Tak właśnie wychowała ją matka: na dumną, ambitną, zdystansowaną, chłodną i… używającą mózgu. Metody miała jakie miała, ale nie dało się temu odebrać skuteczności i że nie była teraz taką amebą, która tylko potakuje. Tak, miała wiele za złe matce, ale również ją szanowała, bo wpoiła jej naprawdę wiele wartości, które teraz procentowały. I za to mogła być tylko wdzięczna – mimo wszystkiego, co było złe i napięte pomiędzy tymi dwoma czarownicami. Nie wiedziała za to, że taki jest jej obraz w oczach Laurenta: niemalże ideału. Miała o sobie zdecydowanie niższe mniemanie, niż być może mieli ludzie wokół niej – tak jeśli chodziło o urodę, jak i wszystko inne. Tak, była mistrzynią budowania murów, nauczyła się je stawiać wokół swojego umysłu nie bez przyczyny. I mało było ludzi, których dopuściła poza nie – tak mając na myśli ochronę umysłu, jak i metaforyczną tarczę, którą opatulała się jak ciepłym kocem, nie chcąc pokazywać swojego prawdziwego ja byle komu.
Ale Laurent był inny, prawda? Zapraszał do swojego życia wielu ludzi, zmieniał maski jak rękawiczki, choć jedno było pewne – okaże ludziom swoje ciepło, bo tak łatwo się zauraczał, a wielu z tych ludzi chciało to wykorzystać do własnych celów. Miała wręcz wrażenie, że lwia część problemów, jakie miał, brała się z tego, że zbyt łatwo ufał ludziom i to często tym, którym nie powinien, że nie bardzo się na nich znał i dopuszczał ich do siebie zbyt blisko, a potem było już za późno… Był piękny, błyszczał, to nic dziwnego, że wabił do siebie wielu ludzi – tych dobrych… i tych złych. Był jak ten kwiat wypuszczający z siebie kuszące zapachy, który chciało się zerwać dla siebie, by upiększał wazon i dom.
Odsunąwszy się, dopiero zauważyła kolczyki zwisające z jego uszu. Aż uniosła wyżej jedną brew – ona się tak na co dzień nie stroiła, lubiła zachować minimalizm, z którego bił smak i to, że jej ubrania nie były tanimi szmatami. Biżuterię zakładała dopiero na spotkania oficjalne, bankiety, bale, cuda i wianki – więc próżno na niej było szukać ozdobników, zero pierścionków, bransoletek, kolczyków… prócz tego jednego naszyjnika teraz. Z kolei Laurent… Och Laurent lubił się pochwalić, jeśli w jego ręce wpadło coś pięknego. Prześlizgnęła się więc po nich wzrokiem, ale lekki uśmieszek musiał wystarczyć za komentarz.
– Jeśli chcesz wino, to może być wino – po prostu to nie był pierwszy wybór, którego się spodziewała. Odebrała jednak od niego butelkę. – Dziękuję. Ale ja też coś dla ciebie mam – to raczej było oczywiste? Więc póki co odłożyła butelkę wina na stolik, a sama przeszła kilka kroków do regału, z którego ściągnęła coś owinięte w magiczny, ruchomy papier i wyciągnęła to w kierunku Laurenta. – Z tej mojej wycieczki – bo z czego innego? W środku znajdowało się pudełko, a w nim – kryształowy flakon perfum niezwykle trwałych, bo samej esencji, a nie olejów rozcieńczonych alkoholem. Dominowała w nich nuta skóry, drewna cedrowego, wanilii, ambry i piżma, ale też inne zapachy.
– Ach tak… – niekoniecznie płótna – no już wiedziała, do czego się to sprowadzało. Czyż nie uciechy cielesne i nadmiar seksu z osobami mnogimi i często przypadkowymi, nie był właśnie sednem wszystkich problemów Laurenta, jakie się wokół niego ogniskowały? Bo wybierał sobie osoby nieodpowiednie i często zmieniał je, i zmieniał… A przez to miał też dużą szansę poznać ludzi, którzy nie byli dobrzy. I choć uśmiech Laurenta był niewinny, to Victorii wcale nie było przy tym do śmiechu. – Nie mówiłeś, że planujesz taką wycieczkę, a to nie brzmi jak coś, na co ledwo co się zdecydowałeś – bo raz, że zaproszenie, dwa, że zdążył zaciągnąć tam też Philipa… Nie mówił, bo wiedział co usłyszy? Że „Laurencie, to jest bardzo zły pomysł”? Za szybko. Philip go ranił, a potem… Cóż. – Mam nadzieję, że nie zmienisz zdania pod wpływem chwili – dodała i lekko się uśmiechnęła, chcąc nieco zmazać ciężar tego, co sobie o tym wszystkim myślała. Bo tak, uważała, ze zerwanie kontaktu to dobry ruch. – Tym bardziej, że minęło tych dni ledwie kilka – mogli iść do kuchni, mogli zostać tu – nie wiedziała ostatecznie, na co bardziej ochotę miał Laurent. Jeśli jednak chciał tej herbaty, to idąc po schodach mógł zauważyć na każdym stopniu pudełka, które musiały służyć małemu kotu do korzystania z nich.