[wrzesień, 1968] Pomiędzy wierszami - Alice & Mona

Nie było ogromną tajemnicą, że Rowle lubiła książki. Właściwie było to bardziej oczywiste niż fakt, że nocą słońce nie świeciło, a mimo to jej obecność na magicznych targach książki nie wzbudzała większego zainteresowania. Prawdopobnie dlatego, że nie potrafiła porywać pięknymi słowami i majestatycznymi opisami, nie znała się na literaturze ani nawet językach w ten naukowych sposób. Ale wiedziała, że przynajmniej lubiła książki pożerać. W ostatnim czasie sięgała nawet po te nieco kiczowate romanse, które czytały… No… Prawie wszystkie obecne panie na wydarzeniu. Nie robiła sobie z tego wielkich wyrzutów, ponieważ czytanie było dla niej formą czystej przyjemności. Jasne i proste. Jednakże tytuł, który aktualnie zaprzątał jej myśli wcale nie była kiepskim romansem. ,,Trzy noce w Keannwood’’ pochłonęła ją jak walijskie bagno, a z takiego trudno było się wydostać. Z jaką żałością uświadomiła sobie kilka dni wcześniej, że nie było drugiego tomu! Autorka zostawiła historię lorda Berkeleya i panny Harvey w takim momencie, że Mona niemalże krzyknęła na głos w środku pracy, kiedy powinna była nadzorować karmienie młodych smoczogników. Otóż dziękowała bogom, że nikt jej nie przyłapał, ponieważ siedziała w kącie, a Zębatek próbował podkraść się do wiadra wypełnionego martwymi szczurami. Jej reputacja osoby zawsze skupionej na pracy mogłaby być doszczętnie zrujnowana! Nie zauważyła, że ktoś się do niej zbliżył, pochylona nad ,,Smoczym królem”, którego czytała już zresztą wcześniej, ale z braku innych tytułów i tak wzięła go w dłonie. Kobieta obok niej była prześliczna jak dziki kwiat w polu. I na pewno młodsza od większości zebranych na targach, a przy tym wyglądała dość znajomo. Przez chwilę Mona próbowała sobie przypomnieć skąd mogła ją kojarzyć.
— O cześć! To prawda, myślałam, że jestem tu wyłącznym fanem… Młodym fanem literatury — zerknęła dyskretnie na starsze panie rozmawiające o „Trzech nocach w Keannwood” obok nich. — Nawet próbowałam wmieszać się w tłum, ale coś mi nie wyszło… Przepraszam, czy miałyśmy szansę wcześniej się spotkać? Wydaje mi się, że gdzieś już widziałam twoją twarz… Londyński… Teatr? — jej usta czasem działały szybciej niż ona. Przyjrzała się kobiecie uważniej. Pyk i lampka się zapaliła!
— Czekaj… Alice Bletchley, prawda? Widziałam cię w ,,Smoku, koniu i wilkołaku’’! — rozpromieniła się. Miała nadzieję, że nie zabrzmiała zbyt entuzjastycznie przed nową poznaną, bo czy nie byłoby to trochę dziwne? Jej mama była z Selwynów, a Selwynowie zajmowali się teatrem, oczywiste więc i Mona musiała kojarzyć co nieco. — Ach przepraszam. Mona jestem! Mona Rowle — odparła i wyciągnęła rękę, aby przywitać się. — Gdybym wiedziała, że spotkam aktorkę, chyba ubrałabym się lepiej — dodała przyjaźnie.