12.11.2024, 01:50 ✶
Isaac spojrzał na Atreusa, wyczuwając, że pytanie które zadał niosło w sobie pewien dystans.
-Szczerze mówiąc, nie nazwałbym tego „ciekawym”. To, czym dzielili się ze mną ludzie, to nie jakaś fascynująca historia, a ludzka tragedia. Jako historyk staram się zrozumieć, co takiego dzieje się z naszym społeczeństwem, co doprowadziło nas do tego punktu. To nie są tylko suche fakty - w tych opowieściach kryją się strach i rozpacz ludzi, którzy nagle muszą żyć w świecie pełnym zagrożeń, w którym przestają czuć się bezpiecznie nawet we własnych domach.- Zawahał się na moment, bo myśli, które próbował przekazać, były skomplikowane, pełne goryczy i potrzeby zrozumienia.
-Ktoś musi zacząć mówić, nie wolno nam zamilknąć. Jeśli każdy będzie żył w strachu, to nic się nie zmieni. Boję się, że jeśli wszyscy ulegniemy lękowi, to obudzimy się w świecie, którego nie chcemy, w którym słowo ma mniejszą wartość niż cisza.- Kiedy skończył mówić, poczuł, jak rozpacz wpełza w niego powoli, jak mroczny cień rozciągający się z każdego zakamarka jego umysłu. Było w niej coś zimnego i ciężkiego, jakby świat wokół nagle stracił blask. Z każdą chwilą ogarniała go coraz bardziej, aż przestał wyczuwać granice między swoim ciałem a tym przemożnym uczuciem straty, które przygniatało jego serce. Coś w nim zamarło, zamknęło się na całą resztę świata.
Próbował przypomnieć sobie, co właściwie tak silnie na niego wpłynęło, ale wydawało się, że przyczyna nie miała znaczenia. Ta dojmująca rozpacz zapełniała każdą przestrzeń w jego duszy, nie zostawiając miejsca na cokolwiek innego. Isaac czuł, jakby utracił kogoś bliskiego, choć żaden konkretny obraz nie pojawiał się w jego głowie. Chciał płakać, chciał jakoś uwolnić to wszystko, ale jego oczy były suche, a gardło zdawało się zamknięte, jakby sam organizm odmawiał mu tego najmniejszego ukojenia. Jego serce zwalniało, a skóra stawała się chłodna, co przerażało go jeszcze bardziej.
Cichutki głos wewnątrz próbował dodać mu odwagi, przypominając, że powinien wziąć się w garść, że to wszystko jest dziwne i nie powinno go tak pokonać. Ale ten głos był zbyt słaby, zagłuszony falą emocji, które przetaczały się przez jego wnętrze...
Percepcja:
-Szczerze mówiąc, nie nazwałbym tego „ciekawym”. To, czym dzielili się ze mną ludzie, to nie jakaś fascynująca historia, a ludzka tragedia. Jako historyk staram się zrozumieć, co takiego dzieje się z naszym społeczeństwem, co doprowadziło nas do tego punktu. To nie są tylko suche fakty - w tych opowieściach kryją się strach i rozpacz ludzi, którzy nagle muszą żyć w świecie pełnym zagrożeń, w którym przestają czuć się bezpiecznie nawet we własnych domach.- Zawahał się na moment, bo myśli, które próbował przekazać, były skomplikowane, pełne goryczy i potrzeby zrozumienia.
-Ktoś musi zacząć mówić, nie wolno nam zamilknąć. Jeśli każdy będzie żył w strachu, to nic się nie zmieni. Boję się, że jeśli wszyscy ulegniemy lękowi, to obudzimy się w świecie, którego nie chcemy, w którym słowo ma mniejszą wartość niż cisza.- Kiedy skończył mówić, poczuł, jak rozpacz wpełza w niego powoli, jak mroczny cień rozciągający się z każdego zakamarka jego umysłu. Było w niej coś zimnego i ciężkiego, jakby świat wokół nagle stracił blask. Z każdą chwilą ogarniała go coraz bardziej, aż przestał wyczuwać granice między swoim ciałem a tym przemożnym uczuciem straty, które przygniatało jego serce. Coś w nim zamarło, zamknęło się na całą resztę świata.
Próbował przypomnieć sobie, co właściwie tak silnie na niego wpłynęło, ale wydawało się, że przyczyna nie miała znaczenia. Ta dojmująca rozpacz zapełniała każdą przestrzeń w jego duszy, nie zostawiając miejsca na cokolwiek innego. Isaac czuł, jakby utracił kogoś bliskiego, choć żaden konkretny obraz nie pojawiał się w jego głowie. Chciał płakać, chciał jakoś uwolnić to wszystko, ale jego oczy były suche, a gardło zdawało się zamknięte, jakby sam organizm odmawiał mu tego najmniejszego ukojenia. Jego serce zwalniało, a skóra stawała się chłodna, co przerażało go jeszcze bardziej.
Cichutki głos wewnątrz próbował dodać mu odwagi, przypominając, że powinien wziąć się w garść, że to wszystko jest dziwne i nie powinno go tak pokonać. Ale ten głos był zbyt słaby, zagłuszony falą emocji, które przetaczały się przez jego wnętrze...
Percepcja:
Rzut Z 1d100 - 17
Akcja nieudana
Akcja nieudana