11.11.2024, 14:38 ✶
– Bieluń dziędzierzawa – powiedziała Mackenzie, pochylając się nad doniczką. – Czarcie ziele.
Avelina z pewnością znała obie te nazwy i wiedziała, że roślina ma właściwości trujące i halucynogenne – wiedziała w końcu o roślinach i przyrodzie więcej niż Mackenzie Greengrass. Mackenzie Greengrass jednak, w przeciwieństwie do Aveliny, nigdy nie zarzuciła hodowli swoich roślinek, nawet gdy miała na to bardzo mało czasu. Dawały jej spokój. Nieco więcej wiedziała więc o tym, w jaki sposób je sadzić i przełożyć teorię na praktykę.
– Stanowisko słoneczne. Dużo miejsca – recytowała głosem niezbyt głośnym, spokojnym, niemal monotonnym. Mackenzie zwykle mówiła w ten sposób: jeżeli akurat się na coś nie wściekała. Nigdy zresztą nie gadała zbyt dużo, i może dlatego między nią i Aveliną dość często panowało milczenie.
Greengrass nie nazwałaby poznanej kiedyś w szklarni w Hogwarcie Paxton przyjaciółką, ale łączyły je cisza i pewne zamiłowanie do przyrody, a że mieszkały dość blisko siebie, a Mackenzie dość często kupowała w Eliksirach Ravena maści i eliksiry na różnego rodzaju kontuzje, siniaki i bóle stawów, można było zaliczyć Avelinę do naprawdę nielicznego grona jej znajomych. Była więc jedną z niewielu osób, które Green wpuściła do swojego mieszkania i chętnie przystała na wymianę: parę lekcji, by przypomnieć Avelinie dawną wiedzę z zielarstwa, w zamian za to, aby ta poeskperymentowała nad modyfikacją eliksiru uspokajającego dla jej matki, alergiczki. Prowadziły je w maju: kontynuowały i teraz, w czerwcu.
– Może się rozrosnąć – dodała, trochę niepotrzebnie, wskazując na parapet.
Mieszkanie Mackenzie nie przypominało lokalu, jaki zwykle zajmowali bogacze. Spory salon, niewielka kuchnia, sypialnia, dodatkowe pomieszczenie: dość dużo na przeciętnego czarodzieja, ale nie zdradzało, ile pieniędzy ma tak naprawdę właścicielka. W salonie, w którym teraz się znajdowały, stały wygodna kanapa, dwa fotele, stolik, a poza tym… Poza tym zaglądając od niego widziało się przede wszystkim rośliny. Całe mnóstwo roślin. Paprocie zwisające ze specjalnych skrzynek z sufitu, kwiatki stojące na półkach, balkon, obwieszony skrzynkami, szerokie dwa parapety, jeden obstawiony doniczkami i drugi, gdzie obok Belladony miało rosnąć Czarcie Ziele. Dopiero rozglądając się uważnie dało się odkryć, że właścicielka tego miejsca lubiła bez wątpienia także quidditcha, nie tylko rośliny. Na jednej półce zastawionej książkami obok siebie były te o zielarstwie i te o quidditchu, na ścianie wisiały zdjęcia z meczów, skrzynia bez wątpienia przeznaczona była do przechowywania mioteł (i była to taka specjalna, najlepsza ku temu skrzynia, markowa i droższa niż meble).
Mackenzie siedziała na podłodze. Nie było tu dywanu – tak łatwiej było utrzymać porządek, gdy często przesadzało się rośliny.
– Potrzebuje żyznej gleby, bogatej w próchnicę, takiej luźniejszej, więc wymieszamy o to, z nawozem… – stwierdziła, wskazując na worek z ziemią i ze specjalnym nawozem.
Avelina z pewnością znała obie te nazwy i wiedziała, że roślina ma właściwości trujące i halucynogenne – wiedziała w końcu o roślinach i przyrodzie więcej niż Mackenzie Greengrass. Mackenzie Greengrass jednak, w przeciwieństwie do Aveliny, nigdy nie zarzuciła hodowli swoich roślinek, nawet gdy miała na to bardzo mało czasu. Dawały jej spokój. Nieco więcej wiedziała więc o tym, w jaki sposób je sadzić i przełożyć teorię na praktykę.
– Stanowisko słoneczne. Dużo miejsca – recytowała głosem niezbyt głośnym, spokojnym, niemal monotonnym. Mackenzie zwykle mówiła w ten sposób: jeżeli akurat się na coś nie wściekała. Nigdy zresztą nie gadała zbyt dużo, i może dlatego między nią i Aveliną dość często panowało milczenie.
Greengrass nie nazwałaby poznanej kiedyś w szklarni w Hogwarcie Paxton przyjaciółką, ale łączyły je cisza i pewne zamiłowanie do przyrody, a że mieszkały dość blisko siebie, a Mackenzie dość często kupowała w Eliksirach Ravena maści i eliksiry na różnego rodzaju kontuzje, siniaki i bóle stawów, można było zaliczyć Avelinę do naprawdę nielicznego grona jej znajomych. Była więc jedną z niewielu osób, które Green wpuściła do swojego mieszkania i chętnie przystała na wymianę: parę lekcji, by przypomnieć Avelinie dawną wiedzę z zielarstwa, w zamian za to, aby ta poeskperymentowała nad modyfikacją eliksiru uspokajającego dla jej matki, alergiczki. Prowadziły je w maju: kontynuowały i teraz, w czerwcu.
– Może się rozrosnąć – dodała, trochę niepotrzebnie, wskazując na parapet.
Mieszkanie Mackenzie nie przypominało lokalu, jaki zwykle zajmowali bogacze. Spory salon, niewielka kuchnia, sypialnia, dodatkowe pomieszczenie: dość dużo na przeciętnego czarodzieja, ale nie zdradzało, ile pieniędzy ma tak naprawdę właścicielka. W salonie, w którym teraz się znajdowały, stały wygodna kanapa, dwa fotele, stolik, a poza tym… Poza tym zaglądając od niego widziało się przede wszystkim rośliny. Całe mnóstwo roślin. Paprocie zwisające ze specjalnych skrzynek z sufitu, kwiatki stojące na półkach, balkon, obwieszony skrzynkami, szerokie dwa parapety, jeden obstawiony doniczkami i drugi, gdzie obok Belladony miało rosnąć Czarcie Ziele. Dopiero rozglądając się uważnie dało się odkryć, że właścicielka tego miejsca lubiła bez wątpienia także quidditcha, nie tylko rośliny. Na jednej półce zastawionej książkami obok siebie były te o zielarstwie i te o quidditchu, na ścianie wisiały zdjęcia z meczów, skrzynia bez wątpienia przeznaczona była do przechowywania mioteł (i była to taka specjalna, najlepsza ku temu skrzynia, markowa i droższa niż meble).
Mackenzie siedziała na podłodze. Nie było tu dywanu – tak łatwiej było utrzymać porządek, gdy często przesadzało się rośliny.
– Potrzebuje żyznej gleby, bogatej w próchnicę, takiej luźniejszej, więc wymieszamy o to, z nawozem… – stwierdziła, wskazując na worek z ziemią i ze specjalnym nawozem.