[18 marca 1972] Proszę dopisać do rachunku

Przyszło jej do głowy, że być może Sauriel nie słyszał za wiele słów, że może coś da się zrobić, tylko trzeba to odkryć. Że być może zostawili go po tej przemianie samemu sobie i sam się musiał uczyć co się da, co nie, co jest potrzebne… nie wiedziała jak stał się wampirem, więc mogła tylko zgadywać tak naprawdę. Ale być może nikt nawet nie chciał mu pomóc? Może nikt nawet nie zaproponował, że może trzeba coś razem wypracować? Może przede wszystkim – że nie jest sam. Bo Victoria cały czas uparcie próbowała mu przekazać, że chcąc nie chcąc będzie obok niego. I że mogą coś zrobić razem – bo zdawała sobie sprawę, że prędzej czy później poprosi ją o krew. Albo nawet nie poprosi: po prostu zapragnie. I może nawet trochę było w tym obowiązku, by mu ją dać?
Ze spokojem obserwowała, jak Sauriel szuka portfela i wyglądał na mocno zmieszanego i zdenerwowanego. A potem przyznał, że portfela zapomniał, więc ciemnowłosa sięgnęła do swojej torebki, by po prostu nie robić tutaj sceny i za nich zapłacić i… jakież było jej zdziwienie kiedy zorientowała się, że też nie wzięła ze sobą pieniędzy. Miała jakieś zaćmienie umysłu, kiedy się pakowała czy ki cholera? W osłupieniu patrzyła więc tak na zawartość swojej torebki, a tu obok… działy się rzeczy w miejscach. Czyli sytuacja w ogóle eskalowała niepotrzebnie.
Już ochronę wzywają a tu przecież nic się nie działo, przecież nie próbowali stąd uciec bez zapłacenia – na, Sauriel się po prostu przyznał, że zapomniał portfela. To się zdarzało… wiadomo że to problem, ale hola hola.
- Usiądź – powiedziała do Sauriela cicho i wygrzebała z torebki druga rzecz, jakiej szukała i tej akurat na szczęście nie zapomniała. Wyciągnęła swoją odznakę autora i pokazała ją krzyczącego kelnerowi i zapewne ochronie, która się szybko pojawiła. - Victoria Lestrange, pracuję w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów – zaś odznaka, jaką pokazała, nie pozostawiała wątpliwości, co do wykonywanego przez kobietę w sukience zawodu. - To drobne nieporozumienie. Przecież nie próbowaliśmy stąd uciec bez uregulowania rachunku – co innego gdyby próbowali się zawinąć niepostrzeżenie, ale nic takiego nie miało miejsca.