07.12.2024, 18:57 ✶
Ból nigdy tak na prawdę do końca nie był bólem w sensie jakim go wymyślono u zarania dziejów. Ból powinien być ostrzeżeniem. Ból powinien być wyraźnym sygnałem, żeby trzymać się od kogoś daleko. Ból nigdy nie powinien być alkoholem lanym prosto w gardło, zapomnieniem o tym, jak kiedyś bolało, gdy robił to ktoś kto powinien kochać najmocniej i bezwarunkowo.
Ból był narzędziem - rozjechanym po całym popieprzonym ciele osłaniającym równie popieprzony mózg. Przekonanie o tym, że jest wadliwa tkwiło w niej głęboko ale ból i druga strona tej samej monety, czyli zadawanie bólu, stanowiły skuteczne sposoby na to, żeby o tym zapomnieć.
Pewnie dlatego tak lubiła spędzać czas z Louvianem, chociaż w praktyce oznaczało to brak możliwości oceny czy gardzi nim bardziej niż sobą w tym popieprzonym układzie.
Ani przez moment, gdy jego paskudne śliskie szczurze palce wsuwały się przez pasma, nie myślała, że robi to, by okazać jej współczucie.
Prawda była taka, że dopóki nie szarpnął, nawet nie zauważyła jego obecności.
Ból jednak był skutecznym narzędziem, który skutecznie przyciągał uwagę.
To był odruch. Mimo kilku miesięcy spędzonych w zamknięciu, mimo śpiączki, mimo całej swojej drobnej postury, wciąż była gliną, która całe życie chciała popisać się przed bratem tym co mu imponowało: siłą, zaciętością, zjadliwością zębów wbijanych w skórę jego durnych kolegów, którzy przyjmowali zakłady, że mała drobna brunetka nie będzie w stanie zrobić im kuku. Nawet nie złapała się za nasadę włosów, nie szarpała się z jego pięścią w puklach, jakby była tępą cizią myślącą, że to cokolwiek mogłoby pomóc. Po prostu z impetem, z otwartej dłoni zasunęła pochylającemu się nad nią Malfoyowi prosto w nos. Żeby złamać, przecież nie zrobić realną krzywdę, choć odrobinę mocniej i mogłaby mu wgnieść tę jebaną zarozumiałą chrząstkę prosto w ten jebany zarozumiały mózg.
– A Ty kurwiu? Dawno nie zaruchałeś? I nie, posuwanie jej poduszki się nie liczy, cwelu – syknęła, jak wściekły zdziczały kot kopnięty na śmietniku, nim rzuciła się na niego by odzyskać swoją różdżkę. I może trochę by poczuć tryskającą krew na wargach. Może trochę po to, by poczuć cokolwiek więcej niż przelewający się przez duszę bezsens własnej egzystencji.
Ból był narzędziem - rozjechanym po całym popieprzonym ciele osłaniającym równie popieprzony mózg. Przekonanie o tym, że jest wadliwa tkwiło w niej głęboko ale ból i druga strona tej samej monety, czyli zadawanie bólu, stanowiły skuteczne sposoby na to, żeby o tym zapomnieć.
Pewnie dlatego tak lubiła spędzać czas z Louvianem, chociaż w praktyce oznaczało to brak możliwości oceny czy gardzi nim bardziej niż sobą w tym popieprzonym układzie.
Ani przez moment, gdy jego paskudne śliskie szczurze palce wsuwały się przez pasma, nie myślała, że robi to, by okazać jej współczucie.
Prawda była taka, że dopóki nie szarpnął, nawet nie zauważyła jego obecności.
Ból jednak był skutecznym narzędziem, który skutecznie przyciągał uwagę.
To był odruch. Mimo kilku miesięcy spędzonych w zamknięciu, mimo śpiączki, mimo całej swojej drobnej postury, wciąż była gliną, która całe życie chciała popisać się przed bratem tym co mu imponowało: siłą, zaciętością, zjadliwością zębów wbijanych w skórę jego durnych kolegów, którzy przyjmowali zakłady, że mała drobna brunetka nie będzie w stanie zrobić im kuku. Nawet nie złapała się za nasadę włosów, nie szarpała się z jego pięścią w puklach, jakby była tępą cizią myślącą, że to cokolwiek mogłoby pomóc. Po prostu z impetem, z otwartej dłoni zasunęła pochylającemu się nad nią Malfoyowi prosto w nos. Żeby złamać, przecież nie zrobić realną krzywdę, choć odrobinę mocniej i mogłaby mu wgnieść tę jebaną zarozumiałą chrząstkę prosto w ten jebany zarozumiały mózg.
– A Ty kurwiu? Dawno nie zaruchałeś? I nie, posuwanie jej poduszki się nie liczy, cwelu – syknęła, jak wściekły zdziczały kot kopnięty na śmietniku, nim rzuciła się na niego by odzyskać swoją różdżkę. I może trochę by poczuć tryskającą krew na wargach. Może trochę po to, by poczuć cokolwiek więcej niż przelewający się przez duszę bezsens własnej egzystencji.
Korzystam z przewagi: Walka Wręcz oraz faktu posiadania kropki więcej w Aktywności Fizycznej niż mój wspaniały partner malarz