03.12.2024, 16:49 ✶
W uśmiechu Gustawy nie było więcej szczerości, aniżeli w wygięciu ust przez Charlotte. Gosposia widywała dziwne osoby odwiedzające panicza Remingtona i nie była zaskoczona widokiem kolejnej klientki. Pokiwała głową w uznaniu dla jej obecności i wycofała się, prawdopodobne do kuchni, by przygotować zamawianą herbatę.
- I herbatniki, bardzo proszę! - Zawołał za nią Enzo. - Dziękuję, Gustawo!
- Przyniosę do pana pracowni.
- Dziękuję, Gustawo.
Wnętrze, choć zamieszkane przez czarodzieja, było zdecydowanie mugolskie. Na próżno było szukać w nim magicznych gadżetów, a wszystko było tak zwyczajne, jak to tylko możliwe. Enzo nie był zwyczajny, położył dłoń na piersi i ukłonił się lekko. Nie pchał rąk, a tym bardziej ust, do dopiero poznanej kobiety, nawet jeśli nie był najbardziej pościągliwym z mężczyzn.
- Pani Kelly, to sama przyjemność. - Odpowiedział jej grzecznie, przepuszczając przodem. Charlotte miała wgląd w przestronny, jasny salon, utrzymany w pastelowych odcieniach, z puchatym dywanem, wygodnymi kanapami, niskim, kawowym stolikiem. Mimo braku magii, miejsce musiało być komfortowe na tyle, na ile to tylko możliwe bez użycia czarów. - Proszę, zapraszam. Proszę uważać, podłoga jest świeżo pastowana, może być śliska. Jeśli pani pozwoli, zaoferuję ramię? - Zaproponował lekko, znajdując się tuż za nią, w razie, gdyby miała przewrócić się na brzozowy parkiet. Jej obcasy z pewnością zaznaczały każdy krok głośnym stukiem. - Jesienna kolekcja zapowiada się tak obiecująco! Widziałem próbki projektów państwa Rosier, niesamowite formy. Sam chciałbym coś zaproponować, jeśli będzie pani zainteresowana. W odróżnieniu od ubrań państwa Rosier, moje powstają w tylko jednej, oryginalnej sztuce, dobranej do potrzeb klienta. Zaszczytem byłoby ubierać tak piękną, elegancką modelkę. Lubi pani burgund? Ma pani urodę, którą podkreśliłby burgund lub butelkowa zieleń. A może miałaby pani na myśli inne kolory? Nie wiem, czy jestem gwiazdą, ale zrobię wszystko, by pani poczuła się jak gwiazda.
Schody nie były strome, jak w większości angielskich domów, gdzie musiano dbać o zachowanie przestrzeni. Stopnie pięły się ku górze i zakręcały, prowadząc na piętro, wyszykowane w podobnym stylu. Podwójne drzwi skrywały miejsce, które kiedyś musiało być swego rodzaju bawialnią, lecz teraz stało się pracownią krawca. Dopiero tam Charlotte mogła wyczuć magię. Bele materiału znajdowały się pod jedną ze ścian, ułożone wedle koloru i faktury, dwie maszyny do szycia ustawiono centralnie dla łatwego użycia, były też stojaki, manekiny, pudełka nici, igieł, koralików, wszystkiego, czego potrzebowałby krawiec. Zaklęte nożyce ocierały się o ostrzałkę, zaś jedna z igieł poprawiała mankiet złocistego płaszcza, rozłożonego na stole, wszywajac drobną falbankę, tak maleńką, że ledwie widoczną z daleka, stanowiącą jednak śliczny szczegół z przy bliższym przyjrzeniu się. Wystarczyło machnięcie różdżki Enzo, by płaszcz wraz z igłą i nożycami poderwał się z blatu i spoczął na ramionach jednego z manekinów.
- Proszę wybaczyć bałagan. - Zawołał Enzo, choć bałaganu nie było. W kącie, parę centymetrów nad ziemią, unosiły się złoto-białe kreacje, które nieco zagracały pracownię. - To kreacje na jutrzejsze wydarzenie Muzy. To taki zaszczyt, móc pracować ze znamienitymi artystami... Ależ proszę, proszę usiąść. - Wskazał jej fotel obity czerwonym aksamitem. - Porozmawiajmy o tym, czego pani oczekuje.
