Cassandra Dolohov

Cassandra Valeria Dolohov (Vablatsky)

Długie, czarne włosy opadają miękką kaskadą na szczupłe plecy. Spod cienkiej skóry wyzierają twarde, ostre kosteczki, sprawiając wrażenie że zaraz przebiją się na powierzchnię i jej stan stanie się rzeczywisty. Blada skóra, która nie widziała słońca nie tylko w pochmurnej Anglii, ale i mroźnej, surowej Rosji, obleka ciało słabe, tymczasowe. Ona nie jest tu i teraz - ona jest tutaj na pożyczonym czasie, w pożyczonej rzeczywistości. Stąpa po teraźniejszości, mimo że jej duch i umysł zostały zamknięte w przyszłości, a serce: w przeszłości. Jest ciałem złożonym z niepasujących do siebie kawałków. Wieszczką bez przyszłości, jasnowidzką, która nigdy nie spojrzy w swoją przyszłość.



Wydaje się być nierzeczywista. Tak eteryczna, że wystarczy podmuch wiatru, by rozsypać jej sylwetkę w popiół, który podąży na wszystkie cztery strony świata. Jej głos nigdy nie jest podniesiony - niemalże zawsze mówi szeptem, jednak tak wyraźnym, że wbija się wprost do mózgu i nie chce go opuścić. Zwiewne, lejące się szaty przywodzą na myśl cienie, które oblekają jej kościste ciało, podkreślając mankamenty. Chodź, jestem słaba. Chodź, złam to ciało i sprawdź, co się stanie.

Poznajmy się bliżej

♦ W lustrze Ain Eingarp widzę... siebie pośród książek, z których uśmiechają się moje zdjęcia. Książek jest tyle, że wznoszą się ku niebu, nie jestem w stanie ich policzyć.
♦ Bogin przyjmuje przy mnie formę... ojca
♦ Amortencja pachnie mi... pergaminem, atramentem i dymem papierosowym
♦ Moje ulubione zaklęcie to... protego
♦ Mój patronus przyjmuje formę... kota
♦ Wróżbiarstwo to dla mnie... najwyższa forma magii. Po co uczyć się innej, jeśli nie wiesz, jak poruszać się w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości?
♦ Czarna magia? Cóż... nie istnieje rozgraniczenie pomiędzy dobrą a złą magią.
♦ Za swoje największe osiągnięcie uważam... jeszcze go nie osiągnęłam, lecz jestem na dobrej drodze.
♦ Stoję po stronie... swojej i swojego brata.
♦ Moje serce należy do... przyszłości.