przedramię. Zaraz potem pobladł; czyż Vespera w tym samym miejscu nie nosiła tego przeklętego znaku? — Kto jest twoim?

Poczuł dreszcz na plecach, jakby jakieś zimne i oślizgłe stworzenie przeszło wzdłuż jego kręgosłupa. Bał się usłyszeć odpowiedzi.