Chłopcu brakowało obecności rodzica. Richard to zauważył, kiedy młody nie chciał tak szybko go puścić. Pozwolił mu nacieszyć się tą chwilą, gdzie go obejmował, przytulał do siebie, gładził go po włosach. Dużego chłopca, który jeszcze nie uwolnił się od więzi rodzinnych. Czy może coś uległo już zmianie? Tego dowie się podczas rozmowy.
Kiedy tylko Charles go puścił, wszedł i pozwolił sobie na rozejrzenie się. Skupił wzrok na Charlesie, który poinformował go o nieobecności Leonarda, obecnie przebywającego w pracy.
- Rozumiem.Przyjął do wiadomości nieobecność starszego syna. Trochę szkoda, ale najwyżej złapie go innym razem i porozmawia. Bardziej w tej chwili liczył na rozmowę z Charlesem. Ponieważ odkąd tutaj zamieszkał i podjął pracę, za dużo rzeczy działo się wokół niego. I niestety to ten chłopak potrzebował nadal rodzicielskiej kontroli. Nawet, jeżeli nie mieszkali już razem.
Już miał odpowiedzieć w kwestii poczęstunku kawą, ale Charles dodał jeszcze od siebie kilka słów propozycji żywieniowej. Niestety Richard apetytu nie miał. Ledwo cokolwiek jadł w kamienicy i to najwyraźniej martwiło też Selar. Nie ma się co dziwić, gdyż i ona chodziła ostatnimi dniami smutna. Najwięcej służyła jego ojcu i Robertowi.
- Kawa wystarczy.Nie skomentował tego, czym żywi się jego syn. Ale najwyraźniej brakuje im skrzata, aby pomagał chociażby przy posiłkach. Richard nie chciał też aby syn specjalnie szedł do sklepu i coś specjalnego przygotowywał. Nie był zaproszony na jakikolwiek posiłek. Przyszedł tylko sprawdzić, czy chłopcy dają sobie radę i nic im nie grozi. Mając na uwadze ostatnie ostrzeżenie, jakie dostał od anonima.
Tak więc Richard uspokoił syna, aby nie kłopotał się i że sama kawa, wystarczy na ugoszczenie. Nie planował zostać tutaj długo i specjalnie czekać na powrót Leonarda. Może nie dzisiaj.
Wchodząc do salonu, Richard zdjął płaszcz i powiesił go na krześle przy stole jadalnym. Biorąc pod uwagę że kuchnia była łączona jakby z salonem. Skierował się więc do głównego pomieszczenia, gdzie zajął miejsce na kanapie czy fotelu, czekając aż chłopak dołączy. Skończy przygotowania napoju.
Charles szybko jednak dołączył, ale przez pewną chwilę trwało milczenie. W końcu odezwał się, jak zwykle przepraszając. Nie musiał.
- Nie jesteś niczemu winny Charles.Odparł zgodnie z prawdą, patrząc synowi w oczy. Mówił poważnie. Nie obwiniał go o śmierć Roberta, jeżeli o to chodziło. Richard widział inną osobę winną śmierci jego brata. A może nawet dwie? Robert też nie mówił mu o wszystkim. Choćby o zdrowiu. Czy cokolwiek robił w tym kierunku?
- Jeżeli masz z Leonardem potrzebę odwiedzenia mnie czy dziewczyn, drzwi do kamienicy są otwarte dla was.
Dodał. Jeżeli tego potrzebował wiedzieć. Należy przecież do rodziny. A kamienica przeszła teraz w jego własność. Przynajmniej do czasu, aż Sophie wyjdzie za mąż.