Abbot przysłuchiwała się ich rozmowie, nie wcinając się, poczyniając pamięciowe notatki, jeśli powiedzieli coś, do czego zamierzałaby się mimo wszystko odnieść. Pokiwała głowa w zamyśleniu na słowa Nory o tym, że liście również rozsypują się w piasek, a jej słowa ewidentnie zagnieździły się bardziej w ściągniętych brwiach wiekowej damy szukającej na płaskiej powierzchni śladów listowia. Cmoknęła w niezadowoleniu - dalej żadnych tam nie było.
– Dziwne, zdawało mi się, ze tydzień temu wykiełkowało ich kilka... – mruknęła – Pamiętasz Ururquat, czy poziom ziemi nie był nieco niżej? Może bulwa rozrosła się, skoro tak wyciąga wszystko co może z ziemi, i po prostu przykryła swoją czuprynkę? Choć przyznam, że stan ziemi jest wysoce niepokojący. Zdecydowanie nakażę zwiększyć ilość nawozu po naszym spotkaniu – Niestety asystent liderki towarzystwa tylko wzruszył ramionami, przyznając się do tego, że nie umie odpowiedzieć na to pytanie.
– Liście owszem zamieniają się w podobny piach, dlatego przy ewentualnej obróbce mandragory tniemy bulwę. Roślina się regeneruje, a my mamy surowiec... Proszę Cię Victorio, jeśli nic nie będzie zagrażać naszemu życiu, to żeby spróbowała pani podjąć próbkę bulwy mimo wszystko. Ona nie powinna się rozsypać, choć nie wiadomo oczywiście jak będzie w tej mutacji.
Chwilę jeszcze podumała, po czym machnięciem różdżki stonowała światło, otrzymując półmrok, który pozwalał im na swobodę działań, a mógł nieco stonować agresywne tony rośliny. Dodała też dobrodusznie:
– Tymczasowa ziemia z dziedziny kształtowania i tak utrzyma się przez dłuższy moment bez konieczności utrzymania koncentracji, lepsza taka, niż żadna. Proszę więc asekurantów o czerpanie z dziedzin, w których czują się bardziej władni. Jeśli jesteśmy wszyscy gotowi, czas zaczynać...
Operacja okrycia Pustynnej Róży zaczęła się. Pas tuby został odsłonięty, ziemia zaczęła przesypywać się jak w prostackiej klepsydrze. Wszyscy wpatrywali się z uwagą w odsłaniający się obraz, ale żadne oczy nie wypatrzyły wspomnianych liści. "Głowa" mandragory pozostała łysa, ukształtowana bardzo dziwacznie, bezkształtnie, jakby wyrastała z niej druga podłużna, rozwarstwiająca się bulwa, w pokrętnym wyobrażeniu boga głębin o twarzy kałamarnicy. Druga wić - ta która się nie pokazała - oplatała ciasno ów dodatkową część, aż w końcu przyszło zrozumienie - wewnątrz słoja nie znajdował się jeden okaz, a DWA i właśnie któraś z sióstr pożerała bliźniaczkę na ich oczach, mając w ustach najprawdopodobniej całą jej głowę. Jeśli któreś z zebranych powiedziało cokolwiek, umknęło to słyszeniu pozostałych. Odór afrykańskiej nekromancji wzmógł, przebijając się nawet przez katar Greengrassa. Roślina odsłonięta do połowy poruszyła się nieco pozbawiona ciężaru ziemi, ale nie zaatakowała intruzów, nie będąc jeszcze "świadomą" ich obecności, zbyt zajęta konsumpcją. Z pewnością nie potrwa to jednak długo, należało działaś szybko i możliwie skutecznie.
– Trzeba je rozdzielić! – usłyszeliście bardzo stłumiony przez nauszniki krzyk Ururquta, który trzymał różdżkę w pogotowiu, ale sam na razie poddając się roli, która mu została przydzielona. Z kolei pani Abbot patrzyła na wszystko w widocznym oszołomieniu i nawet nie zareagowała na intensywną reakcję swojego asystenta.
