Niewiele wiedziała o Josephie Rookwoodzie oprócz koniecznych podstaw. Wniosków wyciągniętych z tych półsłówek, jakie udało jej się spić z ust Sauriela w rzadkich momentach, w których o tym wspominał. Doskonale pamiętała o tym, jak zabronił jej się z nim kontaktować po tym jakże nieszczęśliwym “wypadku” na Beltane, a choć mógł być potencjalnym źródłem informacji – to nie robiła na przekór Kotu i rzeczywiście nie szukała kontaktu. Jej myśli ocierały się o starego wampira, kiedy zastanawiała się nad kwestią swojej wampirzej babki, ale i tu tematu nie poruszała, zostawiając to jako totalnie ostateczną deskę ratunku. Widziała za to w Josephie kopalnię wiedzy, z której Sauriel nie korzystał, widziała w głowie, ile od tego mężczyzny można się było nauczyć, ale szanowała decyzję Sauriela. A teraz… była w jego domu i siedziała naprzeciwko niego. Nie było tego w planach, bo naiwnie tego w nich nie uwzględniła – ale teraz… grała tym, co miała. To nie musiało być niemiłe spotkanie i prawdę mówiąc lepiej żeby takie nie było, skoro przyszła odwiedzić Sauriela o zobaczyć, jak mu się tutaj żyje.
Surrealizm bezruchu Josepha byłby może większy, gdyby nie ciągle obcowanie z Saurielem. Nie był on w tym może tak bardzo nieruchomy jak jego stworca, ale zapewne zrobiłoby to na Victorii dużo większe wrażenie, gdyby nie to przyzwyczajenie. Tak samo Joseph z pewnością zauważył, że panna Lestrange nawet nie drgnęła w kontakcie z jego zimną skórą, bo była równie zimna co on…
– Dopóki ktoś kultywuje dane zwyczaje, rzeczywiście nie można mówić o tym, by umarły – odparła mu na to, a ironia rozmowy o śmierci nie uszła jej uwadze. Tak jak to, że on również nie potrzebował różdżki, by czarować. To cenna informacja. Victoria zaczęła się zastanawiać, czy to on nie nauczył Sauriela tej sztuczki. – Zostałam, ale go jeszcze nie tknęłam – nie zdążyła, mogła więc dac mu tę przyjemność i napić się wina wraz z nim. Gin był zdecydowanie mocniejszy od wina, w drugą stronę wolała nie mieszać, ale skoro jeszcze nie zdążyła… – Proszę – ponownie delikatnie wygięła wargi w lekkim uśmiechu. Uniosła kieliszek, gdy ten napełnił się odrobiną wina i upiła łyk dopiero, gdy i Joseph się na to zdecydował.
Zauważyła, że mężczyzna bardzo dobrze bawi się słowami. Używał tego samego zwrotu, mając na myśli różne rzeczy i zmieniając nieco bieg niezobowiązującej rozmowy. Uważne spojrzenie Victorii ani na chwilę go nie opuściło.
– W pewnym sensie to dobrze, inaczej całkowicie tracą połączenie z socjetą czy ogólnie społeczeństwem – to dobrze, że potrzeba biesiadowania nadal w ludziach nie zamarła. Spotkania towarzyskie były potrzebnie, nieważne jak sztuczne – niosły w sobie wiele nauki, nie tylko o plotkach, ale przede wszystkim o nastrojach. Pozwalały skorygować kolejne ruchy.
– No tak – zaśmiała się, chociaż był to raczej gorzki śmiech. Dolina Godryka od maja ciągle obrywała, wichura, dziwne zjawiska, mugole widzący magię, zamknięta knieja, teraz zaginione koty i ciągle widmo… widm. Nie, Dolina Godryka nie była obecnie bezpiecznym miejsce. – Trudno znaleźć obecnie mniej bezpieczne miejsce niż Dolina – trudno było się z tym nie zgodzić. – No tak, jest z tym trochę zachodu – tu też musiała się zgodzić, bo sama na własnej skórze doświadczyła przeprowadzki i to całkiem niedawno. – Nagle odkrywa się przedmioty, o których nawet nie miało się pojęcia, albo o których się zapomniało. A później przychodzi moment spojrzenia prawdzie w oczy, że jest tego trochę za dużo – ten jej uśmieszek nie był już śmiechem przez łzy, raczej był czymś w rodzaju zaintrygowana. Wiekowy wampir zapewne miał dużo takich rzeczy ze sobą. Ale nie zamierzała wypominać mu wieku, którego nawet nie znała. – Ja? Pochlebia mi to, ale nie będę ukrywać, że nie rozumiem – lekko się zdziwiła takiemu stwierdzeniu i nie zamierzała tego kryć, choć miała swoje podejrzenia, że staremu musiało chodzić o Sauriela, skoro została przywołana do tablicy i oboje doskonale wiedzieli na czyje zaproszenie się tutaj zjawiła.