[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

W odpowiedzi na jego wywód o młodym Mulciberze zakrył usta dłonią, a potem wyrzucił z siebie dźwięk, który miał być najprawdopodobniej pełnym niepokoju "och". Zaraz jednak jego ciało rozluźniło się pod wpływem miękkiego dotyku na swoim policzku; był jak spragniony czułości szczeniak, który zabiegał o uwagę swojego pana, ignorując przy tym wszystkie bodźce wokół. Sprawiał wrażenie bardziej skupionego na samym Rodolphusie, aniżeli Charlesie, który był mu całkowicie obojętny. Poza jednym listem dotyczącym zamówienia nigdy nawet nie zamienili ze sobą słowa. Przymknął na moment powieki próbując sobie przypomnieć twarz młodzieńca, o którym rozmawiali, ale wydawała mu się jakaś wybrakowana i rozmyta. Gdyby na podstawie jego zeznań miał powstać portret pamięciowy Mulcibera, byłby on bardzo niepodobny do prawdziwego chłopaka. Nie zastanawiał się też nad powodem, dla którego Lestrange zniechęcał go do kontaktów z twórcą świeczek - skoro tak mówił, to musiało tak być. Nie miał ochoty sprawdzać tego na własnej skórze. Bo przecież Rodolphus by go nie oszukał, prawda?

A potem byli już w większej łazience na piętrze i Perseus próbował wejść w rolę przygotowanego do przyjęcia gości gospodarza, choć nie miał pojęcia jak właściwie to uczynić. Przywykł do tego, że ludzie z którymi sypiał wysuwali się z jego pościeli zaraz po całym akcie i sami odnajdywali drogę do łazienki, a on leżał rozedrgany w łóżku i próbował wyrównać oddech wsłuchując się w szum wody. Towarzystwo nie było niczym nowym, ale było tak rzadkie, że wciąż niosło ze sobą pewną dozę niezręczności, z którą nie do końca wiedział jak sobie poradzić. On, który podobno znał sekrety ludzkich umysłów i mówił innym jak powinni żyć.

Zadrżał, kiedy dłoń Rodolphusa oparła się o framugę, odcinając go od korytarza. Spojrzał mu w oczy i znów poczuł znajome mrowienie pożądania rozchodzące się po całym ciele, nogi uginające się pod własnym ciężarem i arytmiczne falowanie klatki piersiowej. Nie obraził się - wręcz przeciwnie, na jego wargach zakołysał się pełen oddania uśmiech.

— Uznam to za zaproszenie — oświadczył obejmując jego twarz obiema dłońmi, a potem go pocałował i sugestywnie, ale niezbyt mocno popchnął pod prysznic. Później jego ręce zsunęły się na plecy Rodolphusa, gdzie rozpoczęły kolejną wędrówkę wzdłuż jego kręgosłupa. Na moment jedna z nich opuściła jego skórę, tylko po to by odkręcić wodę. Była nieprzyjemnie chłodna i Perseus wzdrygnął się, dociskając się do ciała Lestrange'a. Zresztą, w kabinie było tak ciasno, że nie mieli zbyt wiele pola do manewrów. — Zaraz powinno zrobić się cieplej — rzucił przepraszająco, składając pocałunki wzdłuż linii jego żuchwy. Przeniósł się na szyję i podgryzł ją, jednak uczynił to na tyle lekko, aby nie zostawić śladu.

Znał swoje miejsce.