[wiosna 1957] Uwaga, odwraca się!

Może i Opieka nad Magicznymi Stworzeniami nie była ulubionym przedmiotem Basiliusa, ale Prewett też nigdy nie narzekał, że wybrał te zajęciami. Po pierwsze lubił wszystko co wiązało się z naukami przyrodniczymi, a po drugie na czwartym roku swojej edukacji w Hogwarcie nie był jeszcze do końca pewny, jakim uzdrowicielem chciałby zostać. Nie było więc wykluczone, że może w przyszłości będzie zajmował się urazami po spotkaniu nieuważnych czarodziejów z magicznymi stworzeniami właśnie.
Prawdę mówiąc miał się pojawić na zajęciach trochę wcześniej, niż się pojawił, tak aby zająć dobre miejsce, ale wyjątkowo wyszedł nieco za późno, a że tempo jego chodzenia nie należało do najszybszych, by nie powiedzieć że po prostu było wolne, to stracił te kilka minut, które pozwoliłoby mu wyprzedzić część grupy i wybrać miejsce z większej ilości ławek.
Posłuchał więc polecenia Kettleburna i skierował się w stronę Reginy, aby dosiąść się do niej, posyłając jej uśmiech na przywitanie. Nie trudno było zauważyć, że rosła Puchonka wyróżniała się z tłumi swoim wzrostem i oczywiście nie dało się również nie usłyszeć nigdy pewnych żartów z tym związanych, posyłanych pod adresem Rowle, ale prawdę mówiąc czarownica mogłaby mieć na głowie i skrzydła hipogryfa, a i tak by się do niej bez problemu przysiadł o ile te skrzydła nie przeszkadzałyby mu w nauce. Poza tym niektórzy uczniowie byli po prostu bardzo durni.
Rozmowy o meczu Quidditcha powoli zaczynały cichnąć, co przyjął z pewnym zadowoleniem, nawet jeśli sam sport był dla Basiliusa obojętny. Grać nigdy nie mógł, bo chyba doprowadziłby tym do zawału siebie, matką jak i uzdrowicieli, ale zawsze chętnie kibicował swojemu domowi, nawet jeśli czasem nie pojawiał się na widowni.
Profesor ponaglił ich do odpowiedzi, a on spojrzał pytająco na koleżankę z ławki bo prawdę mówiąc nie miał pomysłu co mogli dzisiaj omawiać, zwłaszcza że najwyraźniej ich jedynie wskazówką, jak na ten moment było krótkie domyślcie się.
I tak jak cenił wiedzę ich profesora, tak miał nieodparte wrażenie, że może ze swoją ryzykowną naturą, nie był on dobrym materiałem na nauczyciela niepełnoletnich czarodziejów i gdyby nie to, że miał w sobie jednak całkiem sporo przyzwoitości, już dawno założyłby się z kimś o to, czy do końca ich pobytu w Hogwarcie ktoś nie straci przez Kettleburna jakiejś kończyny.
Nie oznaczało to jednak, że nie mógł przyjmować jakichkolwiek zakładów.
– Dwa galeony na to, że to toksyczek – mruknął cicho w stronę Reginy, tak aby przypadkiem nie usłyszał ich profesor.