[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Nie oczekiwał od niego żadnych słów; sam zresztą milczał, napawając się tą chwilą. Nierówne oddechy i szum wody, drżące kolana i gorące usta włączone w pocałunku, dłonie oplatające się wzajemnie i spojrzenia wciąż rozmyte - to był ich moment, ta mała cząstka wyrwana z wieczności, której nikt im nie odbierze. Układ był prosty i rozumiał go doskonale, ale serce w swej nieroztropności samo wyrywało się z piersi i jak zwykle zatruwało umysł swoimi niedorzecznymi marzeniami; Perseus tym razem go nie powstrzymywał. Z na wpół przymkniętymi powiekami wyobrażał sobie, że kocha i jest kochany. Palce odnalazły policzek Rodolphusa i pogładziły go ostrożnie; czule, ale też przepraszająco, jakby tym gestem chciał błagać go o wybaczenie za swoją wcześniejszą gwałtowność.

Odczekał jeszcze, aż ich nagie piersi przestaną unosić się arytmicznie, a potem sięgnął po słuchawkę i spłukał z nich lepkie ślady wcześniejszych uniesień; pożądanie zdawało się całkowicie opuścić ciało Perseusa, znikało wraz z wodą w odpływie pod ich stopami. Pozostała jedynie błogość rozlewająca się słodkim zmęczeniem w każdej komórce jego ciała. Nadal nic nie mówił, ale od czasu do czasu pozwalał sobie złożyć na skórze Rodolphusa kolejny przelotny pocałunek. Powietrze zrobiło się ciężkie od zapachu piżma, para osiadała mlekiem na ścianach kabiny i lustrze, a opuszki palców zmarszczyły się niczym rodzynki, lecz nie chciał jeszcze przerywać tego momentu. Postępował więc powoli, ostentacyjnie wręcz opieszale, a kiedy na ich ciałach nie pozostał już ani milimetr piany do spłukania, westchnął cicho.

Gęsia skórka wykwitła na jego skórze, gdy omiotło ją chłodne powietrze łazienki, nieprzyjemnie kontrastujące z gorącem prysznica. Odruchowo chciał się cofnąć, ale powstrzymał się z uwagi na Rodolphusa; nie było powodu, by robić z siebie jeszcze większej sieroty. Nie przy młodzieńcu, który... z pewnością był świadkiem wystarczająco dużo upodleń Blacka tego wieczoru. Nie chciał dokładać kolejnego upokorzenia do listy rzeczy, o których będzie rozmyślał przed snem.

— Jesteś głodny? — zapytał wreszcie, zarzucając na ramiona czarodzieja popielaty szlafrok z kaszmiru, który wyjął uprzednio z szafki. Niewątpliwie był przeznaczony dla gości, którzy niewątpliwie zostawali na noc oraz niewątpliwie pasował do oczu Rodolphusa. Sam Perseus przywdział natomiast czarny jedwab; zawiązał pasek niedbale w taki sposób, że spomiędzy jego rozchylonych połów wyłaniał się blady tors nakrapiany wilgotnymi czarnymi włoskami, układającymi się teraz w finezyjne wzory. — Wiesz, myślałem teraz o tym, co powiedziałem ci w Fontannie. O tym, że zemsta jest paleniem za sobą mostów. I doszedłem do wniosku, że wcale nie jestem lepszym człowiekiem niż ci, którzy wyrządzili mi krzywdę. Ja po prostu boję się, że w przypadku odwetu, ich kolejny ruch będzie bardziej bolesny.