– Możesz mówić w obecności własnego adwokata, a myślałam że sam nim dla siebie jesteś, więc nic nie stoi na przeszkodzie – oczywiście, że wszystko zostanie wykorzystane przeciwko niemu – zawsze tak było, nigdy rzecz jasna okrutnie, ale wojna na słówka istniała tu zawsze, gdy tylko Victoria poczuła się przy Saurielu na tyle pewnie, by pokazać swoją twarz. Czy patrzyła na nich jak na rodzinę…? Nie, nie bardzo, nie miała pojęcia jak ma na nich patrzeć, kim dla siebie byli (prócz tego, że zdecydowanie nie obojętni), ale bycie rodziną zostało przekreślone ten ponad miesiąc temu, nikt przecież już się do żadnego ślubu nie przygotowywał, a Victoria wcisnęła kwestię pierścionka, który powinna zwrócić, gdzieś na tył własnej głowy, by o tym nie myśleć, bo zdecydowanie czuła, że to ją przerasta. Temat więc nie istniał, a skoro to była taka sól w oku Sauriela, to tym bardziej w ogóle nie myślała w kategoriach rodziny. To, że jej koty nie miały takich dylematów, to zupełnie osobna kwestia…
– Może – zmrużyła lekko oczy. To o to chodziło? O prezenty i pieniądze? Ale owszem, miała dla niego to, co sobie zażyczył, z bonusem, musiało jednak poczekać, grzecznie leżąc w walizce, bo miała teraz inne priorytety niż wręczanie prezentu, o którym myślała, że dzisiaj to nawet go nie przekaże – bo sądziła, że o tej godzinie to Sauriel będzie sobie wesoło hasał po Nokturnie (chociaż zdecydowanie bardziej wolała go o tej porze we własnym mieszkaniu). – Mam coś ładnego, to na pewno – dodała z pewnością siebie i niby to spojrzała gdzieś indziej, ale kątem oka i tak patrzyła na Rookwooda. Tak, zaczepiała go tylko, tak jak on zaczepiał ją. Prawda była taka, że cieszyła się, że już jest w domu i że go widziała, bo bała się, że gdy znowu zostanie całkiem sama (bo teraz bez Brenny), to jej głowa znowu zacznie robić jakieś dziwaczne fiku-miku, a w zasadzie to było dużo rzeczy, które powinna mu powiedzieć. Rzeczy, które do tej pory bardzo uważnie dusiła w sobie, bojąc się konsekwencji, ale teraz, gdy miała prze oczami jakieś opcje…
– Ach tak, działa? – uniosła na niego sceptyczne spojrzenie, no bo jak miało na niego działać… – Jesz płatki od czasu przemiany? – to nawet nie było pytanie, bo oboje doskonale wiedzieli, że nie. Przecież ludzie jedzenie jadł od niedawna.
– Tak, herbaty… I głodna jestem, ale herbata – bo najbardziej to chciało jej się pić. – Ty na serio jesz kocie chrupki? – nie wytrzymała w końcu i zapytała.
Kiedy Sauriel podszedł do kuchenki, ona odsunęła sobie krzesło i siadła przy stole, robiąc tylko ciche „hmpf” w odpowiedzi na „psa” przy Brennie. Jedną ręką pogłaskała Kwiatuszka i Lunę, którzy łasili się do jej nóg, ale wtedy to zobaczyła. Paczuszkę idealnie na środku stołu.
– To dla mnie? – mówiła spokojnie, ale gdzieś w jej głosie dało się usłyszeć pewną dozę ekscytacji. Tak po prawdzie, to Victoria cieszyła się jak dziecko z najdrobniejszego prezentu, jaki otrzymywała, nawet z najtańszego, bo nigdy nie patrzyła na wartość materialną. Zresztą tak samo cieszyła się z naszyjnika-róży, który miała też na szyi nawet teraz, na półprzezroczystej tasiemce zawiązanej na szyi.