28.11.2024, 11:57 ✶
Nie chciał wypadać w jej ocenie dobrze, nie chciał aby myślała, że robi to dla niej. Ale skąd też ona mogła znać te wszystkie myśli kłębiące się pod jasnym czerepem, skoro jego uczesanie, nienaganne pozbawienie się nadmiaru włosów na bladych policzkach, skoro jego strój i postawa wyrażały uniżony szacunek wobec własnej rodzicielki.
Jej spojrzenie złagodniało tylko na moment, nawet nie grymasem ust, a lekkim naciągnięciem skóry przy skroniach, które uczynił jej rysy mniej ostrymi, gdy same oczy uśmiechnęły się z aprobatą wąskich migdałów. Czy piekło zamarzło?
Postąpiła dwa kroki i z gracją zajęła miejsce za ladą na podwyższonym stołku obszytym czerwienią. Zapach jej perfum przebijał się przez wszelkie wonie znajdujące się w butiku, tak aby nikt z klientów czy towarzyszących im osób nie miał wątpliwości. Ostry czerwony pieprz wgryzał się w nozdrza, fałszywym płomieniem splecionej słodkiej róży z goryczą pomarańczy. Słodycz która pozostawała na podniebieniu, materiał wanilii i cedru była raczej zaskoczeniem wobec ataku. Fałszem, który chciała pozostawiać w pamięci swoich rozmówców.
– Nie mam dla Ciebie pieniędzy Baldwinie – wybrzmiał w odpowiedzi jej głos głos. Głos, który powinien wyrażać w myśl wszelkich opowieści o matce miłość i troskę, był chłodny, niezobowiązujący, przyprószony brokatem rozbawienia, które nagle w jaskrawym świetle wytłumaczyło maskę przybraną chwilę temu. To była ledwie rama, passpartout dla zatrutej szpilki wbijanej wprost w oko dumnego dziedzica, który tak otwarcie pluł na bogactwo tego świata, czyniąc z siebie obdartusa i szczura nie wartego uwagi, jakby nie był obecnie ufryzowany i przebrany. Oczywiście, że nie przyszedł po pieniądze, wiedziała o tym, wiedziała też jak może to zaboleć przerosłą dumę. Czy mogło się to jednak równać z bólem rozczarowanej matki? Wątpiła. Palcami wygładziła materiał sukni i ułożyła ją tak, jakby zaraz jakiś Avery miał uwiecznić jej królewską pozę, w jej małym królestwie. Nie patrzyła na niego, wystarczył tylko trzask drzwi dla poczucia satysfakcji kolejnej wygranej bitwy.
Jej spojrzenie złagodniało tylko na moment, nawet nie grymasem ust, a lekkim naciągnięciem skóry przy skroniach, które uczynił jej rysy mniej ostrymi, gdy same oczy uśmiechnęły się z aprobatą wąskich migdałów. Czy piekło zamarzło?
Postąpiła dwa kroki i z gracją zajęła miejsce za ladą na podwyższonym stołku obszytym czerwienią. Zapach jej perfum przebijał się przez wszelkie wonie znajdujące się w butiku, tak aby nikt z klientów czy towarzyszących im osób nie miał wątpliwości. Ostry czerwony pieprz wgryzał się w nozdrza, fałszywym płomieniem splecionej słodkiej róży z goryczą pomarańczy. Słodycz która pozostawała na podniebieniu, materiał wanilii i cedru była raczej zaskoczeniem wobec ataku. Fałszem, który chciała pozostawiać w pamięci swoich rozmówców.
– Nie mam dla Ciebie pieniędzy Baldwinie – wybrzmiał w odpowiedzi jej głos głos. Głos, który powinien wyrażać w myśl wszelkich opowieści o matce miłość i troskę, był chłodny, niezobowiązujący, przyprószony brokatem rozbawienia, które nagle w jaskrawym świetle wytłumaczyło maskę przybraną chwilę temu. To była ledwie rama, passpartout dla zatrutej szpilki wbijanej wprost w oko dumnego dziedzica, który tak otwarcie pluł na bogactwo tego świata, czyniąc z siebie obdartusa i szczura nie wartego uwagi, jakby nie był obecnie ufryzowany i przebrany. Oczywiście, że nie przyszedł po pieniądze, wiedziała o tym, wiedziała też jak może to zaboleć przerosłą dumę. Czy mogło się to jednak równać z bólem rozczarowanej matki? Wątpiła. Palcami wygładziła materiał sukni i ułożyła ją tak, jakby zaraz jakiś Avery miał uwiecznić jej królewską pozę, w jej małym królestwie. Nie patrzyła na niego, wystarczył tylko trzask drzwi dla poczucia satysfakcji kolejnej wygranej bitwy.