[25.08.1972] Sometimes I wanna cry | Faye, Scarlett

- Albo woli młodsze, a młodsze nie lubią starych dziadów - odpowiedziała jej ze wzruszeniem ramion. To, że była dobra nie oznaczało, że nie była złośliwa. Co prawda nie zdecydowałaby się na rozpuszczenie plotki, że Morpheus Longbottom woli kobiety, które dopiero co osiągnęły pełnoletność, ale nie przeszkodziło jej to w wyzłośliwieniu się na ten temat. Chociaż... - A, mówisz o Eriku. To nie, wydaje mi się, że czeka na prawdziwą miłość jak z bajek. Ale pewnie niedługo jego staremu cierpliwość się skończy, bo jest dziedzicem więc powinien zająć się dziedzicowaniem, a nie zdobywaniem kolejnych tytułów za najpiękniejszy uśmiech roku.
No tak, oczywiście że chodziło o Erika. Ups. Wzruszyła ramionami, jakby nic się nie stało. Wielkie halo. Kojarzyła Longbottoma z widzenia, kto go nie kojarzył - z twarzy niczego sobie, służbista... Pewnie kolejny, który chciał poślubić pracę. Ale nie było tak łatwo, nie w ich świecie.
- Zejdź ze mnie, Scarlett, potrafię się zachować - udała oburzenie, lecz wesołe iskierki w jej oczach dobitnie świadczyły o tym, że faktycznie bliżej jej było do dzikusa, niż panny z dobrego domu. - Chodziłam czasami na bale, ale powiem ci, że umiem tańczyć tylko jeden taniec. Uczyłam się go chyba dekadę, w innych mylę kroki. Więc odkąd skończyłam 17 lat to po prostu ich unikam. Zresztą - Traversów nie zapraszają jakoś często. Ostatnio chyba dostaliśmy zaproszenie na wesele Blacków, ale nie było mnie wtedy w Anglii, więc nie mogłam wpaść. Z tego co wiem bracia też nie poszli, więc obstawiam, że to było ostatnie zaproszenie od magicznej socjety.
Wzruszyła ramionami. Jej to nie przeszkadzało jakoś specjalnie - w sukienkach źle się czuła, podobnie jak w otoczeniu złoto-srebrnych łyżeczek i pięknej rodowej zastawy.

Gdy wspomniała po raz kolejny o Maddoxie, wzruszyła ramionami. Nie, Greyback był już na zawsze pogrążony w mroku. Ona co prawda dostrzegała w nim wiele światła, lecz miała wrażenie, że te promienie mężczyzna sam stara się zgasić. Nieudolnie co prawda, ale uporczywie. Uśmiechnęła się lekko, w podziękowaniu, za te słowa. Lecz czy to wystarczy? Widać było, że się miota pomiędzy uczuciami - ale najlepszym, co mogła w tej chwili zrobić, to po prostu machnąć ręką i liczyć na to, że jakoś to będzie. Przecież nie zmieni siebie dla jakiegoś faceta, prawda? I, przede wszystkim, nie chciała, by Maddox zmieniał się dla niej. Byłby wtedy nieszczęśliwy, a ona naprawdę nie chciała go unieszczęśliwiać. To było błędne koło, którego żadne z nich nie było w stanie roztrzaskać. To było po prostu skazane na porażkę.
- Theon wyjechał i zawsze się odsuwał. Nicholas został w Londynie, pracuje w Departamencie Tajemnic. Nie mam z nimi dobrego kontaktu, starałam się z nimi rozmawiać, ale sami się odsuwają. Wyobraź sobie moje totalne przeciwieństwo. Nick jest wysoki, ja niska. On nigdy się nie uśmiecha, mi uśmiech nie schodzi z twarzy. On jest zimny jak lód, a ja... Cóż - wzruszyła ramionami, zaciągając się papierosem. - Tak, jestem najmłodsza.

Wodziła wzrokiem od pustych beczek do beczki z deszczówką. Jeden raz, drugi, w końcu jednak przeskoczyła wzrokiem na Scarlett.
- No... Nie wiem, w sumie myślałam o podmiance. Wiesz, żebyśmy je zmniejszyły może zaklęciem? Te puste. Beczki mają takie specjalne wieka, jak przydzwonisz drewnianym młotkiem, to się zamkną. I nie wiem, pewnie mnie kojarzą, ale co za różnica - cała sztuka w tym, żeby nas nie złapali - wyszczerzyła zęby w uśmiechu. - Dlatego ściągnęłam tu ciebie. Nie wiem, czy jest lepszy sposób?