Zmarszczyła brwi, kiedy dłużej przyjrzała się temu drugiemu nagrobkowi. Co prawda tutaj żadne litery nie próbowały “wskoczyć” na miejsce, pchając się i cisnąć, jakby tylko chciały być odpowiednio przeczytane, ale gdy tak przekrzywiła głowę…
– Oosa– nie. Hm, Cassa… – próbowała na głos przeczytać napis, zmrużyła nawet przy tym oczy, jakby to miało w czymś pomóc i pochyliła się znacznie głębiej. Literowała sobie po cichu. – Tu chyba jest napisane Cassandra – westchnęła, ale no tak – to nie mogła być tą samą, natomiast imię w rodzinie jak najbardziej mogło się przecież powtórzyć. A czy był to przypadek? Czy może był to hołd złożony ważnej krewnej?
– Za kogo ty nas masz, Thomas? – Guinevere udała święte oburzenie. Oni, odkopywać zwłoki…? Cóż. Robili to jakby zawodowo, na co dzień. Ale mieli też na koncie włamania do grobowców, jak na przykład miesiąc wcześniej. Nie zamierzała tego jednak mówić Thomasowi, tylko się uśmiechnęła i puściła do niego oko. – Nie wiem skąd to zwątpienie – dodała całkowicie niewinnie. A sekundę później…
– Aachh – syknęła i gwałtownie zamknęła oczy, a dłoń przyłożyła sobie do skroni. Ten ból był tak nagły, tak niespodziewany, że aż zakołysała się lekko na stopach, mając wrażenie że boli ją nie tylko głowa, co sam mózg, aż w moment poczuła, że najlepiej byłoby go sobie wyciągnąć i trzepnąć o ten nagrobek, bo istniała szansa, że wtedy przestanie. Jak szybko i raptownie się to zaczęło, tak samo nagle się skończyło – widmo bólu jednak utrzymało się, i teraz Ginny oddychała płytko i teraz masowała sobie czoło. Czuła to, to, jakby coś otarło się o nią, chcąc dostać się do środka, ale z jakiegoś powodu nie umiała tego złapać. Nigdy nie umiała. Nie wyobraziła sobie tego, prawda?
Odwróciła głowę dopiero, kiedy Cathal się odezwał.
– Mogła – przyznała, po czym sama próbowała cofnąć się do wspomnienia, jakie przeżyła za sprawą Cassandry w maju. To widmo bólu było jednak jeszcze zbyt silne, by potrafiła się odpowiednio mocno skupić. – To prawdopodobny scenariusz – dodała, wciąż masując sobie głowę, teraz już oburącz. – To co mówimy? Że szukamy kogoś o nazwisku Blackwood, bo krewna chciała się skontaktować? – cóż… nie było to kłamstwo. Może u podstaw, ale poniekąd tak właśnie było.