25.11.2024, 23:10 ✶
Charlie wykrzywił usta i przekręcił się na plecy, podwijając zaraz nogi, by dać siostrze więcej miejsca na kanapie. Wciąż nie wstawał, ale siostra przynajmniej powodowała, że nie zamierzał ponownie zapaść w sen.
- Jeśli uzna, że jestem jej wybrankiem, to na mnie poczeka. - Stwierdził z godną podziwu pewnością. Czy to nie tak było w romansidłach? Scarlett powinna wiedzieć lepiej, jako kobieta, to ona z pewnością takie czytała. - A jeśli nie, to znaczy, że nie byliśmy sobie pisani. Poza tym, o jakiej miłości mówisz? Ledwie się poznaliśmy. To dużo za wcześnie na wyznawanie miłości. - Pouczył ją. - Poza tym, widujemy się w pracy. I mamy wyjść na kolację, tym razem tylko we dwoje. Może powiem ci potem, jak mi poszło. - Uśmiechnął się pod nosem, choć z wesołością kontrastowały podkrążone oczy. Charles nie wyglądał jak kawaler do wzięcia, a jak ktoś zmęczony, a może nawet trochę chory.
By zarazić słabości ciała, podciągnął się do siadu i złapał za kubek kawy. Ta mogła mu pomóc.
Wizja odchowywania dzieciaka, zamiast go przerazić, rozbawiła go tylko. Ojciec przymknąłby oko na chujowe świeczki, gdyby wcześniej Charles przyniósł mu do domu mały skandal zapakowany w becik. Świat mógł potoczyć się zupełnie inaczej. Scarlett mogła też umrzeć, utopiona w kawie, gdy szokiem okazało się imię jego wybranki.
- Nie pluj kawą na stolik, zostaną ślady. - Zamarudził, a przed oczyma stanął mu obraz rozczarowanego Rolpha. Wolał dbać o stolik, i wszystko inne! - Tak, ciemne włosy, długie, tu krótsze. - Pokazał dłonią przy szyi. - I jest wyrocznią, to znaczy... ma wizje, dlatego wydaje się niecodzienna. Nie mów tak o niej. - Oburzył się delikatnie. Oczywiście, że Scylla była oderwana od rzeczywistości, nieco pomylona, zdecydowanie dziwaczna. Ale to nie miało znaczenia. - Scylla Greyback, znasz ją? - Podpytał, bo przecież taka reakcja mogła tylko na to wpłynąć. A jeśli Scarlett znała Scyllę... to było źle. Bardzo źle.
Westchnął i przetarł oko, zaraz zapijając myśl kolejnym łykiem kawy.
- Nie możesz poświęcić godziny dziennie na zajęcie się ojcem? - Zarzucił siostrze. Scarlett wiedziała, że ze wszystkiego na świecie, Charlesa najbardziej interesowało dobro ojca. Musiała mu to wybaczyć. - Nie wyprowadziłem się, tylko mnie wyrzucono. Wiesz, co powiedział do mnie ojciec? Wypierdalaj. To jasno znaczy, że mam się nie pokazywać. Tym bardziej teraz... dość ma zmartwień. - Mulciber nachmurzył się odrobinę. - Nie proszę cię, żebyś się nim zajęła, bo jesteś jego jedyną córką, tylko dlatego, że wiem, że mogę na ciebie liczyć. Ale w porządku. Napiszę do Sophie.
- Jeśli uzna, że jestem jej wybrankiem, to na mnie poczeka. - Stwierdził z godną podziwu pewnością. Czy to nie tak było w romansidłach? Scarlett powinna wiedzieć lepiej, jako kobieta, to ona z pewnością takie czytała. - A jeśli nie, to znaczy, że nie byliśmy sobie pisani. Poza tym, o jakiej miłości mówisz? Ledwie się poznaliśmy. To dużo za wcześnie na wyznawanie miłości. - Pouczył ją. - Poza tym, widujemy się w pracy. I mamy wyjść na kolację, tym razem tylko we dwoje. Może powiem ci potem, jak mi poszło. - Uśmiechnął się pod nosem, choć z wesołością kontrastowały podkrążone oczy. Charles nie wyglądał jak kawaler do wzięcia, a jak ktoś zmęczony, a może nawet trochę chory.
By zarazić słabości ciała, podciągnął się do siadu i złapał za kubek kawy. Ta mogła mu pomóc.
Wizja odchowywania dzieciaka, zamiast go przerazić, rozbawiła go tylko. Ojciec przymknąłby oko na chujowe świeczki, gdyby wcześniej Charles przyniósł mu do domu mały skandal zapakowany w becik. Świat mógł potoczyć się zupełnie inaczej. Scarlett mogła też umrzeć, utopiona w kawie, gdy szokiem okazało się imię jego wybranki.
- Nie pluj kawą na stolik, zostaną ślady. - Zamarudził, a przed oczyma stanął mu obraz rozczarowanego Rolpha. Wolał dbać o stolik, i wszystko inne! - Tak, ciemne włosy, długie, tu krótsze. - Pokazał dłonią przy szyi. - I jest wyrocznią, to znaczy... ma wizje, dlatego wydaje się niecodzienna. Nie mów tak o niej. - Oburzył się delikatnie. Oczywiście, że Scylla była oderwana od rzeczywistości, nieco pomylona, zdecydowanie dziwaczna. Ale to nie miało znaczenia. - Scylla Greyback, znasz ją? - Podpytał, bo przecież taka reakcja mogła tylko na to wpłynąć. A jeśli Scarlett znała Scyllę... to było źle. Bardzo źle.
Westchnął i przetarł oko, zaraz zapijając myśl kolejnym łykiem kawy.
- Nie możesz poświęcić godziny dziennie na zajęcie się ojcem? - Zarzucił siostrze. Scarlett wiedziała, że ze wszystkiego na świecie, Charlesa najbardziej interesowało dobro ojca. Musiała mu to wybaczyć. - Nie wyprowadziłem się, tylko mnie wyrzucono. Wiesz, co powiedział do mnie ojciec? Wypierdalaj. To jasno znaczy, że mam się nie pokazywać. Tym bardziej teraz... dość ma zmartwień. - Mulciber nachmurzył się odrobinę. - Nie proszę cię, żebyś się nim zajęła, bo jesteś jego jedyną córką, tylko dlatego, że wiem, że mogę na ciebie liczyć. Ale w porządku. Napiszę do Sophie.