Wiadomości w tym wątku

Rodolphus Lestrange · 23.11.2024, 22:35 ✶

Czy tak naprawdę mógł go mieć na własność? Czy był w stanie zatrzymać te ulotne spojrzenia i niewinne muśnięcia dłoni, by przekuć je w coś trwalszego, długotrwałego? Czy być może złapał go tylko na krótką chwilę, a gdy wzejdzie słońce, Perseus ponownie obudzi się w pustym łóżku, w zmierzwionej pościeli, bez ciepłego ciała przy boku? Nie, obiecał mu przecież, że gdy tylko uchyli powieki nad ranem, on będzie. Rzadko składał obietnice, lecz zawsze gdy to robił - dotrzymywał słowa. Tak samo zamierzał dotrzymywać słów, które przed chwilą wypowiedział. Nie wycofywał się, a gdy usłyszał znajomą, francuską mowę, jego oczy poruszyły się. Były dziwne, niezwykle jasne, niemalże bez obwódki wokół tęczówek. Sprawiały wrażenie nieco rozmytych, a jednocześnie jego spojrzenie zwykle było ostre jak brzytwa. Jasnostalowa barwa kontrastowała z czarnymi jak noc źrenicami, w tej chwili rozszerzonymi tak, jakby chciał zapamiętać widok, który miał przed sobą, na wieki.

Nie odpowiedział, lecz po jego spojrzeniu łatwo było odgadnąć, że doskonale rozumie co Perseus do niego mówi. Nie zamierzał odwracać wzroku. Czuł, jak jego ciało przeszywa przyjemny, niekończący się dreszcz. Najpierw lekki jak uderzenie skrzydeł motyla, by powoli zacząć nabierać na intensywności. Każdy dotyk drugiego mężczyzny na jego ciele powodował nową falę, która pieściła jego ciało i zmuszała do przymykania oczu. Nie zamykał ich, w kącikach nie pojawiły się łzy - lecz spojrzenie wyraźnie straciło na bystrości, zasnute mleczną mgłą pożądania, która wezbrała w nim zadziwiająco szybko. Rozchylone wargi poruszały się, lecz nie wydobywało się z nich żadne słowo, tylko coraz głośniejsze westchnienia, jeszcze szybciej przeradzające się w jęki. Łaknął tej gwałtowności jeszcze bardziej niż uległości, którą Black mu podarował wcześniej. To był język, którym mówił na co dzień - to była lina, po której stąpał z gracją godną największego akrobaty. To w końcu była scena, po której mógł kroczyć po doskonale znanej sobie ścieżce, bez obawy o to, że pomyli kroki. Oddawał mu się kawałek po kawałku w zastraszającym tempie, wytrzymując spojrzenie, którym pochwycił jego wzrok. Paznokcie mocno orały skórę na plecach, zostawiając na niej podłużne, nabrzmiałe krwią ślady, oddech gubił się w plątaninie jęków i krzyków, które zlewały się w jedno. Błagalne tony wybrzmiewały coraz dobitniej i głośniej, aż w końcu gwałtownie ustały. Zdawało się, że na moment stracił zdolność oddychania. Nie potrafił dłużej wytrzymywać tego spojrzenia, które zdawało się oblepiać go jeszcze dokładniej niż gorące powietrze i jeszcze bardziej potęgowało doznania. Zamknął w końcu oczy, odchylając głowę w tył. Wydawało się, że to była chwila, lecz ciało protestowało, sugerując, że w tej chwili czas ruszył z kopyta, a umysł spłatał im figla. To nie była chwila, to nie były dwa uderzenia serca.

Przyciągnął Perseusa do siebie, wciąż nie potrafiąc wyrównać rozedrganego oddechu. Milczał, nie potrafiąc zmusić umysłu do tego, by zaczął działać tak, jak należy. Jeszcze było na to zbyt wcześnie. Mruknął tylko w odpowiedzi na ten pocałunek. Nie był to jednak pomruk niezadowolenia. Wzmocnił uścisk w talii Blacka, a gdy poczuł na policzku miękkie wargi, drgnął zaskoczony, jakby nie był do podobnej czułości przyzwyczajony. Pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć nie, to moja rola, lecz ponownie: z jego ust nie wydobyło się najcichsze nawet słowo. Zamiast tego pocałował go delikatnie, jakby to miało wystarczyć za wszystkie słowa świata. Gest mówiący, że wszystko było w porządku. Że potrzebuje dłuższej chwili, by dojść do siebie.