- I herbatniki, bardzo proszę! - Zawołał za nią Enzo. - Dziękuję, Gustawo!
- Przyniosę do pana pracowni.
- Dziękuję, Gustawo.
Wnętrze, choć zamieszkane przez czarodzieja, było zdecydowanie mugolskie. Na próżno było szukać w nim magicznych gadżetów, a wszystko było tak zwyczajne, jak to tylko możliwe. Enzo nie był zwyczajny, położył dłoń na piersi i ukłonił się lekko. Nie pchał rąk, a tym bardziej ust, do dopiero poznanej kobiety, nawet jeśli nie był najbardziej pościągliwym z mężczyzn.
- Pani Kelly, to sama przyjemność. - Odpowiedział jej grzecznie, przepuszczając przodem. Charlotte miała wgląd w przestronny, jasny salon, utrzymany w pastelowych odcieniach, z puchatym dywanem, wygodnymi kanapami, niskim, kawowym stolikiem. Mimo braku magii, miejsce musiało być komfortowe na tyle, na ile to tylko możliwe bez użycia czarów. - Proszę, zapraszam. Proszę uważać, podłoga jest świeżo pastowana, może być śliska. Jeśli pani pozwoli, zaoferuję ramię? - Zaproponował lekko, znajdując się tuż za nią, w razie, gdyby miała przewrócić się na brzozowy parkiet. Jej obcasy z pewnością zaznaczały każdy krok głośnym stukiem. - Jesienna kolekcja zapowiada się tak obiecująco! Widziałem próbki projektów państwa Rosier, niesamowite formy. Sam chciałbym coś zaproponować, jeśli będzie pani zainteresowana. W odróżnieniu od ubrań państwa Rosier, moje powstają w tylko jednej, oryginalnej sztuce, dobranej do potrzeb klienta. Zaszczytem byłoby ubierać tak piękną, elegancką modelkę. Lubi pani burgund? Ma pani urodę, którą podkreśliłby burgund lub butelkowa zieleń. A może miałaby pani na myśli inne kolory? Nie wiem, czy jestem gwiazdą, ale zrobię wszystko, by pani poczuła się jak gwiazda.
Schody nie były strome, jak w większości angielskich domów, gdzie musiano dbać o zachowanie przestrzeni. Stopnie pięły się ku górze i zakręcały, prowadząc na piętro, wyszykowane w podobnym stylu. Podwójne drzwi skrywały miejsce, które kiedyś musiało być swego rodzaju bawialnią, lecz teraz stało się pracownią krawca. Dopiero tam Charlotte mogła wyczuć magię. Bele materiału znajdowały się pod jedną ze ścian, ułożone wedle koloru i faktury, dwie maszyny do szycia ustawiono centralnie dla łatwego użycia, były też stojaki, manekiny, pudełka nici, igieł, koralików, wszystkiego, czego potrzebowałby krawiec. Zaklęte nożyce ocierały się o ostrzałkę, zaś jedna z igieł poprawiała mankiet złocistego płaszcza, rozłożonego na stole, wszywajac drobną falbankę, tak maleńką, że ledwie widoczną z daleka, stanowiącą jednak śliczny szczegół z przy bliższym przyjrzeniu się. Wystarczyło machnięcie różdżki Enzo, by płaszcz wraz z igłą i nożycami poderwał się z blatu i spoczął na ramionach jednego z manekinów.
- Proszę wybaczyć bałagan. - Zawołał Enzo, choć bałaganu nie było. W kącie, parę centymetrów nad ziemią, unosiły się złoto-białe kreacje, które nieco zagracały pracownię. - To kreacje na jutrzejsze wydarzenie Muzy. To taki zaszczyt, móc pracować ze znamienitymi artystami... Ależ proszę, proszę usiąść. - Wskazał jej fotel obity czerwonym aksamitem. - Porozmawiajmy o tym, czego pani oczekuje.