20.11.2024, 02:09 ✶
Głos rozlegał się w jaskini. Słowa odbijały się echem, dym został rozwiany. Opadł ukazując skalną grotę. Niebyt bytu bez ciała. Thomasa, Crowa, Geraldine. Przede wszystkim Geraldine.
- Runa - uświadomił Rinę, jednocześnie krzywiąc się na piekące wrażenie na czole. - Nie masz runy.
Kurwa.
Sytuacja już w ogóle nie była pod ich kontrolą. Nigdy jej nie kontrolowali. Powinni stąd spierdalać. To nie było coś, co normalnie by zrobił, ale Thomas miał rację.
- Spier - ... - dalamy - niewypowiedziana część ostrego przytaknięcia zamarła w ustach Ambroisa.
Tak jak ruch dłoni w kierunku nadgarstka Geraldine.
Skurwysyn.
Miał wrażenie, jakby tysiące niechcianych gróźb i lęków objęły mu kostki, tańczyły wokół jego nóg, oplatały się coraz ciaśniej jak mokre, parzące glonowe łapska.
- Atakuje - wymamrotał do Geraldine. - Chce mi zabrać - urwał.
Co właściwie?
Wszystko. To, kim jest. Istotę jestestwa.
Miał wrażenie, że przez całe jego ciało wraz z zimnym dreszczem przechodzą kolejne fale odrazy, nie dając mu wiele czasu na myślenie nim nie czuł kolejnego lepkiego muśnięcia pnącego się wyżej i wyżej. Każdy dotyk wzbudzał w nim wewnętrzną złość, może nawet furię, ale i pierwotny lęk. Coś, nad czym trudno było zapanować.
Paradoksalnie gniew sprawiał, że czuł się jeszcze bardziej osaczony. Nie miał ujścia w niczym materialnym. Nie dało się złapać lepkości w ręce, zaatakować. Była na skórze, jednocześnie pod nią. Pulsowała palącym żarem jak po umoczeniu palców w żrącym eliksirze.
Świdrował wzrokiem otoczenie wmawiając sobie, że odgoni od siebie wrażenie, które próbuje wessać mu się w mózg. Ono dalej tam było.
- Wypierdalaj - syknął przez zaciśnięte zęby, szczerząc je w bezwiednym grymasie w ogień.
Po prostu w przestrzeń, jakby to miało wystarczyć, żeby odzyskać kontrolę nad własnym umysłem, kiedy macki lepkim dotykiem ślizgały się wędrując w górę ku udom i wyżej...
...jednocześnie szepcząc do ucha.
Gniew zaczął mieszać się z paniką. Chwilowo objawiającą się równie powoli, co kolejne muśnięcia palącego, śliskiego zimna. W jego oczach pojawił się błysk desperacji. W kolejnym wymamrotanych przez zęby słowach - boleść usilnie maskowana wszystkim, na co jeszcze go było stać.
- Wypierdalaj - powtórzył.
Wcześniej przytrzymywana przy przeponie Geraldine dłoń opadła. Palce zacisnęły się w pięść. Paznokcie wbiły się w skórę - inny rodzaj bólu. Kontrast dla tego zalewającego jego ciało, skradającego się coraz wyżej.
- Spierdalamy - spróbował poruszyć ręką w kierunku Yaxleyówny a zaraz potem oblepionymi, miękkimi nogami, ruszyć się do szybkiego kroku w kierunku, w którym zmierzała pozostała dwójka.
To było tylko mentalne wrażenie. Nic go nie trzymało. Nic go nie mogło trzymać. Było w głowie, nie tu.
Nie mógł podciągnąć nogawek, wydrzeć ich z butów, ale to było w głowie. Musiało być.
Tylko czemu to nie było kurwa żadnym pocieszeniem?
