22.01.2023, 14:16 ✶
Głównie chodziło o całokształt. O jego minę, zachowanie po drodze i zachowanie już tutaj, kiedy usiedli. O tę niezadowoloną minę i unikanie wzroku. Tak jakby trudno było na nią patrzyć, nie była miła dla oka i ogólnie psuła wystrój tej restauracji swoją osobą. No przepraszam, że nie jestem w twoim guście - zdawała się mówić, ale na pewno nie na głos.
To nie patrz. Och, jakież to dojrzałe! Jakie sprytne! Nie patrz! Tak jak i on nie patrzy, co? Mówił z własnego doświadczenia?
- Tak jak ty? – i właśnie dlatego wyciągała takie a nie inne wnioski. Bo nie patrzysz na to, co cię denerwuje, ewentualnie na to, co ci się nie podoba. That’s the point. Oczywiście mogła objąć jego taktykę – i już widziała oczyma wyobraźni to spotkanie. Unikanie się wzrokiem i siłą rzeczy ciszę. Naprawdę – dwa kroki wstecz. Albo i nawet trzy. Nie wiedziała o co mu chodzi i tak, trudno było na słowo uwierzyć, że „nic się nie stało”, bo cała jego mowa ciała sugerowała coś innego. No a poza tym – nie rozumiała, a bardzo zrozumieć chciała.
Widziała, że coś tak dokładał, to nie tak, że uważała, że wszystko jest na jej ramionach. Jednak odnosiła wrażenie, że gdyby nie jej upór, to wyglądałoby to zupełnie inaczej; dużo gorzej.
- Widziałam. Ale uznałam, że do tego nie wracamy – za to widziała niezadowolenie teraz. Zupełnie dla niej niezrozumiałe i to sprawiało, ze sama gubiła poczucie pewności siebie, przez to nie wiedziała jak ma się zachować i czego spodziewać. To nie było dobre ani dla jednej ani dla drugiej strony. I tak, kobiecy umysł posiadał te umiejętności, że z błahej rzeczy rodziło się coś dziwnego i urastało do rangi wielkiego problemu. Jak tutaj teraz.
A wystarczyło po prostu ze sobą rozmawiać. Wyrzucić z siebie tych kilka dodatkowych słów, tych które we własnej głowie narażały na śmieszność, a efekt mógł zadziwić. Tyle, że nic takiego nie miało miejsca. Bo Victoria nie wiedziała, że on się przy niej czuje niepewnie, że mu brakuje kontroli, że zdaje sobie sprawę, że dla niej to też nie może być proste. Ale ona tego nie wiedziała. Sądziła, że on ma to wszystko gdzieś – bo się na tego dupka kreował. I choć był dla niej kilka razy, to były momenty, że naprawdę nie wiedziała czy to była po prostu gra, żeby nie poskarżyła się więcej rodzicom, czy raczej prawda.
- Mają cię za takiego, bo chcesz, żeby cię za takiego mieli – bo chciał taki być. A nie było człowieka, który zawsze dla wszystkich tym skurwielem jest. Były osoby, dla których nawet największy dupek jest całkiem kochany i to z różnych powodów.
Stwierdzenie, że ją lubi nie poprawiło sytuacji diametralnie. Ona czuła teraz, że jest dla niego solą w oku i że w ogóle lepiej, gdyby jej nie było. Cóż – pewnie lepiej i dla niego i dla niej, ale niestety nie mieli takiego luksusu. Zakładała, że powiedział tak tylko dlatego, żeby nastrój pomiędzy nimi nie pogorszył się jeszcze bardziej. Naprawdę traktował to jako przyjemność? Jakoś dzisiaj tego nie zauważyła.
- Może jest to oczywiste dla ciebie – bo dla niej jakoś nie było. Ale może faktycznie powinna wszystko porównywać do samego początku, gdzie oboje na siebie warczeli. Chociaż to wydawało się być kiepskim źródłem referencyjnym.
To nie patrz. Och, jakież to dojrzałe! Jakie sprytne! Nie patrz! Tak jak i on nie patrzy, co? Mówił z własnego doświadczenia?
- Tak jak ty? – i właśnie dlatego wyciągała takie a nie inne wnioski. Bo nie patrzysz na to, co cię denerwuje, ewentualnie na to, co ci się nie podoba. That’s the point. Oczywiście mogła objąć jego taktykę – i już widziała oczyma wyobraźni to spotkanie. Unikanie się wzrokiem i siłą rzeczy ciszę. Naprawdę – dwa kroki wstecz. Albo i nawet trzy. Nie wiedziała o co mu chodzi i tak, trudno było na słowo uwierzyć, że „nic się nie stało”, bo cała jego mowa ciała sugerowała coś innego. No a poza tym – nie rozumiała, a bardzo zrozumieć chciała.
Widziała, że coś tak dokładał, to nie tak, że uważała, że wszystko jest na jej ramionach. Jednak odnosiła wrażenie, że gdyby nie jej upór, to wyglądałoby to zupełnie inaczej; dużo gorzej.
- Widziałam. Ale uznałam, że do tego nie wracamy – za to widziała niezadowolenie teraz. Zupełnie dla niej niezrozumiałe i to sprawiało, ze sama gubiła poczucie pewności siebie, przez to nie wiedziała jak ma się zachować i czego spodziewać. To nie było dobre ani dla jednej ani dla drugiej strony. I tak, kobiecy umysł posiadał te umiejętności, że z błahej rzeczy rodziło się coś dziwnego i urastało do rangi wielkiego problemu. Jak tutaj teraz.
A wystarczyło po prostu ze sobą rozmawiać. Wyrzucić z siebie tych kilka dodatkowych słów, tych które we własnej głowie narażały na śmieszność, a efekt mógł zadziwić. Tyle, że nic takiego nie miało miejsca. Bo Victoria nie wiedziała, że on się przy niej czuje niepewnie, że mu brakuje kontroli, że zdaje sobie sprawę, że dla niej to też nie może być proste. Ale ona tego nie wiedziała. Sądziła, że on ma to wszystko gdzieś – bo się na tego dupka kreował. I choć był dla niej kilka razy, to były momenty, że naprawdę nie wiedziała czy to była po prostu gra, żeby nie poskarżyła się więcej rodzicom, czy raczej prawda.
- Mają cię za takiego, bo chcesz, żeby cię za takiego mieli – bo chciał taki być. A nie było człowieka, który zawsze dla wszystkich tym skurwielem jest. Były osoby, dla których nawet największy dupek jest całkiem kochany i to z różnych powodów.
Stwierdzenie, że ją lubi nie poprawiło sytuacji diametralnie. Ona czuła teraz, że jest dla niego solą w oku i że w ogóle lepiej, gdyby jej nie było. Cóż – pewnie lepiej i dla niego i dla niej, ale niestety nie mieli takiego luksusu. Zakładała, że powiedział tak tylko dlatego, żeby nastrój pomiędzy nimi nie pogorszył się jeszcze bardziej. Naprawdę traktował to jako przyjemność? Jakoś dzisiaj tego nie zauważyła.
- Może jest to oczywiste dla ciebie – bo dla niej jakoś nie było. Ale może faktycznie powinna wszystko porównywać do samego początku, gdzie oboje na siebie warczeli. Chociaż to wydawało się być kiepskim źródłem referencyjnym.