23.01.2023, 23:09 ✶
Jakby go zobaczyła flirtującego z inną dziewuchą… to co by zrobiła? Nie miała zielonego pojęcia. Jak by zareagowała? Jakby się poczuła? Pewnie niezbyt dobrze. Ale nie wiedziała, bo sama jeszcze nie wiedziała jak się powinna czuć w stosunku do Sauriela. Była jednak pewna, że w pewnym momencie do tej relacji wkradnie się terytorializm, no bo hej, przecież nie wiązali się ze sobą dla zabawy, nie? Z drugiej strony ona nie wyobrażała sobie by miała flirtować z innymi mężczyznami, robić im być może nadzieję na coś, co nie nastąpi. Źle by się z tym czuła, tak sama ze sobą. Dlatego unikała takich sytuacji, żeby innych i siebie nie wprawiać w zakłopotanie. I nie robić też ewentualnej przykrości temu potencjalnemu partnerowi. Co innego, kiedy jesteś wolnym człowiekiem i nawet nie wiesz, że masz się zaręczać ani tym bardziej z kim – wtedy można było robić co się chce i z kim, tak uważała. Ale to, jak to było obecnie… Mogło być szkodliwe. Dla niej, dla tej relacji, dla wizerunku rodziny.
Uśmiechnęła się tylko kiedy zamiauczał i faktycznie wróciła do swojego jedzenia. Bo nie przyszli tu przecież tylko po to, żeby się w ten jej talerz gapić.
Uniosła na niego spojrzenie słysząc nagle te komplementy, na które wcale nie była gotowa, czy tam – nie spodziewała się. Nie od niego.
- Hmm…. Dzięki – widać było, że ją zaskoczył. A z tą emocjonalną… Trochę emocjonalna była, ale bez przesady, nie była studnią emocji, a już na pewno nie empatii. Ale nie była też z kamienia. Na pewno było to w pewien sposób… miłe. I tak, miała w sobie wiele ciepła, które chciała przelać na drugą osobę, głównie dlatego, że brakowało jej tego ciepła w domu, ale kiedy myślała o tym ostatnio, to uznała, że to nie jest moment, by mówić o tym z Saurielem. Póki co zatrzymali się na tym, że chcą się w tej relacji ze sobą dogadać.
Cisza po jej pytaniu akurat tym razem niezbyt jej przeszkadzała. Była dość… naturalna bo i pytanie nie było z typu tych, na które można odpowiedzieć byle jak. Znaczy można było, ale to byłoby też widać.
- Rozumiem… - tak, to faktycznie mogła zrozumieć. - Mnie od dziecka przygotowywano, że nie będę miała za wiele do powiedzenia w kwestii tego, z kim spędzę większą część mojego życia, dlatego sama też nikogo tak blisko nie dopuściłam, bo to mogłoby przynieść tylko smutek i frustrację – i niespełnione nadzieje, po których serce wręcz pęka. Tak przynajmniej pisali w książkach. Ileż to było takich smutnych historii… Więc się w to po prostu nie bawiła. Nie wiązała się z nikim na stałe, bo nie miało to żadnego sensu, prócz przyniesienia bólu dwóm stronom. - Wiem, że to niekomfortowe, dla mnie też. I za drugim razem nie jest wcale ani trochę łatwiejsze – piła w tym do tego, że już raz musiała to przejść i jaki był efekt? W sumie to o tym nie rozmawiali. Victoria nie mówiła Saurielowi o tym, jaką miała relację z Rosierem. - Tak czy siak… Nie uważam, żeby w takiej relacji zdrowe było myślenie, że jedno drugiemu zrobi coś złego – z jej strony to też był spory zapas zaufania do niego, w koścu to była wiara, że zapanuje nad instynktem.
Uśmiechnęła się tylko kiedy zamiauczał i faktycznie wróciła do swojego jedzenia. Bo nie przyszli tu przecież tylko po to, żeby się w ten jej talerz gapić.
Uniosła na niego spojrzenie słysząc nagle te komplementy, na które wcale nie była gotowa, czy tam – nie spodziewała się. Nie od niego.
- Hmm…. Dzięki – widać było, że ją zaskoczył. A z tą emocjonalną… Trochę emocjonalna była, ale bez przesady, nie była studnią emocji, a już na pewno nie empatii. Ale nie była też z kamienia. Na pewno było to w pewien sposób… miłe. I tak, miała w sobie wiele ciepła, które chciała przelać na drugą osobę, głównie dlatego, że brakowało jej tego ciepła w domu, ale kiedy myślała o tym ostatnio, to uznała, że to nie jest moment, by mówić o tym z Saurielem. Póki co zatrzymali się na tym, że chcą się w tej relacji ze sobą dogadać.
Cisza po jej pytaniu akurat tym razem niezbyt jej przeszkadzała. Była dość… naturalna bo i pytanie nie było z typu tych, na które można odpowiedzieć byle jak. Znaczy można było, ale to byłoby też widać.
- Rozumiem… - tak, to faktycznie mogła zrozumieć. - Mnie od dziecka przygotowywano, że nie będę miała za wiele do powiedzenia w kwestii tego, z kim spędzę większą część mojego życia, dlatego sama też nikogo tak blisko nie dopuściłam, bo to mogłoby przynieść tylko smutek i frustrację – i niespełnione nadzieje, po których serce wręcz pęka. Tak przynajmniej pisali w książkach. Ileż to było takich smutnych historii… Więc się w to po prostu nie bawiła. Nie wiązała się z nikim na stałe, bo nie miało to żadnego sensu, prócz przyniesienia bólu dwóm stronom. - Wiem, że to niekomfortowe, dla mnie też. I za drugim razem nie jest wcale ani trochę łatwiejsze – piła w tym do tego, że już raz musiała to przejść i jaki był efekt? W sumie to o tym nie rozmawiali. Victoria nie mówiła Saurielowi o tym, jaką miała relację z Rosierem. - Tak czy siak… Nie uważam, żeby w takiej relacji zdrowe było myślenie, że jedno drugiemu zrobi coś złego – z jej strony to też był spory zapas zaufania do niego, w koścu to była wiara, że zapanuje nad instynktem.