– Dziwne, zdawało mi się, ze tydzień temu wykiełkowało ich kilka... – mruknęła – Pamiętasz Ururquat, czy poziom ziemi nie był nieco niżej? Może bulwa rozrosła się, skoro tak wyciąga wszystko co może z ziemi, i po prostu przykryła swoją czuprynkę? Choć przyznam, że stan ziemi jest wysoce niepokojący. Zdecydowanie nakażę zwiększyć ilość nawozu po naszym spotkaniu – Niestety asystent liderki towarzystwa tylko wzruszył ramionami, przyznając się do tego, że nie umie odpowiedzieć na to pytanie.
– Liście owszem zamieniają się w podobny piach, dlatego przy ewentualnej obróbce mandragory tniemy bulwę. Roślina się regeneruje, a my mamy surowiec... Proszę Cię Victorio, jeśli nic nie będzie zagrażać naszemu życiu, to żeby spróbowała pani podjąć próbkę bulwy mimo wszystko. Ona nie powinna się rozsypać, choć nie wiadomo oczywiście jak będzie w tej mutacji.
Chwilę jeszcze podumała, po czym machnięciem różdżki stonowała światło, otrzymując półmrok, który pozwalał im na swobodę działań, a mógł nieco stonować agresywne tony rośliny. Dodała też dobrodusznie:
– Tymczasowa ziemia z dziedziny kształtowania i tak utrzyma się przez dłuższy moment bez konieczności utrzymania koncentracji, lepsza taka, niż żadna. Proszę więc asekurantów o czerpanie z dziedzin, w których czują się bardziej władni. Jeśli jesteśmy wszyscy gotowi, czas zaczynać...
Operacja okrycia Pustynnej Róży zaczęła się. Pas tuby został odsłonięty, ziemia zaczęła przesypywać się jak w prostackiej klepsydrze. Wszyscy wpatrywali się z uwagą w odsłaniający się obraz, ale żadne oczy nie wypatrzyły wspomnianych liści. "Głowa" mandragory pozostała łysa, ukształtowana bardzo dziwacznie, bezkształtnie, jakby wyrastała z niej druga podłużna, rozwarstwiająca się bulwa, w pokrętnym wyobrażeniu boga głębin o twarzy kałamarnicy. Druga wić - ta która się nie pokazała - oplatała ciasno ów dodatkową część, aż w końcu przyszło zrozumienie - wewnątrz słoja nie znajdował się jeden okaz, a DWA i właśnie któraś z sióstr pożerała bliźniaczkę na ich oczach, mając w ustach najprawdopodobniej całą jej głowę. Jeśli któreś z zebranych powiedziało cokolwiek, umknęło to słyszeniu pozostałych. Odór afrykańskiej nekromancji wzmógł, przebijając się nawet przez katar Greengrassa. Roślina odsłonięta do połowy poruszyła się nieco pozbawiona ciężaru ziemi, ale nie zaatakowała intruzów, nie będąc jeszcze "świadomą" ich obecności, zbyt zajęta konsumpcją. Z pewnością nie potrwa to jednak długo, należało działaś szybko i możliwie skutecznie.
– Trzeba je rozdzielić! – usłyszeliście bardzo stłumiony przez nauszniki krzyk Ururquta, który trzymał różdżkę w pogotowiu, ale sam na razie poddając się roli, która mu została przydzielona. Z kolei pani Abbot patrzyła na wszystko w widocznym oszołomieniu i nawet nie zareagowała na intensywną reakcję swojego asystenta.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
pogladowy rysunek, tak wiem, ze to nie bulwa tylko korzen![[Obrazek: u81SptN.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=u81SptN.png)
Tura trwa do 18.11, godz. 23:59