---
AF (•••) na spierdalanie szybkie ruszenie się, żeby dołączyć do towarzystwa, mimo smyrania
Rzut dla MG
- Runa - uświadomił Rinę, jednocześnie krzywiąc się na piekące wrażenie na czole. - Nie masz runy.
Kurwa.
Sytuacja już w ogóle nie była pod ich kontrolą. Nigdy jej nie kontrolowali. Powinni stąd spierdalać. To nie było coś, co normalnie by zrobił, ale Thomas miał rację.
- Spier - ... - dalamy - niewypowiedziana część ostrego przytaknięcia zamarła w ustach Ambroisa.
Tak jak ruch dłoni w kierunku nadgarstka Geraldine.
Skurwysyn.
Miał wrażenie, jakby tysiące niechcianych gróźb i lęków objęły mu kostki, tańczyły wokół jego nóg, oplatały się coraz ciaśniej jak mokre, parzące glonowe łapska.
- Atakuje - wymamrotał do Geraldine. - Chce mi zabrać - urwał.
Co właściwie?
Wszystko. To, kim jest. Istotę jestestwa.
Miał wrażenie, że przez całe jego ciało wraz z zimnym dreszczem przechodzą kolejne fale odrazy, nie dając mu wiele czasu na myślenie nim nie czuł kolejnego lepkiego muśnięcia pnącego się wyżej i wyżej. Każdy dotyk wzbudzał w nim wewnętrzną złość, może nawet furię, ale i pierwotny lęk. Coś, nad czym trudno było zapanować.
Paradoksalnie gniew sprawiał, że czuł się jeszcze bardziej osaczony. Nie miał ujścia w niczym materialnym. Nie dało się złapać lepkości w ręce, zaatakować. Była na skórze, jednocześnie pod nią. Pulsowała palącym żarem jak po umoczeniu palców w żrącym eliksirze.
Świdrował wzrokiem otoczenie wmawiając sobie, że odgoni od siebie wrażenie, które próbuje wessać mu się w mózg. Ono dalej tam było.
- Wypierdalaj - syknął przez zaciśnięte zęby, szczerząc je w bezwiednym grymasie w ogień.
Po prostu w przestrzeń, jakby to miało wystarczyć, żeby odzyskać kontrolę nad własnym umysłem, kiedy macki lepkim dotykiem ślizgały się wędrując w górę ku udom i wyżej...
...jednocześnie szepcząc do ucha.
Gniew zaczął mieszać się z paniką. Chwilowo objawiającą się równie powoli, co kolejne muśnięcia palącego, śliskiego zimna. W jego oczach pojawił się błysk desperacji. W kolejnym wymamrotanych przez zęby słowach - boleść usilnie maskowana wszystkim, na co jeszcze go było stać.
- Wypierdalaj - powtórzył.
Wcześniej przytrzymywana przy przeponie Geraldine dłoń opadła. Palce zacisnęły się w pięść. Paznokcie wbiły się w skórę - inny rodzaj bólu. Kontrast dla tego zalewającego jego ciało, skradającego się coraz wyżej.
- Spierdalamy - spróbował poruszyć ręką w kierunku Yaxleyówny a zaraz potem oblepionymi, miękkimi nogami, ruszyć się do szybkiego kroku w kierunku, w którym zmierzała pozostała dwójka.
To było tylko mentalne wrażenie. Nic go nie trzymało. Nic go nie mogło trzymać. Było w głowie, nie tu.
Nie mógł podciągnąć nogawek, wydrzeć ich z butów, ale to było w głowie. Musiało być.
Tylko czemu to nie było kurwa żadnym pocieszeniem?
---
AF (•••) na spierdalanie szybkie ruszenie się, żeby dołączyć do towarzystwa, mimo smyrania
Rzut Z 1d100 - 69
Sukces!
Sukces!
Rzut dla MG
Rzut 1d100 - 92
Because no matter how long the night
It's always darker
When the light burns out
And the sun goes down
It's always darker
When the light burns out
And the sun goes down