Za pieniądze można było kupić wiele rzeczy i sporo ułatwiały w życiu. Były też, stety czy niestety, do tego życia potrzebne, więc to, że Saurielowi na galeonach zależało, Victorię wcale nie dziwiło. Jasne, nie pochodził z biednej rodziny, ale z bogatej też nie. Z ich dwójki to ona pływała w pieniądzach, nie on, dlatego, kiedy zapytał ją ile płaci za pilnowanie kotów, to nawet nie mrugnęła zdziwiona. Prawdę mówiąc to w duchu czuła ulgę i się cieszyła, że mu za ten poświęcony czas płaciła, bo jednak mógłby robić co innego – na przykład okładać kogoś po mordzie, czego nie chciała. Wilk był więc syty, owca… cała.
– Nie zamierzam – to, co było między nimi, miało takim pozostać, przecież nie będzie opisywała szczegółów tych spotkań innym ludziom. Nawet do teraz nie powiedziała nikomu, że… jakoś tak to wyszło, że się pocałowali. Albo, że tulił ją do snu w łóżku. Miała nauczkę po Cynthii, nawet jeśli w pewnym sensie przyczyniła się do tego, że znowu ze sobą rozmawiali, ale to wszystko to była sprawa tylko między nimi. – Wtedy to kategorycznie nie – no przecież nie o to chodziło, żeby się jakieś obce laski na niego gapiły, nie? Duuh. To nie tak, że program, który odpowiadał za jej funkcjonowanie właśnie przestawał działać. Bardziej… Była zaskoczona, że Sauriel w ogóle bierze taką ewentualność pod uwagę. Ale za to prychnięcie został „kopnięty” nogą pod stołem – czy raczej odpowiedniejszym słowem byłoby „smyrnięty”. Tak, zaczepiała go. Lubiła go zaczepiać. Na pewien sposób też domagała się atencji.
– Czasem trzeba popatrzeć też na siebie. Czy to odbiera mi dobroci i dążenie do niej? Poza tym, nie oddanie tego też może się przyczynić do czynienia dobra – jasne, w tym wypadku to ona była sędzią albo katem, ale wierzyła, że w ten sposób można uczynić coś pozytywnego. Prawdę mówiąc to myślała w tym wszystkim o nim, czego mógł się co najwyżej domyślać, nie mógł za to wiedzieć na pewno, bo skąd? Zamrugała za to, zaskoczona jego słowami i wyciągniętą do niej ręką. Tę po chwili złapała i przeniosła spojrzenie na jego twarz. – Jeśli tylko chcesz – do tej pory trzymał się od tego z daleka, a jego słowa dość mocno sugerowały, że chciał skosztować jej krwi. Victoria w sumie nie wiedziała, czy to w ten sposób zadziała, czy może musiałaby tę energię przelać za pomocą magii… ale technicznie rzecz biorąc wampiry przecież brały energię z krwi i sama zastanawiała się nad tą kwestią od kilku dni… I sama chciała mu to zaproponować, zdziwiła się za to, że sam tego chciał. Kusiła go ta moc? Czy może chodziło o co innego? Uśmiechnęła się do niego lekko. – Zastanawiam się, jak to na ciebie zadziała – przyznała, a chyba oboje mieli podstawy do zastanowienia nad tym tematem. O ile to wszystko to była prawda.
– Dlatego, że… Co, jeśli ci powiem, że kamień filozoficzny to wcale nie taka legendarna substancja? W sensie… Że jest prawdziwa – przecież nie bez powodu ród Lestrange był bogaty… kiedyś. Nadal był, ale mieli naprawdę zajebisty start, chociaż chyba mało kto wiedział, jakie mieli korzenie faktycznie. – Pamiętasz, jak rozmawialiśmy… Jak powiedziałam ci, że jestem pewna, że gdybyś chciał, to wampiryzm można odczynić – to nawet nie było pytanie, bo była pewna, że to pamiętał. Nie miała wtedy dla niego odpowiedzi prócz „pewności”, ale dzisiaj miała coś znacznie więcej. – Wtedy nie wiedziałam, o co dokładnie jej chodziło, ale teraz sądzę, że już rozumiem – i to była jedyna sensowna odpowiedź, nagle wszystko stało się jasne, gdy tamto wspomnienie odtworzyło się w jej głowie. – Elisabeth stworzyła przynajmniej jeden kamień filozofów – powiedziała cicho, jakby bała się, że ktoś niepowołany mógłby to usłyszeć, lecz było to niemożliwe – na kamienicę nałożono wyciszenie. – Myślę, że szarpnęła się na dwa, ale jestem pewna jednego. I wiem, że na nią wpływał. Uciszał jej głód – kiedy nosiła go na palcu w formie pierścionka. Ale Victoria uważała, że w końcu go użyła i… Wróciła do żywych. Sauriel był bystry, może go przeceniała, ale sądziła, że doda sobie dwa do dwóch. Jej ostrożne poszukiwania biżuterii po babci, wiele tajemnic. Porównanie siebie samej do kamienia – to nie wzięło się z niczego, a z dwóch miesięcy poszukiwań, pogłębiania wiedzy… – Rozumiesz? – jej szept był jak te ćmie skrzydła uderzające w powietrze: delikatny. A szeroko otwarte oczy mówiły o tym, jak ważne było to wszystko.