[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Chciał wierzyć, że jest jak skała; twardy, niewzruszony, stały w swoich postanowieniach. Tymczasem bliżej mu było do wody - przeklętej wody, która po wydarzeniach w Windermere sprawiała, że włoski na karku stawały dęba, a żołądek stawał się ciężki, jakby połknął kilka kilogramów kamieni - lecz nie niszczycielskiej siły tsunami rozbijającego się o brzeg, ani nawet nie spienionych fal pod klifem, a górskiego źródła; wartkiego, ale wciąż słabego, poruszającego się tam, gdzie kieruje go kształt ziemi. Był jak woda, bo łatwo dopasowywał się do naczynia, do którego go wlano. Nie wynikało to jednak ze zdolności adaptacyjnych, a raczej braku wystarczającej odwagi do stawiania oporu.

Nie we wszystkich kwestiach płynność Perseusa oznaczała słabość charakteru - w cudzych ramionach na przykład otwierała mu drzwi do nowych, nie mniej przyjemnych doznań. Przyjął więc swoją nową rolę z naturalnością, jakby od początku należała do niego, bez zadawania zbędnych pytań. Wiele wad można mu zarzucić, lecz na pewno nie tego, że nie znał się na odczytywaniu pragnień drugiej strony.

niby pod prysznicem, a rzeczy nieczyste

— Co chcesz, abym zrobił? — zapytał, błądząc palcami po nagim biodrze Rodolphusa. Oczywiście, że wiedział, czego od niego oczekuje, ale chciał to usłyszeć, chciał patrzeć prosto w jego błyszczące oczy i czytać z ruchów jego warg prośbę, którą i tak zamierzał spełnić. Zaraz potem jego dłoń ześlizgnęła się na jego udo, które złapał od spodu i nieznacznie uniósł, a sam naparł na sylwetkę czarodzieja i przyszpilił go do zimnych płytek za jego plecami. Chwilowy dyskomfort wydawał mu się małą ceną w zamian za chwilę uniesienia, ale mimo wszystko Perseus poczuł się winny, dlatego pocałował go w ramię przepraszająco. A zaraz potem wbił w nie swoje zęby; mocno i głęboko, aż dna kraterów w jego skórze nabrzmiały od zbierającej się pod nimi krwią.

— Chcesz żebym cię tutaj wziął? — zapytał z seraficznym uśmiechem, choć w sposobie, w jaki zaciskał palce na jego skórze nie było nic boskiego; było jedynie pożądanie ogarniające każdy zmysł. Zdawało się, że woda zmyła z niego resztki pruderyjności, która jeszcze kilka chwil wcześniej ukrywała jego rozpalone policzki w pościeli.