Powinna odczuwać strach przed nieznanym i przed bólem, przed byciem naznaczoną jako posiłek, ale nie było w niej żadnej z tych rzeczy. Nie patrzyła na siebie jak na przedmiot, ani jak obiekt, nie patrzyła na to wszystko jak na żadne zezwierzęcenie – a coś zupełnie naturalnego dla wampirzej natury. Ludzie jeśli mięso zwierząt z więc co czyniło z wampirów większe potwory w tym względzie? Nie odczuwała strachu przed bólem, bo sądziła, że największy miała już za sobą i nie wiązał się w żadnym wypadku z Saurielem. Nie lękała się nieznanego: była ciekawa wniosków, jakie mogą z tego płynąć, była podekscytowana tym doświadczeniem, eksperymentem, kolejnym z pretekstów na ich drodze.
– Jakoś do tej pory nie byłeś zainteresowany – cóż, Daphne była cały czas na miejscu, Primrose nie było, a Olivii wkrótce też miało nie być. Uwagę o zachwycaniu siostry postanowiła nie komentować, bo były rzeczy, których się nie robiło. Jedną z nich było właśnie bajerowanie siostry, albo sióstr kobiety, którą rzekomo było się zainteresowanym. Tak samo nie robiło się tego z jej przyjaciółkami, nawet jeśli był to jakiś tam sposób bycia, i były też rzeczy, których się nie wybaczało, albo nie wybaczało tak łatwo. – Tak jakbym kiedykolwiek miała przestać być siostrą – nie, to było do końca życia, tym bardziej, że była tą najstarszą i przez całe swoje życie była pewnego rodzaju tamą pomiędzy matką, a siostrami – bo to na Victorii była skupiona pierwsza fala uwagi i oczekiwań, to ona była pewnego rodzaju tarczą… chociaż najbardziej skuteczną dopiero w przypadku najmłodszej Livii. – To w żadnym momencie nie jest żadna potwarz. Daphne szuka ciągle swojej drogi i cieszę się, że ma dzięki temu łatwiej. Nie mówiłam ci? Moja matka chciała, żebym pracowała w Departamencie Finansów razem z nią, babcia chciała, żebym była magimedykiem w jej szpitalu, ojciec… każdy chciał czegoś innego, więc zrobiłam po swojemu. Nikt nie był zadowolony, ale też nikt nie był wygrany – uśmiechnęła się leciutko pod nosem, wspominając o tym, jak zrobiła wszystkim na przekór. – Jakbym chciała, żeby było mi lżej, to zrobiłabym to, co chciała Isabella. Moje siostry mają trochę łatwiej, bo i tak przetarłam szlak i zawsze byłam tą, która bierze tę najgorszą część uwagi matki. Ale i tak rozstawiała je po kątach. Trochę mniej, ale nadal. A ja nigdy nie chciałam, żeby musiały przechodzić z nią przez to, co ja – a ułamek tego widział w jej wspomnieniu, jednym z wielu. Łatwo zgadnąć, że Victoria wiele rzeczy brała na barki w związku z siostrami.
– To był krótki moment na rozmyślenie się – tak, tak właśnie myślała, że gdyby nie był pewien – to nie ruszyłby tego tematu. Ale ona też była pewna i nie uciekła, została.
Czas może i mijał, ale czy tykał? Ciemnosłosa miała wrażenie wręcz, że zwolnił, że mieli cały ten czas, którego potrzebowali; on przyglądał się jej, ona jemu. Czy jeśli ten czas minie to moment też się skończy i już nigdy nie wróci? Obserwowała jak nalewał sobie kolejną szklankę alkoholu, ale tej nie tknął, jakby się rozmyślił. I widziała też, że zmienił mu się wzrok, spojrzenie… o ile cokolwiek można było zobaczyć w tych czarnych oczach. Wydawało jej się, że się dało.
Uśmiechnęła się do niego nieco cierpko.
– Wątpię, że będzie bolało bardziej, niż- – nie zdążyła dokończyć. Wątpiła, że będzie bolało bardziej niż te eony bólu, gdy dryfowała na powierzchni czegoś nieznanego. Jak rozrywało jej każdą komórkę ciała, każdy zmysł – i bolało, bolało, bolało… gdy w tym tonęła i nie mogła nawet ruszyć żadnym mięśniem. Gdy nie mogła nawet otworzyć oczu: wtedy, gdy nie wiedziała nawet, że wisi na drzewie, które wyrosło nagle na Polanie Ognisk do góry nogami; gdy nie wiedziała, że leży w łóżku w szpitalu polowym; gdy magimedycy myśleli, że ta czwórka to już trupy, lodowate ciała. Wtedy wiedziała jedynie, że boli. Nie czuła niczego innego niż ból, który o tych mileniaxh stał się nawet przyjacielem… TO był największy ból, jakiego doświadczyła w życiu i bardzo wątpiła, że ugryzienie wampira choćby się do tego zbliży.
Nie zbliżyło się. Dlatego nawet nie jęknęła. Co najwyżej w odruchu drgnęły jej mięśnie na nieświadomie zaciśniętych udach i zacisnęła palce dłoni w pięść, odetchnęła mocniej… i spróbowała je rozprostować. Próbowała się rozluźnić. Czuła bliskość Sauriela obok niej, czuła jego dłonie na jej ręce, czuła jego usta na swojej skórze, zęby w ciele i lekki ruch języka, gdy spijał jej krew. Naturalnym odruchem była próba wyrwania się, ale Victoria miała w sobie bardzo dużo samokontroli i przecież wiedzieli po co to robią – poza tym, że Sauriel był głodny, to chcieli przecież sprawdzić kilka rzeczy. Dlatego tylko zacisnęła palce drugiej ręki na miękkim materiale siedzenia kanapy, przy swojej nodze. Starała się oddychać głęboko. Odchyliła nawet głowę na oparcie kanapy, ale prócz tego bólu, który zdecydowanie był do wytrzymania, nie był wcale taki zły, gdy miało się odpowiednią perspektywę, to… czy powinna czuć się jakoś słabiej? W końcu wampir pił jej krew, a Victorii nawet nie kręciło się w głowie, ot… krwi ubywało, a ona czuła się nawet nieźle jak na tę stratę.
Ośmieliła się nawet zerknąć na Sauriela, na ten akt, którego się właśnie dopuszczali. Nie wiedziała, czy ma coś mówić, czy lepiej się nie odzywać. Nie wiedziała, czy ma coś zrobić, czy po prostu siedzieć, jak siedziała. Więc patrzyła, próbując… zrozumieć. Zrozumieć jego. Z jej ust wydobyło się westchnienie.