[XX.08.1972] ~Baby, be my pretty boy~ [S.M.& B.M.]

“Kiedyś was sobie poznam” przyjął z leniwym uśmieszkiem. Nie odpowiedział, ale założył jej kosmyk jasnych włosów za ucho, przesuwając przy tym palcem po skroni Mulciberówny.
Kiedyś nas już nie będzie. Chciał odpowiedzieć, ale uznał, że to nie moment na psucie nastroju.
- Nie rozmawiajmy o nich.- Mruknął cicho, wyraźnie rozbawiony. Rozmyślanie o własnej matce nie należało do najlepszego repertuaru, gdy planował mieć pod sobą już za parę chwil to urocze, szalone dziewczę.
Mieli tylko to jedno popołudnie. Może jeden wspólny wieczór, gdzie nie musieli się przejmować konwenansami i krytycznym okiem zakonserwowanego społeczeństwa. Tu, w maleńkim mieszkaniu niczym żebraczym mikrokosmosie mogli być wolni. Byli. Nawet jeśli tylko przez ułamek wieczności, a ich wolność ograniczała się do zniszczonej łazienki.
Nie przejmował się tym, tak jak zdążył już zepchnąć w podświadomość niedopitą, czekającą na swoją kolej, whisky. Wszystko inne przestało mieć znaczenie, tak długo jak miał Scarlett w zasięgu rąk.
Tonął w jej oczach, w kiepskim łazienkowym świetle próbując dostrzec w nich coś więcej. Może to była tylko iluzja, może złośliwe ogniki kpiły sobie z niego.

Rzut na Percepcję, czy widzi coś nietypowego, kiedy Scarlett się tak w niego wpatruje będąc bardzo nieprzyzwoicie blisko (na dostrzeżenie próby użycia jakiejś magii umysłu)

Rzut N 1d100 - 6
Akcja nieudana

Chcę ją namalować - przemknęło mu przez myśl. Potrzeba większa niż to czego chciało ciało. Scarlett wydała mu się nagle zachwycająco piękna, z oczami rozświetlonymi tysiącami gwiazd. - Chcę ją.
I tyle. Chciał jej, nie chorego wyobrażenia, którego z reguły potrzebował by obudzić w sobie choć namiastkę pożądania do tych wszystkich bezimiennych blond zamienników, a myśl ta zrodziła poczucie zdrady. Nie modlił się o przebaczenie. Jeszcze nie. Na to przyjdzie czas, gdy Mulciber zniknie z jego życia jakby nigdy w nim nie zaistniała.
Wpatrywał się w jej twarz z lekko drżącymi wargami jakby tłumił w sobie westchnienie zachwytu. Pozwolił sobie na smakowanie doskonałości, ale nie przysunął się do pocałunku. Jego dłoń wróciła na miękką skórę na karku dziewczyny. Ciepłą, choć kolorem przywodziła na myśl norweskie klify z których pewnie pochodziła. Naprowadził ją, by pokonała tą maleńką, cholernie nieznośną odległość.
Było w tym pocałunku coś przyjemnego. Mniej szokujący niż ten, który wymienili na rogu Pokątnej i Nokturnu. O wiele mniej zabarwiony obawą, że zaraz dostanie w pysk po tym pocałował ją ponownie, chwilę potem.
To jak to było, że po trzecim razie się zerowało?
Przerwał pocałunek dopiero, gdy płuca zaczęły domagać się choć uncji tlenu. Nie dał jej jednak odejść i zniknąć. Teraz miał ją tylko i wyłącznie dla siebie. Skąpaną w szaleństwie i ciepłym świetle jak biblijną Lilith. W niemal nabożnym milczeniu, przerywanym tylko krótkim urywanym oddechem, zsunął się z pocałunkami na jej żuchwę, Za uchem. Na szyję.
Miał właśnie wsunąć wolną dłoń pod materiał jej szaty i pomóc się pozbyć irytującej przeszkody już teraz natychmiast, gdy jego ruchy przerwało nagłe zawahanie się. Nie dlatego, że jej nie chciał. Bogowie brońcie! Cóż za żałosna, świętokradzka myśl.
Nie podobały mu się wszystkie problemy logistyczne, które uparcie przychodziły mu na myśl. Kafelki byłyby zbyt niewygodne i zimne; czysto teoretycznie mógłby jej zafundować przemiłą kąpiel, ale to by trwało. Nie chciał czekać. Zwłaszcza, że sporą część nagrzanej wody zużył na Rozalindę. Salon? Jeśli była choć trochę podobna do brata dostałaby szału, gdyby ułożył ją na swojej kanapie, zrzucając wcześniej wszystko co tam leżało na ziemię. Nie planował aktualnie układać kolorystycznie tubek z farbą. Została więc tylko…
-... sypialnia.- szepnął, gdy nareszcie na moment tylko oderwał swoje usta od jej smukłej szyi, ciesząc oczy czerwieniejącym śladem na skórze. Sensowne miejsce, biorąc pod uwagę, że nie spał tam od kilku dni. Ni to polecenie, ni prośba, a gdyby się wsłuchać mogłaby wyczuć nawet jakąś namiastkę pytania.