Cóż, ten dom zdecydowanie można było nazwać jego terenem. Żaden inny wampir się tu nie kręcił, na nikogo innego koty aż tak bardzo się nie cieszyły (oprócz Victorii, oczywiście), no i nikt inny nie posiadał drugiego klucza. Nieistotne, że powodem była ta śmieszna praca jako opiekunka do kotów i fakt, że Victoria sama pracowała o dziwnych porach i czasami robiła jeszcze dziwniejsze nadgodziny, więc nie zawsze mogła Sauriela do siebie wpuścić, gdy było to potrzebne. Fakt był jednak taki, że bycie kocią opiekunką okazywało się… pretekstem. Dla obu stron najwyraźniej.
Z pewnym opóźnieniem do Victorii dotarło co tutaj zrobili oboje. Że rzucali do młodej mądrości z mugolskiej książki. Isabelli by się pewnie od tego żołądek wywrócił, a uświadomienie sobie tego faktu przez ciemnooką też sprawiło, że poczuła się, jakby było to jakieś surrealistyczne doznanie poza ciałem – jakby jej duch wyszedł ze swojej skorupy i oglądał wszystko z boku. Ale to wszystko to była prawda. I być może nawet jej towarzysze nie zwrócą uwagę na to, jak Victoria się zacięła i zamyśliła, bo Liv była zajęta powtarzaniem za Saurielem tego ruchu, który jej pokazywał. Że lepiej tak niż tak.
– Tak dobrze? – zapytała jakże niewinnie, skupiona na zadaniu radzenia sobie z frajerami niemalże tak bardzo, jak Victoria skupiała się na rzeczach, które były dla niej ważne. – Mhmm, obserwować, wąchać i słuchać, zrozumiałam – skwitowała, próbując jeszcze raz powtórzyć cios na frajerów.
– Nie wiedziałam, że lubisz się bić – odezwała się do siostry, widząc jej próby, rzecz jasna była to tylko zaczepka, a nie podejrzewanie siostry o to, że bije w szkole słabszych. Gdyby tak było, to pewnie mieliby w domu o tym jakieś informacje…
– Nie że lubię, ale jak ktoś jest palantem to wiesz… A poza tym muszę ćwiczyć. Chciałabym, żeby mnie wzięli do drużyny Quidditcha, jak Louvaina – szczebiotała dalej, na co Victoria może nawet nieco pobladła (ale tylko dlatego, że miała lęk wysokości), a nie dlatego, że najwyraźniej kuzyn był dla niej jakimś tam kolejnym wzorem. – A ty? Znaczy… pan. Grał pan? – zarumieniła się trochę, zorientowawszy się, że zwróciła się do Sauriela nie tak jak należy.
Victoria z kolei podparła głowę na ręce, opierając się o oparcie na podłokietniku kanapy, przysłuchując się rozmowie Sauriela i Liv, obserwując ich, z małym kotkiem na kolanach. Uśmiechała się delikatnie pod nosem, najwyraźniej ukontentowana ich interakcją, nie chcąc się wtrącać, ani przerywać. Jej delikatne palce gładziły czarne futerko kociaka, i musiała nawet przygryźć usta, kiedy Sauriel posłał jej swój firmowy uśmiech łobuziaka numer jeden. Sama była ciekawa, co Sauriel jeszcze powie młodej o sobie, której myśli najwyraźniej mocno kręciły się teraz wokół powrotu do szkoły.
– Booo mówił pan coś o byciu przegrywem i że tylko ubranie zieleni czyni cię lepszego od innych. Czyli, że nie czuje się pan lepszy od innych – a Liv ewidentnie się czuła, miała w sobie mnóstwo tej dumy, była pełna siebie – i to jeszcze nie zdążyło się w niej utemperować, spokornieć.
– Słoneczko, Ślizgoni nie są lepsi od innych. Nie trzeba się tak czuć będąc w tym domu – to był chyba dobry moment na interwencję. – Jak będziesz się zachowywać w ten sposób, że jesteś od innych lepsza, to ludzie przestaną cię lubić, bo będą się czuli przy tobie gorsi i niepotrzebni. Możesz być w czymś dobra, ba nawet lepsza od innych, możesz być z siebie dumna, ale nigdy nie traktuj ludzi, jakby byli gorsi, nie patrz na nich z góry. Nie na tym polega bycie członkiem domu Slytherina – wiedziała to być może najlepiej, w końcu zadawała się też ze znienawidzonymi Gryfonami, Krukonami… A bliźniak Cynthii był w Hufflepuffie. – Szacunek można sobie wyrobić nie będąc wredną krową – „pizdą” albo „dziwką” było właściwym określeniem, którego nie zamierzała jednak wypowiadać przy siostrze, która zamyśliła się wyraźnie. I powiedziawszy to, Victoria pstryknęła Olivię w nos, dokładnie tak samo, jak czasami robiła to Saurielowi, a młoda z oburzonym „ej!” zakryła go sobie dłońmi.