07.11.2024, 20:32 ✶
Uśmiechnął się do Mony i wtapiając się w tłum przeszedł w stronę drzwi wychodzących na ogrody. Skądś wiedział, że były rozległe. Przypominały tereny otaczające letnią posiadłość Dedalusa, choć nie były takie same. Cechowała je jakaś... nieskończoność. I zaraz miał jej zaznać z Moną. Zanim to się jednak stało, Icarus poczuł uścisk silnej ręki na ramieniu.
– Pożałujesz tego, chłopcze – warknął Dedalus Prewett, a jego rysy twarzy wydały się z lekka nieludzkie. Icarus jednak się nie bał. Wyrwał ramię z uścisku.
– Być może. Ale wiedz, że nie należę do ciebie – rzekł stanowczo, co sprawiło, że jego ojciec odsunął się gwałtownie. Te słowa znów brzmiały bluźnierczo, jednak jakże słodkie było to bluźnierstwo...
Icarus wyszedł na taras, a potem od razu do ogrodu. Ścieżki prowadziły we wszystkie strony świata, drzewa były w jakiś sposób rozświetlone, jakby ktoś ubrał je w gwiazdy. Mimo nocy, blask towarzyszył temu miejscu, a podobny tlił się w sercu Prewetta. A jeszcze bardziej wszystko zalśniło, kiedy do ogrodu weszła ona. Tak jakby Mona Rowle sama błyszczała. Nie była częścią matowego, przykrego świata, ale płomykiem nadziei.
Kiedy przyszła, Icarus nie odezwał się, chwycił tylko jej dłoń i poprowadził ją jedną ze ścieżek. Prowadziła nad małe jeziorko, które najpiękniej miało odbijać światło gwiazd. Było to też miejsce odpowiednio odosobnione, by nie wywołać skandalu. Chociaż... chyba już go spowodowali, wychodząc z przyjęcia tak wcześnie. Czy to się liczyło? Czy cokolwiek się liczyło, jeśli obok była Mona?
– Pożałujesz tego, chłopcze – warknął Dedalus Prewett, a jego rysy twarzy wydały się z lekka nieludzkie. Icarus jednak się nie bał. Wyrwał ramię z uścisku.
– Być może. Ale wiedz, że nie należę do ciebie – rzekł stanowczo, co sprawiło, że jego ojciec odsunął się gwałtownie. Te słowa znów brzmiały bluźnierczo, jednak jakże słodkie było to bluźnierstwo...
Icarus wyszedł na taras, a potem od razu do ogrodu. Ścieżki prowadziły we wszystkie strony świata, drzewa były w jakiś sposób rozświetlone, jakby ktoś ubrał je w gwiazdy. Mimo nocy, blask towarzyszył temu miejscu, a podobny tlił się w sercu Prewetta. A jeszcze bardziej wszystko zalśniło, kiedy do ogrodu weszła ona. Tak jakby Mona Rowle sama błyszczała. Nie była częścią matowego, przykrego świata, ale płomykiem nadziei.
Kiedy przyszła, Icarus nie odezwał się, chwycił tylko jej dłoń i poprowadził ją jedną ze ścieżek. Prowadziła nad małe jeziorko, które najpiękniej miało odbijać światło gwiazd. Było to też miejsce odpowiednio odosobnione, by nie wywołać skandalu. Chociaż... chyba już go spowodowali, wychodząc z przyjęcia tak wcześnie. Czy to się liczyło? Czy cokolwiek się liczyło, jeśli obok była Mona?