[22 Marca, Pogrzeb Simone Malfoy] Wiltshire, rezydencja Malfoyów

Trigger Warning: samobójstwo (Odkryj)

Nawet jeśli nikt nie zwracał uwagi na jego ponurą sylwetkę, nie mógł wyzbyć się wrażenia, że jest obserwowany; nieprzyjemne napięcie nie opuszczało go od momentu, w którym wbiegł do pokoju Simone zaalarmowany przez krzyk pielęgniarki. Wspomnienie bezwładnego ciała kobiety kołyszącego się pod sufitem wciąż nawiedzało go we snach; wciąż słyszał łoskot mahoniowej laski upadającej na podłogę, wciąż czuł ulatujące ciepło jej ciała, gdy unosił jej ciało, wydając przy tym polecenia równie przerażonemu personelowi, wciąż pamiętał bezradność, gdy rozpaczliwie próbował zwrócić jej oddech, wciąż wzdrygał się, gdy czyjaś dłoń spoczywała na jego ramieniu, mając w pamięci, jak zrobił to jeden z lekarzy, rzucając protekcjonalnie "Perseusie, ona nie żyje". Najbardziej w tym wszystkim uderzały w niego zmieniające się kolory aury Elliotta, jakie ujrzał tamtego dnia.

Niewątpliwie śmierć Simone odbiła się na Blacku - była wszakże pod jego opieką w momencie, w którym targnęła się na własne życie, co podważało jego kompetencje jako magipsychiatry. Jak można bowiem zaufać komuś, kto doprowadził do śmierci własnej szwagierki? Przyjaciel zdawał się być na niego wściekły, że musi odgrywać teraz całą szopkę związaną z pogrzebem i żałobą, lecz przecież i przed Perseusem stało teraz trudne zadanie związane z odbudowywaniem swojej pozycji. Poza tym, gdyby tylko poznano prawdziwe okoliczności, w jakich kobieta trafiła do Lecznicy... och, to mogłoby pogrążyć ich obu.
Mógłbyś udawać bardziej skruszonego, przemknęło mu przez myśl, gdy tego ranka przeglądał się w lustrze, wiążąc czarny krawat. Absurd sytuacji polegał jednak na tym, że wcale skruszony nie był; owszem, ogarniał go lęk na myśl o przyszłości i ostracyzmie ze strony swoich współpracowników, jednak nie odczuwał żalu z powodu zbyt wcześnie zakończonego żywota. Właściwie, to jakaś mroczna część jego duszy łaknęła tego momentu od chwili, w której dowiedział się o zaręczynach Elliotta z panną Slughorn. Och, zazdrość była paskudnym uczuciem.
Przez całą przemowę młodego wdowca wpatrywał się w posadzkę w kaplicy; musiał bowiem skupić wzrok na jednym stałym punkcie, aby nie wybuchnąć histerycznym śmiechem. Dopiero podczas ceremonii pogrzebowej odważył się spojrzeć na urnę, zastanawiając się, czy są w niej rzeczywiście prochy denatki, czy może popiół z ogniska - myśl ta była tak absorbująca, że nawet się nie zorientował, kiedy kapłani wyszli, pozostawiając po sobie jedynie dym kadzideł unoszący się pod wysokim sklepieniem.
Dopiero wtedy odnalazł dłoń Eunice i ścisnął ją lekko, szukając pomiędzy jej palcami ucieczki od komediodramatu rozgrywającego się na ich oczach.