22.01.2023, 21:52 ✶
- Myślisz, że w latach trzydziestych i czterdziestych prowadzili zajęcia z tego, jak mieć wygórowane oczekiwania i uprzykrzać życie swojemu potomstwu? - zastanowił się, drapiąc przy tym po głowie, co wyglądało nieco teatralnie. - Mam wrażenie, że stworzyłbym podręcznik wyłącznie na podstawie tego, co mówili do mnie przez te wszystkie lata rodzice.
Wiedział, że i Regina nie miała w życiu łatwo. Może właśnie dlatego tak bardzo się ze sobą dogadywali, mimo tego, że widywali się wyłącznie podczas spraw związanych z pracą. Dlatego też tak bardzo zdziwiło go, gdy przeszła przez drzwi oddziału ratunkowego, ale wciąż pozostawał wdzięczny za tę wizytę. I za torbę ze słodyczami, którą odłożył na komodę tuż przy łóżku, bo nie wypadało jej całej rozpakować i pożreć przy gościu. A może powinien jej zaproponować poczęstunek? Sam już nie był pewien.
- Chyba nikt nie przepada za kamienną celą, zimno i twardo w dupę - stwierdził i wzruszył ramionami. O samych dementorach wypowiadać się nie musiał. Nie istniała na świecie ani jedna osoba, która czułaby się dobrze w ich towarzystwie. Wyzwalali przykre emocje i gdy y Fergus miał na któregokolwiek z nich w najbliższym czasie natrafić, ten pewnie miałby z niego przyzwoitą pożywkę. - Nie pomagałem, chciałem go zabrać z roboty, żeby nie siedział nad tym przedmiotem całą noc.
A potem zignorowałem jego prośby o to, żebym uważał i zbyt blisko podszedłem. Ale tego już nie dodał, obawiając przyznać do własnej głupoty. Nie spodziewał się, że to coś nosi w sobie tak silne zaklęcia, by omotać jego umysł i zmusić do dotknięcia szkatuły, tym samym ją uruchamiając.
- Ja tam wciąż nazywam to pechem. Chodzące szczęście nie zostałoby nawet draśnięte - odpowiedział jej. Miał dziwne wrażenie, że jeśli ta rozmowa zostanie dalej pociągnięta, wyda się więcej niż chciałby powiedzieć. Regina była sprytna, to musiał jej akurat przyznać. Jako jedyna kwestionowała jego relację z Flintem i ich wspólny udział w wypadku. - Co masz na myśli, mówiąc „wplątaliście się”? - zapytał, nie do końca rozumiejąc jej rozumowanie. Owszem, wplątał się w coś z Castielem i to wróżyło spore kłopoty, ale raczej nie w kierunku złowrogich planów czy knowań z kryminalistami. Spoglądał na nią z przestrachem w oczach, czując ciepło napływające do policzków. Dlaczego, na Merlina, czerwienił się, myśląc o tym? Mógł tylko modlić się w duchu, by Rowle tego nie dostrzegła albo wzięła to za reakcję na zdenerwowanie. Lub gorączkę.
Wiedział, że i Regina nie miała w życiu łatwo. Może właśnie dlatego tak bardzo się ze sobą dogadywali, mimo tego, że widywali się wyłącznie podczas spraw związanych z pracą. Dlatego też tak bardzo zdziwiło go, gdy przeszła przez drzwi oddziału ratunkowego, ale wciąż pozostawał wdzięczny za tę wizytę. I za torbę ze słodyczami, którą odłożył na komodę tuż przy łóżku, bo nie wypadało jej całej rozpakować i pożreć przy gościu. A może powinien jej zaproponować poczęstunek? Sam już nie był pewien.
- Chyba nikt nie przepada za kamienną celą, zimno i twardo w dupę - stwierdził i wzruszył ramionami. O samych dementorach wypowiadać się nie musiał. Nie istniała na świecie ani jedna osoba, która czułaby się dobrze w ich towarzystwie. Wyzwalali przykre emocje i gdy y Fergus miał na któregokolwiek z nich w najbliższym czasie natrafić, ten pewnie miałby z niego przyzwoitą pożywkę. - Nie pomagałem, chciałem go zabrać z roboty, żeby nie siedział nad tym przedmiotem całą noc.
A potem zignorowałem jego prośby o to, żebym uważał i zbyt blisko podszedłem. Ale tego już nie dodał, obawiając przyznać do własnej głupoty. Nie spodziewał się, że to coś nosi w sobie tak silne zaklęcia, by omotać jego umysł i zmusić do dotknięcia szkatuły, tym samym ją uruchamiając.
- Ja tam wciąż nazywam to pechem. Chodzące szczęście nie zostałoby nawet draśnięte - odpowiedział jej. Miał dziwne wrażenie, że jeśli ta rozmowa zostanie dalej pociągnięta, wyda się więcej niż chciałby powiedzieć. Regina była sprytna, to musiał jej akurat przyznać. Jako jedyna kwestionowała jego relację z Flintem i ich wspólny udział w wypadku. - Co masz na myśli, mówiąc „wplątaliście się”? - zapytał, nie do końca rozumiejąc jej rozumowanie. Owszem, wplątał się w coś z Castielem i to wróżyło spore kłopoty, ale raczej nie w kierunku złowrogich planów czy knowań z kryminalistami. Spoglądał na nią z przestrachem w oczach, czując ciepło napływające do policzków. Dlaczego, na Merlina, czerwienił się, myśląc o tym? Mógł tylko modlić się w duchu, by Rowle tego nie dostrzegła albo wzięła to za reakcję na zdenerwowanie. Lub gorączkę.