Nie mogła wypowiedzieć swoich myśli, ba! Wstydziła się, że w ogóle krążyły po jej głowie niczym wygłodniałe sępy. Mianowicie, że musiała odpocząć od tego wszystkiego. Odetchnąć od widma, jakie zawisło nad ich rodziną, nad tym że Victoria wkrótce odejdzie. Oczywiście, że chciała spędzić z siostrą jak najwięcej czasu, żeby nie pluć sobie w brodę... Ale choć wiedziała jak należy postąpić, czuła się jednocześnie przytłoczona tym wszystkim. Dlaczego coś takiego musiało spaść na jej starszą siostrzyczkę, tą która była najbardziej obiecującą. Lepiej by było, gdyby to właśnie Daphne musiała nieść to brzemię, za nią nikt by nie płakał, nikt nie tęsknił. Mogłaby odejść jak dym, który rozpływa się w powietrzu. Tym bardziej, że sama naprawdę nie była w stanie zrobić niczego co mogłoby jakkolwiek pomóc ocalić Victorię. Jak zwykle, była niewystarczająca.
Szybko przebrała się w coś bardziej stosownego na wyjście na miasto, gdzie przecież musiała się zawsze odpowiednio prezentować jako panienka Lestrange. Na szczęście miała widzieć się z własnym kuzynem, to też nie obawiała się plotek o jakieś niestosowne schadzki z niewłaściwym mężczyzną. Długa, ciemnoniebieska suknia prawie w całości była zakryta ciemną opończą z wyścielanym wnętrzem, co było przyjemnym i ciepłym dodatkiem. Nie chciała się przeziębić od razu po zakończeniu lata. Na szczęście Rodolphus wybrał też dobre miejsce, więc gdy tylko udało jej się odpowiednio "wykluć", przeskoczyła kominkiem na Pokątną.
Natychmiast skierowała swoje kroki do wspomnianej przez kuzyna herbaciarni. Zerknęła na zegarek, który wskazywał że jest idealnie o minutę spóźniona. Wzięła jedynie głęboki oddech zanim otworzyła drzwi przybytku, a w następnej chwili znalazła się w środku. Nie mogła przecież się rozpłakać jak miękka dziewczynka, miała swoje lata. Niemniej na jej twarzy rysowała się doza niepewności, obaw i zmartwień. Nie była w stanie ukryć, że cała sytuacja z Victorią ją gryzie. Rozejrzała się i szybko dostrzegła znajomą twarz, posyłając krewnemu serdeczny choć słaby uśmiech. Podeszła do jego stolika, z każdym krokiem chłonąc atmosferę tego miejsca. Przyznała w duchu, że Rodolphus wiedział co wybrać. Cicha muzyka, która była jedynie tłem, a nie głównym bohaterem, jednocześnie powinna zagłuszać wścibskie uszy. Daphne poczuła się nieco bardziej bezpieczna, a ciepło ulgi rozlewało się po jej ciele.
- Dziękuję, że znalazłeś dla mnie czas Rody... Znaczy się Rodolphusie. - Poprawiła się szybko, będąc wyraźnie zakłopotaną. Lubiła szczebiotać kiedy zwracała się do najbliższych, ale tyle razy słyszała, że nie powinna tego robić na zewnątrz, że sama skarciła siebie w myślach za zbytnią swobodę.