05.11.2024, 13:14 ✶
– Mój ojciec ma znajomości w Departamencie Tajemnic, być może mógłby polecić kogoś z Komnaty Śmierci. – Nikt nie wiedział, czym dokładnie zajmują się Niewymowni, ale Florence miała wrażenie, że wampiry czy ghule powinny leżeć w polu zainteresowań tych, którzy badali… samą śmierć. Chociaż Bulstrode zdawało się to wybitnie dziwną specjalizacją, ktoś uznał ją za potrzebną: a chociaż pracownicy Departamentu na pewno nie zechcieliby dzielić się szczegółami badań, to już raczej takie rzeczy jak „ile powinien jeść wampir” nie powinny być objęte ścisłą tajemnicą. – Mogę zorientować się też w szpitalu, czy ktoś nie interesował się tym tematem. I nie musisz przecież wyjaśniać, że chodzi o twojego brata. Możesz zawsze powiedzieć, że starasz dowiedzieć się więcej choćby dlatego, że jako łowczyni chcesz lepiej zorientować się, na ile wampiry… da się włączyć do społeczeństwa.
„Rodzina jest najważniejsza” – to było motto, według którego żyło wiele rodów czystej krwi. Ale jednocześnie miała to być zwykle konkretna wizja rodziny. Jednej całości, nie poszczególnych członków. Kryło się ich zbrodnie, wybaczało często okrucieństwa. Ale zarazem tych, którzy zagrażali rodzinie, odcinało się. Charłaki były porzucane w mugolskim świecie, ci którzy nosili we krwi przekleństwo cichcem odsuwani na bok, za poślubienie niewłaściwej osoby wciąż wypalano z drzew genealogicznych.
Florence wiele zrobiłaby dla swojej rodziny. Wiele by im wybaczyła. Ale wiedziała, że „wiele” nie oznaczało wszystkiego. I wiedziała też, że byli tacy, którzy wcale nie wspierali swoich bliskich: choroba często okazywała się próbą, i Bulstrode w szpitalu obserwowała bardzo różne podejścia.
– Myślę, że wiele rodzin w takiej sytuacji wykluczyłoby z niej krewnego – stwierdziła jednak krótko. – Nie, to żaden problem. Mam jeszcze trochę eliksiru i zioła na sen, zależy czy wolisz coś mocniejszego, czy słabszego.
Bulstrode podniosła się z miejsca i zaczęła grzebać po szafkach. Kupowała eliksiry dość regularnie, a jeżeli nie robiła tego ona, to zaopatrywał się Atreus, od dawna borykający się z bezsennością.
– Skorzystaj z łazienki na dole, a potem przyjść do salonu, wyciągnę poduszkę i koc – powiedziała, stawiając przed Yaxleyówną flakonik.
„Rodzina jest najważniejsza” – to było motto, według którego żyło wiele rodów czystej krwi. Ale jednocześnie miała to być zwykle konkretna wizja rodziny. Jednej całości, nie poszczególnych członków. Kryło się ich zbrodnie, wybaczało często okrucieństwa. Ale zarazem tych, którzy zagrażali rodzinie, odcinało się. Charłaki były porzucane w mugolskim świecie, ci którzy nosili we krwi przekleństwo cichcem odsuwani na bok, za poślubienie niewłaściwej osoby wciąż wypalano z drzew genealogicznych.
Florence wiele zrobiłaby dla swojej rodziny. Wiele by im wybaczyła. Ale wiedziała, że „wiele” nie oznaczało wszystkiego. I wiedziała też, że byli tacy, którzy wcale nie wspierali swoich bliskich: choroba często okazywała się próbą, i Bulstrode w szpitalu obserwowała bardzo różne podejścia.
– Myślę, że wiele rodzin w takiej sytuacji wykluczyłoby z niej krewnego – stwierdziła jednak krótko. – Nie, to żaden problem. Mam jeszcze trochę eliksiru i zioła na sen, zależy czy wolisz coś mocniejszego, czy słabszego.
Bulstrode podniosła się z miejsca i zaczęła grzebać po szafkach. Kupowała eliksiry dość regularnie, a jeżeli nie robiła tego ona, to zaopatrywał się Atreus, od dawna borykający się z bezsennością.
– Skorzystaj z łazienki na dole, a potem przyjść do salonu, wyciągnę poduszkę i koc – powiedziała, stawiając przed Yaxleyówną flakonik.