ToBe – kruk Millie

Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

ToBe – kruk Millie

Prorok Niecodzienny

Everyone is a monster to someone.
Since you are so convinced that I am yours, I will be it.

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

jasnowidz

zawód

Niewymowny (Komnata Przepowiedni)

Na ten moment dłuższe, ciemnobrązowe włosy, które zaczynają się coraz bardziej niesfornie kręcić. Przeraźliwie niebieskie oczy, które patrzą przez ciebie i poza ciebie – raz nieobecne, zmętniałe, przerażająco puste, raz zadziwiająco klarowne, ostre, i tak boleśnie intensywne, że niemalże przewiercają rozmówcę na wylot – zawsze zaś tchną zimną obojętnością. Sprawiają wrażenie przekrwionych, bo Alexander coraz częściej zapomina o regularnym mruganiu. Wysoki wzrost (1,91 m). Zwykle mocno się garbi, więc wydaje się niższy. Dosyć chudy, ale już nie wychudzony, twarzy nie ma tak wymizerowanej, jak jeszcze kilka miesięcy temu. Nieco ciemniejsza karnacja, jako że w jego żyłach płynie cygańska krew: w jasnym świetle doskonale widać jednak, jak niezdrowo wygląda skóra mężczyzny, to, że jego cera kolorytem wpada w odcienie szarości i zieleni. Potężne cienie pod oczami sugerują problemy ze snem. Raczej małomówny, ma melodyjny, nieco chrapliwy głos. Pod ubraniem, Alexander skrywa liczne ślady po wkłuciach w formie starych, zanikających blizn i przebarwień skórnych, zlokalizowane głównie na przedramionach – charyzmaty doświadczonego narkomana – którym w innych okolicach towarzyszą także bardziej masywne, zabliźnione szramy – te będące z kolei pamiątkami po licznych pojedynkach i innych nielegalnych ekscesach. Lekko drżące dłonie, zwykle przyobleczone są w pierścienie pokryte tajemniczymi runami. Zawsze elegancko ubrany, nosi tylko czerń i biel. Najczęściej sprawia wrażenie lekko znudzonego, a jego sposób bycia cechuje arogancka nonszalancja jasnowidza.

Alexander Mulciber

#27

29.11.2024, 14:48 ✶

Przesyłka nadeszła 24 sierpnia 1972 roku, w samym środku bezsennej nocy, przyniesiona na skrzydłach czarnego kruka. Czarne skrzydła, czarne wieści – czarny byl też atrament, lśniący w blasku księżyca, który osiągnął swą pełnię w godzinie wilka. Słowa miały w sobie dziwną zamaszystość – jak gdyby kreśląca je dłoń zbyt silnie przyciskała pióro do papieru – jak gdyby kreśląca je dłoń chciała ukryć swoje drżenie.

Przesyłka zawierała pojedynczą, szklaną fiolkę, wypełnioną migoczącym eliksirem, lśniącym zachęcająco, jak gdyby mówił: "wypij mnie". Fiolka, choć zapieczętowana, nie była opatrzona żadną etykietą – był tylko list.

Dla Μελπομένη Longbottom. Nektar bogów to wino i krew rozcieńczone wodą, a nie ma słodszej wody nad tę czerpaną ze źródeł rzeki Lete.

Πιές με.

Eliksir, który dołączono do listu, stanowił tak naprawdę jedną, dokładnie odmierzoną porcję mikstury powodującej chaos w głowie, którą Alexander otrzymał w trakcie losowania z okazji święta żniw.

Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat