[grudzień 1970] Nastał czas ciemności

Grzane wino traktowało przełyk ciepłem i smakiem przypraw korzennych, więc Elliott w przyjemności oddawał się wonnemu aromatowi i rozgrzewającym właściwością każdego kolejnego łyku. Wieczór był przyjemny, wydawał się być oddzielony od zmartwień codzienności bańką, płotem, który otaczał pod londyńską rezydencję i nie pozwalał, aby nieproszone tarapaty, z którymi walczył aktualnie świat zewnętrzny dostały się do przyjemnego zacisza rodzinnego, jakie udało się stworzyć. Nie mogł wiedzieć, że to wszystko ma legnąć w gruzach w kolejnym miesiącu, posiłkowane jego własną głupotą i naiwnością, bo przecież wychowany w wiecznie płonącym domu, lizanych językami mrożącej nieprzyjemności ścianach, czuł się niepewnie, gdy życie zdawało się być na dobrym torze bez podstawiających mu nogi zrządzeń losu.
- Spodziewać, a poprosić to dwie różne sprawy - stwierdził krótko, bo spekulować nad tym, co siostra dostanie mogli i do samego Yule, a ojciec mimo tego, że był w niektórych kwestiach niezłomny, nie należał do tych, którzy odmówiliby członkowi rodziny czegoś materialnego, zwłaszcza jeżeli leżało w jego możliwościach, nie przekraczając znacznie budżetu. Mieli to szczęście, chociaż nigdy tak o tym nie myśleli, uznając fakt posiadania bogactw za stan naturalny i poprawny, że nieruchomość nie była dla nich ekscesywnym wydatkiem.
- Czasami mam wrażenie, że próbuje na tych psach metody wychowawcze, których siłą rzeczy nie mógł wykorzystać na nas - parsknął pod nosem, chociaż niewielki grymas zdegustowania wystąpił pomiędzy jasnymi brwiami, sprawiając, że spojrzenie niebieskich oczu pociemniało, gdy Elliott spoglądał w okno, jakby wyczekiwał, że ktoś się zaraz za nim pojawi. Zamiast tego za szybą opady śniegu przybrały na intensywności, zakopując stolicę Wielkiej Brytanii pod białą pierzyną.
Siostra definitywnie nie była wystarczajaco dojrzała, aby Elliott spoglądał na nią jak na kogoś, kto miał wykształtowaną osobowość czy poglądy na każdy temat. Pamiętał siebie w jej wieku, być może wtedy wydawało mu się, że jest gotowy na 'świat dorosłych', że wszystko powinno mu się położyć u stóp, tak dzisiaj wiedział, że na każdą z tych rzeczy musiał sobie powoli zapracować. Miał o wiele łatwiej niż większość społeczeństwa, tak samo jak jego siostry, bo znaczące nazwisko i zasobny skarbiec były definitywnym atutem w wyborze jakiejkolwiek kariery, zwłaszcza, gdy koneksje rodowe sięgały swoimi pnączami również poza Wyspy Brytyjskie, pamiętając czasy galeonów i wożenia przypraw czy innych bogactw z Azji, Afryki czy Ameryk.
- Zbiegi okolicznosci mogą być rożne - choroba, porwanie, oberwanie zaklęciem - mruknął, ale chyba bardziej do siebie, niż do siostry dopiero teraz odrywajac spojrzenie od zasypującego Londyn śniegu, spoglądając na blondynkę, analizując to, co powiedziała, być może badając ton jej głosu, czując, że jest w niej mało jej samej, a bardzo dużo rodziców, dziedzictwa i wszystkiego tego, co on wraz z Eden też nosili na swoich barkach. Mimo to, on z bliźniaczką mieli czas, aby rozłożyć balans tych rzeczy tak, aby nie gubić w tym wszystkim siebie, na Eunice, najwyraźniej, miał on dopiero przyjść.
- Całkowita eksterminacja jednej warstwy społecznej raczej nie da nam rozwiązania, prędzej zaogni sytuację i sprawi, ze radykalni w swoich poglądach, w zależności od tego, kto w ostateczności wygra, będą musieli zapłacić bardzo wysoką cenę - mówił trochę wymijająco, ale nie był jeszcze całkowicie pewien czy młodsza siostra chce brnąć w tę rozmowę. Przymrużył odrobinę oczy, czekając na jej odpowiedź, możliwe, ze rzucając jej wyzwanie towarzyskiego sparingu. Skoro zostawiła mury Hogwartu za sobą, nawet jeżeli wciąż odbierała nauki w Akademii Munga, to musiała mierzyć się też z konsekwencjami zaczynanych dyskusji.
Nie był wrogo nastawiony, co to, to nie. Zastanawiał się po prostu w jaki sposób Eunice zareaguje i na tej podstawie miał zamiar kontynuować rozmowę. Osobiście nie był pewien co myśleć o Voldemorcie. Z jednej strony popierał ideę czystości krwi, tak też zostało mu wpojone, a z drugiej, logika podpowiadała, że zatrzymywanie rozwoju społeczno-kulturowego jeszcze nikomu nic dobrego nie przyniosło. Przed ojcem nigdy by takiej opinii nie wygłosił, głównie dlatego ważył słowa przy innych członkach rodziny, aby przypadkiem do ucha Fortinbrasa nie dotarły wieści o takich przemyśleniach najstarszego syna. Nie, aby nie ufał młodszej kobiecie, ona też zdawała się dzielić jego niechęć do ojca, ale były Minister miał swoje drogi, aby wyciągnąć z innych informacje, jeżeli tylko chciał. Tak, w rzeczy samej, Elliott był paranoikiem śpiącym z różdżką pod poduszką, nie ufającym w stu procentach nikomu, nawet najbliższym, głównie dlatego, że ci zazwyczaj po prostu, prędzej czy później, go zawodzili.