[19.07.1972] Między ciastem a szablą

adnotacja moderatora

Rozliczono - Brenna Longbottom - osiągnięcie Badacz Tajemnic VII

Pojawili się przed Klubokawiarnią chwile po tym jak zniknęli z polany w lesie, na której spędzili dość długi czas. Był to nadal jednak czas przed zamknięciem, dlatego też zjawiali się od tyłu, gdzie znajdowało się bezpośrednie wejście do części mieszkalnej. Tak było lepiej i wygodniej bo nie musieli przebijać się przez ewentualnych klientów Nory, tylko od razu znajdowali się w tej bardziej prywatnej części jej kawiarni.
- Zobacz, jednak jestem cały - rzucił okręcając się w okół własnej osi, żeby pokazać przyjaciółce, że faktycznie udało mu się teleportować bez uszczerbku na zdrowiu, synchronizowanie się z nową różdżką postępowało coraz bardziej. Może to nie był to Jeszce ten sam poziom, co z poprzednią ale na pewno lepiej niż na początku.
Westchnął stojąc przed wejście, czuł pewne opory, dużo się zmieniło odkąd dzisiejszym rankiem opuścił progi ich wspólnego domu. Nie pozwalając jednak by rozterki powstrzymały go, otworzył drzwi przepuszczając pannę Longbottom przodem. Co ma być to będzie, przecież nie musiał od progu krzyczeć do siostry "słuchaj, mam nową różdżkę, bo użyłem czarnej magii i stara mi nieodwracalnie pękła, ale spokojnie nie zmieniam się w śmieciożercę, wszystko w porządku bo robiłem to żeby ratować Brennę". Zdecydowanie nie, ta rozmowa mogła... poczekać, zdecydowanie tak, nie musiał na jej barki od razu dorzucać tego ciężaru. Choć chwila zawahania przed wejściem była widoczna to jednak na ustach wciąż gościł mu uśmiech.
Wchodząc zaś do środka, można było poczuć przyjemną woń świeżo upieczonych ciast. Thomas pociągnął nosem, chcąc mocniej poznać ten zapach, bo nie mógł sklasyfikować cóż też tak pysznego tym razem upiekła Nora.
- Oooo, placek z wiśniami! - odezwał się podekscytowany, kiedy w końcu udało mu się dopasować zapach do konkretnego wypieku. Rozglądając się po  kuchni udało mu się wreszcie zlokalizował jeszcze ciepłe ciasto i podchodzi do niego zerknął uważnie na Brennę. - Chcesz kawałek? - kiedy wprowadzał się do siostry, ta chyba nie do końca zdawała sobie sprawę, jaki to szkodnik z nią zamieszka i jak wiele wyrobów będzie jej znikało przez niego. Co prawda nie było tego wcale tak dużo i często, to jednak nie potrafił sobie odmówić jej wyrobów były przecież najsmaczniejsze w całej magicznej Anglii. A zdaniem Thomasa, gdyby tylko postanowiła rozszerzyć sprzedaż o całą Europę to podbiłaby rynek jeszcze szybciej niż to wydawało się możliwe.
- Chcesz też czegoś do picia? Herbaty, kawy, soku? - zapytał jeszcze wyciągając z szafki dwa talerze, na których zamierzał umieścić po kawałku placka, jak widać wczuwał się w rolę gospodarza.